Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ζωή του εθελοντή στην Ελλάδα είναι πραγματικά ένα κοινωνικό πείραμα.

Μου έχουν πει να μη ταΐζω στην αυλή μου.

Μου έχουν πει να μη ταΐζω έξω από το σπίτι μου.

Μου έχουν πει να μη ταΐζω 200 μέτρα μακριά.

Μετά 500 μέτρα.

Σήμερα έμαθα ότι ούτε τα 700 μέτρα είναι αρκετά, γιατί κάποια κυρία θεωρεί ότι οι γάτες που ταΐζω φταίνε που η αυλή της γέμισε... χοντρές γάτες.

Μου έχουν κόψει ακόμη και δέντρο, επειδή άφηνα νερό από κάτω για τα ζώα.

Μας έχουν κάνει παρατήρηση σε αγροτικούς δρόμους και στη μέση του πουθενά να μην αφήνουμε νερό.

Εκεί που δεν υπάρχει σπίτι, δεν υπάρχει άνθρωπος, δεν υπάρχει τίποτα.

Μόνο χωράφια, χώμα και αδέσποτα ζώα που διψάνε.

Έχω καλέσει αστυνομία για άνθρωπο που με παρακολουθούσε για να δει πότε θα βγω να ταΐσω.

Μας έχουν φωτογραφίσει, μας έχουν βιντεοσκοπήσει, μας έχουν βρίσει, μας έχουν απειλήσει.

Έχουμε ακούσει παράπονα που πραγματικά δεν θα τα σκεφτόταν ούτε σεναριογράφος κωμωδίας.

Το εντυπωσιακό είναι ότι κάποιοι αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στο να κυνηγούν ανθρώπους που βάζουν ένα μπολάκι νερό, παρά στο να αναρωτηθούν γιατί υπάρχουν τόσα αδέσποτα εξαρχής.

Πείτε κι εσείς τα δικά σας περιστατικά.

Γιατί νομίζω ότι όλοι μαζί μπορούμε να γράψουμε ένα βιβλίο με τίτλο: «1001 τρόποι να ενοχληθεί κάποιος από ένα μπολάκι νερό και λίγη τροφή για ένα αδέσποτο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους