Original Post

Πλήρες Κείμενο:

..Η γυναίκα βλέπεις επειδή από την κατασκευή της είναι κομμένη από τον άνδρα και έτσι πάντοτε έχει διάθεση αγάπης, θέλει πάντοτε αγάπη.

Αυτή την αγάπη πάντοτε στον γάμο την ζητά από τον σύζυγο.

Πολλές φορές εμείς λέμε εις τους ιδανικούς συζύγους, ε αφού θέλει η σύζυγός σου να την αγαπάς και αφού την αγαπάς, λοιπόν να ξεχάσεις το βαπτιστικό της όνομα και να την ονομάζεις αγάπη μου, αγάπη μου και όταν ακούει αυτή έτσι πετάει, πετάει από την χαρά της... Όχι χλιαρότητες, λοιπόν.

Και όχι πράγματα νερόβραστα.

Όσοι είναι κοντά στον Θεό δεν ξέρουν αυτές τις χλιαρότητες, τις πεζότητες, αυτά τα νερουλά του κόσμου…Βλέπετε λοιπόν ότι η αγάπη είναι απόλυτον καθήκον.

Να κρατήσουμεν την θέσην των προγόνων μας.

Ξεχάσατε ότι οι πρόγονοί μας τι καλήν ομαλήν χριστιανικήν αγαπημένην ζωήν είχαν.

Και όταν ήσαν καταπιεσμένοι από τις διάφορες δουλείες. ~Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός~✝️ Τα παραπάνω λόγια του μακαριστού Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού(ο οποίος ήταν στην περίφημη συνοδεία του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή μαζί με τον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη και τον σπουδαίο Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας)έρχονται σήμερα να φωτίσουν μία πραγματικότητα που, χωρίς να το γνωρίζουμε τότε, την είχαμε ήδη βιώσει μέσα στη δική μας κοινή πορεία με την σύζυγό μου.Εδώ και δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε,έχουμε καταργήσει τα βαπτιστικά μας ονόματα.

Όχι από κάποια επιτήδευση, ούτε γιατί διαβάσαμε κάποιο εγχειρίδιο περί γάμου, αλλά αυθόρμητα, ως φυσική έκφραση μιας αγάπης που ήθελε να βρει τη δική της γλώσσα.

Εκείνη είναι το «μωρό μου», και εγώ η «αγάπη της» και το αντίστροφο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα πρώτα χρόνια της σχέσης μας και αργότερα στα πρώτα βήματα του γάμου μας, πόσοι άνθρωποι, με ένα ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη, έσπευδαν να μας πουν,"Να σας δω σε λίγα χρόνια αν θα λέτε τα ίδια;". Δεν μπορούσαν να καταλάβουν.

Ίσως γιατί είχαν συνηθίσει να βλέπουν την αγάπη ως μια φλόγα που αναπόφευκτα σβήνει, ως ένα συναίσθημα που το καταπίνει η συνήθεια, η καθημερινότητα και η φθορά του χρόνου.

Και όμως, η αληθινή αγάπη δεν είναι ένα κερί που καίγεται μέχρι να λιώσει αλλά μια άσβεστη κανδήλα που όσο προσφέρεις λάδι, τόσο περισσότερο φωτίζει.

Είναι ένας αγώνας καθημερινός εναντίον του μεγαλύτερου εχθρού κάθε σχέσης που την κατατρώει σαν το σαράκι, του εγωισμού.

Εκεί όπου τελειώνει το «εγώ», αρχίζει το «εμείς». Εκεί όπου πεθαίνει η φιλαυτία, γεννιέται η θυσία.

Εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να ρωτά «τι θα πάρω;» και αρχίζει να λέει «τι μπορώ να δώσω;», εκεί ακριβώς κατοικεί ο Θεός.

Πόσο τραγική φαντάζει η εικόνα της σύγχρονης εποχής.

Ζευγάρια που μένουν κάτω από την ίδια στέγη αλλά κατοικούν σε διαφορετικούς κόσμους.

Άνθρωποι που κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι αλλά έχουν χρόνια να συναντηθούν πραγματικά.

Σύζυγοι που ανταλλάσσουν μόνο οδηγίες, παράπονα και λογαριασμούς, αλλά ξέχασαν να ανταλλάξουν μια αγκαλιά, ένα χάδι, μια λέξη τρυφερότητας.

Σπίτια γεμάτα πολυτέλειες αλλά άδεια από αγάπη.

Οικογένειες που διαλύονται από τον εγωισμό, την αδιαφορία, τις συγκρούσεις, ακόμη και τη βία που κάποιες φορές μπορεί να φτάσει και στο έσχατο σημείο του φόνου, επειδή ο άνθρωπος της διπλανής μας θέσης έπαψε να θεωρείται δώρο και άρχισε να θεωρείται δεδομένος αλλά και κτήμα μας.

Η εποχή μας έμαθε να διεκδικούμε δικαιώματα περισσότερο από ποτέ, αλλά ξέχασε να διδάσκει τη θυσία.

Έμαθε τον άνθρωπο να αγαπά τον εαυτό του μέχρι λατρείας, αλλά όχι να λιώνει από αγάπη για τον άλλο.

Μας έπεισε ότι η ελευθερία βρίσκεται στο «δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν», ενώ η μεγαλύτερη ελευθερία βρίσκεται στο να μπορεί κάποιος να πει «Για σένα αφήνω στην άκρη το εγώ μου».Όταν βλέπει κανείς ένα ευλογημένο ανδρόγυνο που πορεύεται ή τουλάχιστον προσπαθεί εν Θεώ, δεν βλέπει δύο ανθρώπους που απλώς συμβιώνουν.

Βλέπει δύο ψυχές που έχουν αποκτήσει την όμορφη αυτή «ιερή μανία» της αγάπης.

Να σκέφτεται ο ένας τον άλλον, να ανησυχεί αν φόρεσε το παλτό του, αν έφαγε, αν κουράστηκε, αν είναι καλά.

Να ψάχνει το βλέμμα του μέσα στο πλήθος, να χαίρεται με τη χαρά του και να πονά με τον πόνο του.

Αυτή η αγάπη δεν είναι αδυναμία όπως κάποιοι νομίζουν στρεβλά αλλά η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος.

Είναι ο μικρός προσωπικός του σταυρός και ταυτόχρονα η ανάστασή του.

Είναι η απόφαση να ξυπνά κάθε πρωί και να επιλέγει ξανά τον ίδιο άνθρωπο, όχι επειδή όλα είναι εύκολα, αλλά επειδή η αγάπη έχει γίνει τρόπος υπάρξεως.Μετά από δεκαεπτά χρόνια κοινής πορείας, μπορώ να πω με ταπείνωση αλλά και σιγουριά πως εκείνοι που κάποτε μας έλεγαν "να σας δω μετά από χρόνια", δεν γνώριζαν ότι η αληθινή αγάπη δεν μετριέται από τον χρόνο αλλά από την προσφορά.

Ο χρόνος δεν σκοτώνει την αγάπη αλλά ο εγωισμός και όταν δύο άνθρωποι αποφασίσουν να αφήσουν τον Θεό να κατοικήσει ανάμεσά τους, τότε η αγάπη γίνεται ένα θαύμα που ανανεώνεται κάθε ημέρα.

Γιατί τελικά ο σύζυγος και η σύζυγος δεν είναι δύο ξένοι που απλώς μοιράζονται ένα σπίτι.

Είναι δύο άνθρωποι που αποφάσισαν να γίνουν ο ένας το καταφύγιο του άλλου μέχρι την τελευταία τους ανάσα.

Τέλος η αγάπη δεν φαίνεται στα μεγάλα λόγια, αλλά στο πιο απλό στο να συνεχίζεις να νοιάζεσαι, να προσέχεις, να μένεις και θέλω να το πω απλά, σε εκείνη που ήταν,είναι και θα είναι η ζωή μου και τα επόμενα δεκαεπτά χρόνια, και όσο μας χαρίζει ο Θεός, θα είσαι το «μωρό μου» και εγώ η «αγάπη σου». Όχι γιατί το υποσχεθήκαμε κάποτε, αλλά γιατί έτσι μάθαμε να υπάρχουμε μαζί.💕✨

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους