Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Να ξέρετε παιδιά μου πρώτα κάτι. Η Εκκλησία δεν κινδυνεύει από τις φωνές των έξω τόσο όσο κινδυνεύουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας από την απροσεξία των μέσα. Ο Χριστός δεν πέφτει επειδή έπεσε ένας κληρικός. Η Εκκλησία δεν παύει να είναι Εκκλησία επειδή κάποιοι άνθρωποι της Εκκλησίας αστόχησαν.

Αλλά όταν οι άνθρωποι που φορούν ράσο, που κρατούν ευθύνη, που στέκονται μπροστά στον λαό, ξεχάσουν ότι πρώτα πρέπει να κλαίνε για τον εαυτό τους και ύστερα να διδάσκουν τους άλλους, τότε ο Θεός επιτρέπει να γίνει ένα τράνταγμα.

Και το τράνταγμα αυτό δεν γίνεται για να καταστραφεί η Εκκλησία.

Γίνεται για να ξυπνήσουν όσοι κοιμήθηκαν μέσα στην άνεση, στο αξίωμα, στα χρήματα, στη συνήθεια, στην ανθρώπινη δόξα.

Θα έρθουν πιο δύσκολες στιγμές, παιδιά μου.

Θα βγουν κι άλλα πράγματα στην επιφάνεια.

Θα φανερωθούν πληγές που κρύβονταν χρόνια.

Θα φανερωθούν άνθρωποι που μιλούσαν για τον Χριστό αλλά μέσα τους είχαν θρόνο τον εαυτό τους.

Θα φανερωθούν συμφέροντα, περιουσίες, φιλοδοξίες, κρυφές ζωές, ψεύτικες ευλάβειες.

Και πολλοί θα σκανδαλιστούν.

Άλλοι θα χαρούν κακόψυχα και θα πουν: «Να, αυτή είναι η Εκκλησία». Άλλοι θα πονέσουν και θα κινδυνεύσουν να χάσουν την πίστη τους.

Εκεί χρειάζεται μεγάλη διάκριση.

Μη μπερδεύετε τον Χριστό με τις αστοχίες μας.

Μη μπερδεύετε την Εκκλησία με τη μικρότητα εκείνων που δεν στάθηκαν στο ύψος της διακονίας τους.

Αν ένας γιατρός αρρωστήσει, δεν καταργείται η ιατρική.

Αν ένας δικαστής αδικήσει, δεν καταργείται η δικαιοσύνη.

Αν ένας ιερέας πέσει, δεν πέφτει η Θεία Λειτουργία. Το Άγιο Ποτήριο δεν μολύνεται από την αναξιότητα εκείνου που το κρατά.

Εκεί βρίσκεται η μεγάλη παρηγοριά αλλά και η μεγάλη ευθύνη.

Να μην κρύβονται τα σκάνδαλα.

Αυτό είναι άλλο ψέμα. Η Εκκλησία δεν φοβάται την αλήθεια. Η Εκκλησία φοβάται την υποκρισία.

Αν υπάρχει πληγή, να καθαριστεί.

Αν υπάρχει αδικία, να διορθωθεί.

Αν υπάρχει εκμετάλλευση, να σταματήσει.

Αν υπάρχει σάπιο ξύλο, να μη το βάφουμε απ’ έξω για να φαίνεται καλό.

Γιατί ύστερα θα πέσει όλο το υπόστεγο και θα πλακώσει αθώους ανθρώπους.

Η μετάνοια θέλει φως.

Η συγκάλυψη φέρνει δυσωδία.

Αλλά να προσέχετε και τους άλλους, εκείνους που δεν θέλουν κάθαρση, αλλά κατεδάφιση.

Δεν τους πονά το σκάνδαλο.

Τους πονά ότι υπάρχει Εκκλησία.

Δεν κλαίνε για την πτώση του ιερέα.

Τη χρησιμοποιούν για να χτυπήσουν τον Χριστό.

Αν αύριο δεν υπήρχε κανένα σκάνδαλο, θα έβρισκαν άλλη πέτρα.

Γιατί όταν ο άνθρωπος δεν θέλει τον Θεό, κάθε αφορμή τού γίνεται όπλο.

Θα έρθουν χρόνια που η Εκκλησία θα πιεστεί πολύ.

Θα τη χτυπήσουν από έξω με νόμους, με ειρωνείες, με αρπαγές, με επιτροπές, με διαπομπεύσεις.

Θα τη χτυπήσουν όμως και από μέσα με ανθρώπους που θα έχουν σχήμα εκκλησιαστικό αλλά φρόνημα κοσμικό.

Αυτό να το φοβάστε περισσότερο.

Γιατί ο εξωτερικός εχθρός φαίνεται.

Ο εσωτερικός πειρασμός ντύνεται ευλάβεια, μιλά ωραία, κάνει σταυρούς, κρατά θέσεις, και σιγά σιγά αδειάζει την Εκκλησία από το πνεύμα της.

Μη φοβάστε τόσο αυτούς που πολεμούν την Εκκλησία.

Να φοβάστε μήπως η Εκκλησία πάψει να πολεμά τον κακό εαυτό της.

Γιατί τότε αρχίζει η μεγάλη ζημιά.

Όταν συνηθίσουμε τη χλιαρότητα.

Όταν συνηθίσουμε τις αστοχίες.

Όταν συνηθίσουμε να λέμε «έτσι γίνεται παντού». Όχι, παιδιά μου. Η Εκκλησία δεν ήρθε για να μοιάσει με τον κόσμο.

Ήρθε για να θυμίζει στον κόσμο τον Χριστό.

Και όταν δεν Τον θυμίζει, ο κόσμος έχει δικαίωμα να πονά και να σκανδαλίζεται.

Θα δοκιμαστούν όχι μόνο οι ιερείς αλλά και οι πιστοί.

Γιατί πολλοί αγαπούν μια Εκκλησία ισχυρή, ένδοξη, καθαρή στα μάτια τους, νικήτρια.

Όταν όμως τη δουν πληγωμένη, όταν τη δουν να ταπεινώνεται, όταν τη δουν να περνά μέσα από εξευτελισμούς και αποκαλύψεις, τότε θα φανεί αν αγαπούσαν τον Χριστό ή την εικόνα που είχαν φτιάξει για τον Χριστό.

Άλλο αγαπώ την Εκκλησία σαν ιδέα που με αναπαύει και άλλο μένω κοντά στον Χριστό όταν πονά το σώμα Του.

Μην περιμένετε εύκολες εποχές.

Έρχονται δύσκολα χρόνια.

Θα ξεχωρίσει το πραγματικό από το ψεύτικο.

Θα ξεχωρίσει ο ιερέας που λειτουργεί με φόβο Θεού από εκείνον που αγαπά την εξουσία.

Θα ξεχωρίσει ο επίσκοπος που πονά τον λαό από εκείνον που πονά την εικόνα του.

Θα ξεχωρίσει ο πιστός που αγαπά τον Χριστό από εκείνον που ήθελε μόνο μια ήσυχη θρησκευτική συνήθεια.

Όταν φυσήξει δυνατός αέρας, φαίνεται ποιο δέντρο έχει ρίζα.

Και να θυμάστε κάτι. Ο Θεός αφήνει καμιά φορά να βγουν τα σκουπίδια στην αυλή, όχι για να ντροπιάσει το σπίτι, αλλά για να καταλάβουν οι νοικοκυραίοι ότι πρέπει να καθαρίσουν.

Αν όμως οι νοικοκυραίοι θυμώσουν με εκείνον που τους έδειξε τα σκουπίδια και δεν καθαρίσουν, τότε η δυσωδία θα μεγαλώσει.

Έτσι και στην Εκκλησία.

Δεν μας σώζει η άρνηση.

Μας σώζει η μετάνοια.

Μη στενοχωριέστε που θα βγουν πολλά στο φως.

Να στενοχωριέστε αν πάψει να βγαίνει τίποτε στο φως.

Γιατί όταν μια πληγή πονά, έχει ακόμη ζωή.

Όταν σταματήσει να πονά, τότε έχει αρχίσει η νέκρωση. Ο Θεός επιτρέπει τον πόνο για να σώσει το σώμα.

Και καμιά φορά επιτρέπει τον εξευτελισμό για να σώσει την ψυχή.

Μην απογοητεύεστε.

Σε κάθε δύσκολη περίοδο ο Θεός κρατά μια ζύμη.

Δεν παρασύρονται όλοι.

Υπάρχουν ακόμη παπάδες που λειτουργούν με δάκρυα.

Υπάρχουν μοναχοί που προσεύχονται άγνωστοι.

Υπάρχουν μανάδες που ανάβουν καντήλι.

Υπάρχουν νέοι που ψάχνουν αλήθεια.

Υπάρχουν ψυχές που εξομολογούνται με συντριβή.

Αυτοί δεν φαίνονται στις ειδήσεις.

Αλλά αυτοί κρατούν τον κόσμο περισσότερο από όσο νομίζουμε.

Την ώρα που όλοι θα κοιτούν τα πρωτοσέλιδα, ο Θεός θα ετοιμάζει αγίους.

Την ώρα που όλοι θα μετρούν σκάνδαλα, ο Θεός θα μετρά δάκρυα μετανοίας.

Και την ώρα που πολλοί θα λένε «τελείωσε η Εκκλησία», ο Χριστός θα ετοιμάζει την αναγέννησή της.

Γιατί ο Θεός δεν εργάζεται πάντα εκεί όπου κάνει θόρυβο ο κόσμος.

Εργάζεται εκεί όπου γονατίζει μια καρδιά.

Γι’ αυτό, όταν ακούτε σκάνδαλα, να μη χαίρεστε και να μη απελπίζεστε.

Να πονάτε.

Να προσεύχεστε.

Να ζητάτε κάθαρση, αλλά χωρίς μίσος.

Να ζητάτε αλήθεια, αλλά χωρίς κακία.

Να ζητάτε δικαιοσύνη, αλλά χωρίς να χάνετε την πίστη σας.

Γιατί ο πονηρός θέλει δύο πράγματα: ή να κρύψουμε τις πληγές και να σαπίσουν, ή να τις δούμε και να μισήσουμε την Εκκλησία. Ο Χριστός θέλει τρίτο δρόμο: να δούμε την πληγή, να την καθαρίσουμε, να μετανοήσουμε και να αγαπήσουμε βαθύτερα. Η Εκκλησία θα πονέσει.

Αλλά ο πόνος αυτός, αν τον ζήσουμε με μετάνοια, μπορεί να γίνει θεραπεία.

Αν τον ζήσουμε με εγωισμό, θα γίνει διάλυση.

Γι’ αυτό τώρα δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια.

Χρειάζεται να γονατίσουμε.

Να πούμε: «Χριστέ μου, καθάρισε πρώτα εμένα.

Μη με αφήσεις να σκανδαλιστώ, αλλά μη με αφήσεις και να συνηθίσω τη σαπίλα.

Δώσε μου μάτια να βλέπω την αλήθεια και καρδιά να μη χάνω την αγάπη». Γιατί, παιδιά μου, η Εκκλησία δεν θα σωθεί από επιτροπές, ούτε από ανακοινώσεις, ούτε από δημόσιες σχέσεις.

Θα σταθεί από την αγιότητα.

Από την ταπείνωση.

Από την αλήθεια.

Από ιερείς που δεν θα φοβούνται να κλάψουν.

Από επισκόπους που θα θυμηθούν ότι ο θρόνος τους είναι σταυρός.

Από πιστούς που δεν θα ζητούν μια Εκκλησία βολική, αλλά μια Εκκλησία αληθινή.

Και τότε, μέσα στα δύσκολα χρόνια, θα φανεί πάλι το θαύμα.

Ότι η Εκκλησία δεν ζει επειδή είναι δυνατοί οι άνθρωποί της. Ζει γιατί Κεφαλή της είναι ο Χριστός.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους