Είδα άρθρο στην ΕφΣυν του Άδωνι Γεωργιάδη, στο οποίο δηλώνει ότι δίνει τη μεγαλύτερη πολιτική μάχη της ζωής του για τη "συντριβή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς". Καθαρώς ψυχαναλυτικά δεν με...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παράταξή του κυβερνά τη χώρα τα περισσότερα χρόνια της Μεταπολίτευσης και της ιστορίας του ελληνικού Κράτους, εκπροσωπεί διαχρονικά τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ, διαθέτει τη συντριπτική υπεροχή στα Μέσα Ενημέρωσης, ελέγχει όλους τους μηχανισμούς και παρα-μηχανισμούς της κρατικής διοίκησης και λειτουργεί με χορηγό τις Τράπεζες και την παραδοσιακή πελατειακή διαφθορά.

Η "ηγεμονία της Αριστεράς" βρίσκεται μόνο στο μυαλό του Αδωνι.

Με λακανικούς όρους θα λέγαμε ότι πρόκειται για την απόλαυση του συμπτώματος (jouissance). Ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής του ταυτότητας είναι οργανωμένο γύρω από την καταπολέμηση ενός φαντασιακού αντιπάλου ο οποίος συνιστά τον αναγκαίο όρο ύπαρξης του ίδιου του υποκειμένου.

Ο "πολεμιστής" έχει ανάγκη το "τέρας". Κατά μία έννοια, η περίπτωση Αδωνι θυμίζει μια παλαιότερη παρατήρηση για τον αντικομμουνισμό μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Σε αρκετές χώρες, όσο λιγότερο υπαρκτός γινόταν ο κομμουνισμός, τόσο περισσότερο διογκωνόταν ως φαντασιακός εχθρός.

Ο "εχθρός" έπαυε να είναι πραγματικός πολιτικός αντίπαλος και μετατρεπόταν σε αναγκαίο μύθο.

Η ιδέα περί "αριστερής ηγεμονίας" εμφανίστηκε αρχικά περί τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και εντάθηκε τα επόμενα χρόνια, αφού λειτούργησε ως θεμελιακός μύθος για τον ελληνικό νεοφιλελευθερισμό.

Ένας τρόπος να παρουσιαστεί η Ελλάδα ως χώρα που δήθεν κυριαρχήθηκε ιδεολογικά από την Αριστερά, ενώ στην πραγματικότητα με ελάχιστα διαλείμματα κυβερνήθηκε από πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα δεξιών φρονημάτων.

Η "αριστερή ηγεμονία" χρησιμοποιήθηκε από νεοφιλελεύθερους και εκσυγχρονιστές για δύο λόγους.

Ο πρώτος και κυριότερος, να απονομιμοποιήσει ολόκληρη τη μεταπολιτευτική περίοδο.

Από τη δεκαετία του 1990 και μετά εμφανίζεται η ιδέα ότι για όλα φταίει η "μεταπολίτευση" και κυρίως οι κατακτήσεις της στα κοινωνικά δικαιώματα και την πολιτική αντιπροσώπευση.

Η "αριστερή ηγεμονία" έγινε το ερμηνευτικό εργαλείο αυτής της αφήγησης.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος.

Να αποδυναμωθεί η καραμανλική και λαϊκή δεξιά παράδοση.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είχε πρόβλημα μόνο με την Αριστερά.

Είχε πρόβλημα και με βασικά στοιχεία της μεταπολιτευτικής καραμανλικής δεξιάς, τον κρατικό παρεμβατισμό στην ελευθερία της αγοράς και τη λογική του "κοινωνικού συμβολαίου" που χαρακτήριζε τον καραμανλισμό.

Για τους νεοφιλελεύθερους, ο καραμανλισμός ήταν σχεδόν "μολυσμένος" από μεταπολιτευτικές ιδέες: νομιμοποίηση της Αριστεράς και του ΚΚΕ, δημόσιες επιχειρήσεις, κρατική παρέμβαση, απομάκρυνση Μοναρχίας.

Επρεπε, συνεπώς, να απονομιμοποιηθεί και στο εσωτερικό της ΝΔ, ώστε να κυριαρχήσει σταδιακά η συμμαχία νεοφιλελεύθερων - ακροδεξιών.

Αυτές οι δύο όψεις της (δήθεν) θεωρίας της "αριστερής ηγεμονίας" είναι το πεδίο όπου "συναντήθηκαν" εδώ και δύο δεκαετίες οι νεοφιλελεύθεροι, οι ακροδεξιοί και οι εκσυγχρονιστές.

Και από τη συνάντηση αυτή γεννήθηκε αυτό που μάθαμε να αποκαλούμε "ακραίο κέντρο". Στο άρθρο του Αδωνι υπάρχει και το νηπιακής αντίληψης επιχείρημα ότι "όπου κυριάρχησε η Αριστερά έφερε μόνο φτώχεια και μιζέρια". Επιχείρημα που έκανε κάθε πικραμένο που θυμήθηκε τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τον ναζισμό, τα κρεματόρια, την αποικιοκρατία, τις δικτατορίες, τις οικονομικές κρίσεις και τις χρεωκοπίες κοινωνιών, την προσφυγιά και τη μετανάστευση λαών σε όλο τον κόσμο, να σκάσει στα γέλια…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους