Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν πληγώνουν επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή δεν σταματούν ποτέ αρκετά για να αντιληφθούν ότι απέναντί τους υπάρχει ένας άλλος κόσμος.

Ένας άλλος άνθρωπος με μνήμη, αξιοπρέπεια, συναισθήματα και όρια.

Ζουν μέσα σε μια ιδιότυπη αυταπάτη όπου η πραγματικότητα μετριέται αποκλειστικά με βάση τη δική τους εμπειρία.

Ό,τι δεν τους πονά, θεωρούν ότι δεν πονά κανέναν.

Ό,τι ξεχνούν, πιστεύουν ότι έχει σβηστεί και από τους άλλους.

Ό,τι συγχωρούν στον εαυτό τους, το θεωρούν αυτονόητα συγχωρημένο και από τον κόσμο γύρω τους.

Το πιο παράδοξο δεν είναι το λάθος τους.

Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη.

Το πραγματικά αποκαλυπτικό είναι η στάση που ακολουθεί μετά.

Η σχεδόν αθώα βεβαιότητα με την οποία επιστρέφουν, σαν να μην προηγήθηκε τίποτα, περιμένοντας να βρουν την ίδια πόρτα ανοιχτή, το ίδιο ενδιαφέρον διαθέσιμο και την ίδια παρουσία πρόθυμη να τους υποδεχθεί.

Σαν ο χρόνος να μην άφησε σημάδια.

Σαν οι πράξεις να μην έχουν συνέπειες.

Σαν η ψυχή του άλλου να είναι ένας χώρος αναμονής που υπάρχει μόνο για να τους εξυπηρετεί όταν το χρειαστούν.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά αδιέξοδα των ανθρώπινων σχέσεων: η σύγκρουση ανάμεσα στη μνήμη εκείνου που πληγώθηκε και στην αμνησία εκείνου που προκάλεσε την πληγή.

Ο πρώτος κουβαλά μέσα του το βάρος κάθε λέξης, κάθε αδιαφορίας, κάθε εγκατάλειψης.

Ο δεύτερος συχνά προχωρά ελαφρύς, όχι επειδή είναι πιο δυνατός, αλλά επειδή δεν αναγκάστηκε ποτέ να σηκώσει το ίδιο φορτίο.

Υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στη συγχώρεση και στη διαθεσιμότητα.

Η συγχώρεση μπορεί να είναι μια εσωτερική πράξη απελευθέρωσης.

Η διαθεσιμότητα όμως είναι προνόμιο, όχι δικαίωμα.

Κανείς δεν δικαιούται την παρουσία σου μόνο και μόνο επειδή κάποτε την είχε.

Κανείς δεν δικαιούται την κατανόησή σου όταν δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να κατανοήσει τον πόνο που προκάλεσε.

Και κανείς δεν μπορεί να απαιτεί πρόσβαση στην ψυχή σου αφού πρώτα αδιαφόρησε για όσα κατέστρεψε μέσα της.

Η ωριμότητα δεν φαίνεται από το πόσα λάθη κάνει ένας άνθρωπος, αλλά από το πόσο πρόθυμος είναι να τα αντικρίσει.

Η αυτογνωσία είναι η ικανότητα να σταθείς μπροστά στα συντρίμμια που δημιούργησες και να πεις «εγώ το έκανα». Οι περισσότεροι όμως προτιμούν να προσπερνούν τα ερείπια και να αναζητούν νέες πόρτες για να χτυπήσουν.

Είναι ευκολότερο να ζητήσεις ξανά πρόσβαση στη ζωή κάποιου παρά να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου.

Κάποτε πίστευα πως η καλοσύνη σημαίνει να παραμένεις διαθέσιμος.

Με τον χρόνο κατάλαβα ότι η καλοσύνη χωρίς όρια μετατρέπεται σε άδεια προς τους άλλους να σε θεωρούν δεδομένο.

Έμαθα πως η σιωπή μπορεί να είναι πιο ειλικρινής από χίλιες εξηγήσεις και πως η απόσταση δεν είναι πάντα φυγή.

Μερικές φορές είναι η πιο καθαρή μορφή αυτοσεβασμού.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου δεν είναι να ανοίξεις άλλη μία φορά την πόρτα, αλλά να αναγνωρίσεις ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει να τη χτυπούν με σεβασμό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους