Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο κόσμος θυμάται το δυστύχημα. Ο Θεός βλέπει ολόκληρη τη ζωή.

Ο κόσμος θυμάται τη νύχτα που έφυγε. Ο Θεός θυμάται όλα τα βράδια που έκλαψε.

Και πολλές φορές οι άνθρωποι στέκονται μπροστά σε έναν τάφο και ρωτούν: «Πώς πέθανε;» Ενώ ο Θεός κοιτάζει και ρωτά: «Πόσο πόνεσε μέχρι να πεθάνει;» Αυτή είναι η διαφορά.

Ξέρετε τι σκέφτομαι για εκείνη την ψυχή; Ότι ολόκληρος ο κόσμος την κοιτούσε.

Αλλά λίγοι την έβλεπαν.

Άλλοι έβλεπαν την ομορφιά.

Άλλοι τον τίτλο.

Άλλοι τα παλάτια.

Άλλοι τις φωτογραφίες.

Άλλοι τα περιοδικά.

Άλλοι τα κοσμήματα.

Αλλά ο Θεός έβλεπε ένα κορίτσι που μεγάλωσε πολύ γρήγορα μέσα σε έναν κόσμο που ζητούσε από όλους να παίζουν ρόλους.

Και ο άνθρωπος κουράζεται όταν ζει συνέχεια μέσα σε ρόλους.

Η ψυχή θέλει να είναι αληθινή.

Παιδιά μου, μην νομίζετε ότι η μοναξιά κατοικεί μόνο στα μικρά σπίτια.

Υπάρχει μοναξιά που κατοικεί σε παλάτια.

Υπάρχει μοναξιά που ταξιδεύει με λιμουζίνες.

Υπάρχει μοναξιά που φωτογραφίζεται καθημερινά.

Υπάρχει μοναξιά που την χειροκροτούν εκατομμύρια άνθρωποι.

Και όμως παραμένει μοναξιά.

Άλλο να σε γνωρίζει όλος ο κόσμος.

Και άλλο να σε αγαπά έστω ένας άνθρωπος αληθινά.

Άλλο να σε κοιτούν εκατομμύρια μάτια.

Και άλλο να βρεις ένα βλέμμα που να σε αναπαύει.

Πιστεύω, παιδιά μου, ότι αυτή η γυναίκα πείνασε πολύ για αγάπη.

Και η πείνα της ψυχής είναι χειρότερη από την πείνα του σώματος.

Ο πεινασμένος τρώει και χορταίνει.

Η ψυχή που πεινά για αγάπη μπορεί να έχει μπροστά της ολόκληρο βασίλειο και να αισθάνεται άδεια.

Και ξέρεις τι άλλο με πονά; Τα παιδιά.

Πάντοτε τα παιδιά.

Όταν φεύγει μια μάνα, μένει μια πληγή που δεν κλείνει εύκολα.

Μπορεί να μεγαλώσουν.

Μπορεί να γεράσουν.

Μπορεί να αποκτήσουν δικά τους παιδιά.

Αλλά κάπου μέσα τους υπάρχει πάντοτε ένα παιδί που γυρεύει τη μητέρα του.

Και γι’ αυτά τα παιδιά πρέπει να προσευχόμαστε.

Γιατί ο θάνατος δεν παίρνει μόνο εκείνον που φεύγει.

Παίρνει και ένα κομμάτι από εκείνους που μένουν.

Ο κόσμος όμως είναι παράξενος.

Πρώτα κάνει έναν άνθρωπο σύμβολο.

Ύστερα τον κάνει θέαμα.

Ύστερα τον κυνηγά.

Και στο τέλος κλαίει πάνω από την απώλειά του.

Αυτό συμβαίνει συχνά.

Δεν το έκανε μόνο με εκείνη.

Το κάνει με πολλούς.

Αγαπά την εικόνα τους.

Αλλά δεν αντέχει την αλήθεια τους.

Αγαπά το πρόσωπο όταν λάμπει.

Αλλά δυσκολεύεται να σταθεί δίπλα του όταν πονά.

Και να σας πω κάτι που το σκέφτομαι συχνά; Δεν σκοτώνει μόνο το αυτοκίνητο.

Δεν σκοτώνει μόνο ένα δυστύχημα.

Καμιά φορά, πριν από το δυστύχημα, έχει ήδη τραυματιστεί βαθιά η ψυχή ενός ανθρώπου από χρόνια μοναξιάς, από απογοητεύσεις, από πληγές, από λόγια, από αδικίες, από την αίσθηση ότι όλοι ζητούν κάτι από αυτόν και λίγοι ενδιαφέρονται πραγματικά γι’ αυτόν.

Γι’ αυτό να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν μιλάμε για τους ανθρώπους που έφυγαν.

Δεν ξέρουμε τον αγώνα τους.

Δεν ξέρουμε τις νύχτες τους.

Δεν ξέρουμε τις προσευχές τους.

Δεν ξέρουμε τα δάκρυά τους. Ο Θεός ξέρει.

Και ο Θεός είναι πιο ελεήμων από όλους μας.

Παιδιά μου, όταν ακούτε για τέτοιες ζωές, μη ζηλεύετε.

Να συλλογίζεστε.

Γιατί ο Θεός επιτρέπει να βλέπουμε τέτοιες ιστορίες για να καταλάβουμε ένα μεγάλο μάθημα.

Ότι ούτε η δόξα σώζει τον άνθρωπο.

Ούτε τα πλούτη.

Ούτε η ομορφιά.

Ούτε η εξουσία.

Ούτε τα παλάτια.

Αν αυτά έδιναν ειρήνη, τότε οι πιο διάσημοι άνθρωποι του κόσμου θα ήταν και οι πιο ευτυχισμένοι.

Και δεν είναι.

Η ειρήνη έρχεται από αλλού.

Έρχεται όταν η ψυχή βρει ανάπαυση στον Θεό.

Έρχεται όταν βρει αγάπη αληθινή.

Έρχεται όταν σταματήσει να ζει για τα μάτια των άλλων.

Και γι’ αυτό, όταν προσεύχεστε για εκείνη τη γυναίκα, μη σκέφτεστε την πριγκίπισσα.

Μη σκέφτεστε τα παλάτια.

Μη σκέφτεστε τις φωτογραφίες.

Σκεφτείτε μια κουρασμένη ψυχή.

Μια μάνα.

Μια γυναίκα που αναζήτησε αγάπη.

Μια καρδιά που πάλεψε μέσα σε πολύ θόρυβο.

Και πείτε απλά: «Χριστέ μου, Εσύ που γνωρίζεις όσα εμείς δεν γνωρίζουμε, ανάπαυσέ την.

Συμπλήρωσε όσα της έλειψαν.

Σκούπισε όσα δάκρυα δεν είδε κανείς.

Και χάρισέ της την ειρήνη που πολλές φορές δεν βρήκε στη γη.» Γιατί στο τέλος, παιδί μου, μπροστά στον Θεό δεν υπάρχουν ούτε βασίλισσες ούτε πριγκίπισσες. Υπάρχουν μόνο ψυχές. Και όλες διψούν για το ίδιο πράγμα: να τις αγαπήσει ο Πατέρας τους.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους