Χθες ήταν το πρώτο πότισμα. Από αυτά τα καλοκαιρινά ποτίσματα που σε βρίσκουν μέσα στη ζέστη, με το ξινάρι στο χέρι, να ψάχνεις από πού έρχεται το νερό, πού χάνεται, πού μπλοκάρει, πού πρέπει να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παλιά τα χωράφια ποτίζονταν με τα αυλάκια.

Υπήρχε ο νεροπούλος, που οδηγούσε το νερό εκεί που πρέπει.

Όποιος το έχει ζήσει, ξέρει.

Το νερό δεν μπαίνει απλώς σε ένα χωράφι.

Θέλει δρόμο, θέλει μάτι, θέλει χέρι, θέλει απίστευτο κόπο.

Εμένα πάντα με συγκινούσε αυτή η εικόνα.

Ειδικά τη νύχτα, με φεγγάρι, να βλέπεις το νερό να κυλάει σιωπηλά μέσα στο αυλάκι.

Έχει κάτι πολύ παλιό, κάτι που σε γυρίζει πίσω, τότε που η γεωργία ήταν περισσότερο σώμα, παρατήρηση και ανάγκη.

Μόνο που χθες δεν είχε φεγγάρι.

Ήταν μία η ώρα το μεσημέρι και είχε απίστευτη ζέστη.

Αυλάκια ακαθάριστα, καλάμια, χόρτα, ξύλα, σημεία που το νερό χανόταν πριν καν φτάσει εκεί που έπρεπε.

Την προηγούμενη μέρα είχαμε παλέψει με τον γιο μου να καθαρίσουμε μεγάλο κομμάτι του δημοτικού αυλακιού.

Είδα τον γιο μου αυτές τις δύο μέρες να στέκεται δίπλα μου σαν παλικάρι, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Του έλεγα «πήγαινε να ξεκουραστείς, φύγε, θα το κάνω εγώ». Δεν έκανε βήμα πίσω.

Από τον γιο σου, θεωρητικά, το περιμένεις, αλλά άλλο να το λες και άλλο να το ζεις.

Άλλο να βλέπεις το παιδί σου να μη φεύγει όταν δυσκολεύει η δουλειά, να μένει εκεί, μέσα στη ζέστη, μέσα στον κόπο, δίπλα στον πατέρα του και ειδικά μια τέτοια μέρα, που έτυχε να είναι και η Γιορτή του Πατέρα, αυτό για μένα είχε άλλη αξία.

Δεν χρειάστηκε να μου πει τίποτα.

Το είπε με την παρουσία του.

Μετά ήρθε και το δεύτερο μάθημα της ημέρας.

Στεκόμουν κοντά στο σημείο που περίμενα να πάρω νερό, προσπαθώντας να καταλάβω τι γίνεται.

Εκείνη την ώρα σταμάτησε ένας άνθρωπος που εκτιμώ βαθιά. Ο Δημήτρης, Αλβανός στην καταγωγή, ένας μοναδικός άνθρωπος.

Κατέβηκε από το αυτοκίνητο, όπως κάνει πάντα, να με χαιρετήσει.

Κοίταξε λίγο το αυλάκι και μου λέει: «Παιδεύεσαι ρε μάγκα, ε;». Του λέω: «Δεν πειράζει ρε Μητσάκο, τι να κάνω, παλεύω.

Ένα χιλιόμετρο καθαρίζαμε προχθές». Μου λέει: «Ρε Κωνσταντίνε, δεν είναι εδώ το πρόβλημα.

Ούτε πιο πάνω.

Το πρόβλημα είναι 2 χλμ παραπάνω». Γνώριζε ακριβώς το σημείο γιατί το είχε δουλέψει, γιατί είχε «ματώσει» παλιά για να τα καθαρίσει.

Ήξερε πού χανόταν το νερό, ήξερε ποιο σημείο είχε μείνει ακαθάριστο.

Μου λέει «μπες στο αμάξι». Δεν είχε καμία υποχρέωση, καμία δουλειά να μπλεχτεί, κι όμως μπήκαμε στο αυτοκίνητο και με οδήγησε στο ακριβές σημείο.

Μόλις κατεβήκαμε, το είδαμε αμέσως.

Το νερό χανόταν όλο μέσα στα χωράφια.

Το αυλάκι ήταν μπλοκαρισμένο άσχημα.

Από αυτά τα μπλοκαρίσματα που τα βλέπεις και λες από μέσα σου, πώς γίνεται τώρα αυτό, θες να τρέξεις μακριά. Ο Δημήτρης δεν στάθηκε απλώς να δείξει.

Δεν είπε «εδώ είναι» και έφυγε.

Μπήκε μαζί μου μέσα στο αυλάκι.

Μέσα στο νερό, στη λάσπη, στα καλάμια, στα ξύλα.

Έριχνα μία ξιναριά και έριχνέ μία ακόμα πιο δυνατή.

Δεν θα έκανα ποτέ πίσω.

Εκεί, μέσα στο αυλάκι, κατάλαβα πάλι κάτι που πιστεύω χρόνια.

Αν δεν έχεις πονέσει δεν νοιώθεις.

Όχι στη δική μου μικρή αντίληψη του κόσμου, τουλάχιστον.

Γιατί η γη δεν θέλει μόνο τεχνική, θέλει ανθρώπους που βλέπουν, που νοιάζονται, που δεν προσπερνούν.

Και ο Δημήτρης το είχε δείξει λίγο νωρίτερα, με έναν τρόπο πολύ απλό.

Στο σημείο που προσπαθούσα να κόψω το νερό και να κλείσω το αυλάκι, υπήρχε ένας κάδος και έξω από τον κάδο σκουπίδια πεταμένα εδώ και εκεί - όπως βλέπεις δυστυχώς σε πολλά σημεία δίπλα στους δρόμους, στα χωράφια, κατά μήκος των αυλακιών.

Είχα ήδη μαζέψει αρκετά.

Όσα μπορούσα.

Αλλά είχαν μείνει κι άλλα.

Τα είδε, δεν είπε τίποτα, έσκυψε ενώ μου μιλούσε και άρχισε να τα μαζεύει.

Τον παρατηρούσα με θαυμασμό γιατί δεν ήταν δουλειά του, δεν ήταν χωράφι του, δεν ήταν υποχρέωσή του, αλλά δεν άντεξε να τα βλέπει εκεί.

Τελικά ξεμπλοκάραμε το αυλάκι.

Όχι τέλεια, όχι όπως θα έπρεπε να είναι αν όλα είχαν γίνει σωστά από την αρχή.

Αλλά αρκετά για να γυρίσει το νερό στον δρόμο του.

Μετά με πήγε πίσω στο σπίτι με το αυτοκίνητο, για να προλάβω το νερό που θα κατέβαινε σε περίπου μία ώρα από το σημείο που το είχαμε ανοίξει.

Όταν κατέβηκα, του είπα: «Περίμενέ με λίγο». Μπήκα μέσα και έπιασα ό,τι βρήκα.

Τρεις ντομάτες από τον κήπο μας, δύο πιπεριές, πέντε κολοκύθια, ένα μπουκάλι υψηλό-φαινολικό λάδι.

Δεν ήταν πολλά.

Δεν είχαμε προλάβει ακόμα να βγάλουμε αρκετά από τον κήπο, αλλά ήταν ό,τι είχα εκείνη τη στιγμή.

Τα πήγα στο αυτοκίνητο και του τα έδωσα.

Τα μάτια του άστραψαν από χαρά, από ευγνωμοσύνη, από εκείνη τη χαρά που δεν έχει σχέση με την αξία των πραγμάτων, αλλά με το ότι κάποιος θυμήθηκε να σου πει ευχαριστώ με ό,τι είχε.

Του έσφιξα το χέρι και του είπα «ευχαριστώ» και ακόμα τώρα που το γράφω, συγκινούμαι.

Γιατί το καλό πρέπει να το θυμάσαι και όταν μπορείς, να το ανταποδίδεις.

Όχι με μεγάλα πράγματα, αρκούν τα αληθινά.

Αυτή είναι για μένα η έννοια του φιλότιμου.

Αυτή η ιστορία δεν ξεκίνησε χθες.

Ξεκίνησε πολύ πιο πριν, όταν με τη γυναίκα του άνοιγαν ένα μικρό μίνι μάρκετ στο χωριό.

Τότε που, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε όλοι να στηρίζουμε έναν άνθρωπο που προσπαθεί τίμια να σταθεί, να δουλέψει, να χτίσει κάτι.

Τον στήριξαν λίγοι. Ο Δημήτρης δεν το ξέχασε ποτέ.

Το φιλότιμο δεν χωράει τόσο στενά όσο νομίζουμε σε μια χώρα, ούτε σε μια καταγωγή.

Φαίνεται στην πράξη, στο αν θα σταματήσεις, αν θα σκύψεις, αν θα θυμηθείς το καλό που σου έγινε.

Δεν με συγκινούν εύκολα τα μεγάλα λόγια.

Με συγκινούν οι άνθρωποι που μένουν.

Το παιδί σου που βλέπεις να ανδρώνεται και να μην κάνει βήμα πίσω.

Ο φίλος που δεν είχε καμία υποχρέωση, αλλά μπαίνει μέσα στο αυλάκι μαζί σου.

Οι άνθρωποι που βλέπουν κόπο και δεν προσπερνούν.

Άλλοι βλέπουν το νερό να χάνεται και φεύγουν και άλλοι γίνονται νερό και ρέουν μαζί σου. Δημήτρη λείπεις από την φωτογραφία αλλά όχι από την καρδιά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους