Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Απρίλιο και τον Μάιο προχωρήσαμε σε έναν κύκλο παρεμβάσεων ενάντια στη στρατιωτικοποίηση με αφίσα, προκήρυξη-τρίπτυχο που μοιράστηκε πόρτα πόρτα και γκραφίτι σε κεντρικό σημείο.

Το τελευταίο άντεξε μόλις τρεις εργάσιμες ημέρες, μιας και βρισκότανε σε απόσταση αναπνοής τόσο από την Λέσχη Αξιωματικών όσο και από την 8η Μεραρχία.

Για την φιλοτέχνηση του δεχτήκαμε συντροφική συλλογική υποστήριξη.

Ακολουθεί το κείμενο της προκήρυξης και επισυνάπτεται το pdf του τρίπτυχου.

Ο πόλεμος είναι παντού, οι εχθροί του είμαστε εδώ! Οι πινέζες των πολεµικών αναµετρήσεων έχουν κατακλύσει τον χάρτη.

Τα κράτη έχουν λαδώσει τις µηχανές του πολέµου και εξοικειώνουν τους υπηκόους τους µε τον πόλεµο τόσο υλικά, όσο και ιδεολογικά.

Μπορεί οι εικόνες που λαµβάνουµε στους δέκτες µας να µοιάζουν µε καλοµονταρισµένη µπλοκµπάστερ ταινία, όµως η καθηµερινότητα δεν µας αφήνει να νιώσουµε ως απλοί θεατές.

Οι δηλώσεις του υπουργού Πολέµου Ν. Δένδια περί ανάγκης στρατιωτικής ετοιµότητας και ανάγκης να αποδεχτούµε το ενδεχόµενο να πλαγιάσουµε σε φέρετρα, τα manual επιβίωσης και οι πολλαπλοί οδηγοί «που να βρείτε στη περιοχή σας ασφαλές καταφύγιο», µας ξεδιαλύνουν τις όποιες ψευδαισθήσεις και µας προσκαλούν να συµφιλιωθούµε µε την ιδέα του πολέµου.

Κι ενώ το μέλλον μοιάζει ζοφερό, το παρόν γίνεται πιο ασφυκτικό στη δουλειά, στο σπίτι, στις σχολές.

Η πολεµική προετοιµασία µάς επιβάλλει να ζούµε βγάζοντας τον σκασµό, στους ανανεωµένους όρους της πολεµικής οικονοµίας∙ να βάζουµε βενζίνη µια φορά το µήνα κι αν, οι δουλειές µας να παράγουν όλο και πιο πολύ για τον πόλεµο, η ζωή να θυµίζει στρατώνα.

Όπως κάθε δυτικό κράτος, έτσι και το ελληνικό έχει τις δικές του στοχεύσεις.

Πρώτα και κύρια συντονίζει τις εθνικές αφηγήσεις στις απαιτήσεις των καιρών και κατόπιν φτιάχνει νέες προοπτικές.

Όμως, οι φρεγάτες και τα F-16 στην Κύπρο είναι πολεµική εµπλοκή, κι όχι αθώα συνδροµή σε ένα κράτος της Ε.Ε. Αντίστοιχα, οι patriot στη Σαουδική Αραβία σηµαίνουν άµεση συµµετοχή στον πόλεµο, κι όχι δήθεν προστασία του πορτοφολιού του καταναλωτή από τις αυξήσεις στη βενζίνη.

Η αναδιοργάνωση του στρατεύµατος µαρτυρά ότι η Ελλάδα ετοιµάζεται για πόλεµο, ασχέτως που τα ΜΜΕ και η Αριστερά µας υπενθυµίζουνε το «χρέος» να κάνουµε τη θητεία µας στον... πάντοτε φιλειρηνικό και αµυνόµενο ελληνικό στρατό.

Η αυστηροποίηση της παροχής απαλλαγών Ι5 από το στρατό, η µείωση του χρόνου χορήγησης αναβολής λόγω σπουδών και το κάλεσµα των γυναικών σε εθελοντική στράτευση σφίγγει τον κλοιό και καλεί όλο και περισσότερες/ους να στρατευτούν, υπηρετώντας τα «εθνικά δίκαια». Παράλληλα, οι high-tech φρεγάτες φιγουράρουν πέντε φορές την ηµέρα στα δελτία ειδήσεων, ενώ νέες θέσεις εργασίας προκηρύσσονται για όποιες/ους έχουν τα skills να συµβάλουν στην τεχνολογική αναβάθµιση της πολεµικής µηχανής.

Οι θεσµοί και οι υπηρεσίες, ακόµη και στο επίπεδο των δήµων, συντονίζονται στον πολεμικό ρυθμό και αναπαράγουν τις κρατικές στοχεύσεις.

Το ελληνικό κράτος, είχε, έχει και θα έχει ενεργή ατζέντα εξωτερικής πολιτικής και συµφέροντα.

Στο εξωτερικό τα υπηρετεί µε τον στρατό και τους διπλωµάτες, ενώ στο εσωτερικό το πράττει µε την εµπέδωση της πολεµικής οικονοµίας, την στρατιωτική πρόσδεση του πανεπιστημίου και την καταστολή µε µια αστυνοµία που µοιάζει εδώ και χρόνια µε στρατό.

Ένα είναι σίγουρο: Έχουµε πολύ πόλεµο µπροστά µας! Το ερώτηµα είναι εάν θα υπηρετήσουµε ή εάν θα αντιταχθούµε.

Το ελληνικό κράτος µας λογαριάζει για συµµάχους: τους εθνικά χρήσιµους νεκρούς για τα φέρετρα και τις πειθήνιες εργάτριες στα μετόπισθεν.

Να γίνουµε οι εχθροί του! Αυτό είναι όλο! Πώς τα επιτυγχάνει όλα αυτά; ΓΙΑ ΠΕΡΑΣΤΕ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΝΕΚΡΟΙ… Η ενίσχυση της πολεµικής οικονοµίας πάει αγκαζέ µε την ενδυνάµωση του ελληνικού στρατού.

Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται αφενός η τόνωση του ήδη υπάρχοντος δυναµικού, και αφετέρου ο εκσυγχρονισµός των µέσων και η προσέλευση νέου και σύγχρονα εκπαιδευµένου προσωπικού.

Με δεδοµένο ότι τα καυτά σηµεία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής βρίσκονται στα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας, η δοµή του στρατού αναδιατάσσεται.

Το υπουργείο Πολέµου, όπως διατυµπανίζει παντού ο Ν. Δένδιας, έχει σχεδιάσει και υλοποιεί µία σειρά από µέτρα (Ατζέντα 2030), µπας και πείσει κανέναν άνθρωπο να µείνει στον στρατό εν όψει πολεµικής αναµέτρησης, αλλά και να τσιµπήσει νέους υποψηφίους για τα φέρετρα που έρχονται.

Στρατόπεδα στον βορρά κλείνουνε και νέες θέσεις πυραυλικών συστηµάτων ξεπηδούνε στα κατά τ’ άλλα από-στρατιωτικοποιηµένα νησιά του Αιγαίου.

Οι πρώην βυσµατίες καραβανάδες, καλούνται να αναλάβουν ενεργή δράση στην καθοδήγηση των στρατιωτών προς τον θάνατο, γι’ αυτό και µια σειρά από κίνητρα νοµοθετούνται.

Νέο µισθολόγιο µε αυξήσεις ανάλογα µε τον βαθµό και την προϋπηρεσία, στεγαστικό πρόγραµµα για την απόλυτη κάλυψη των αναγκών τους, πλήρη ιατροφαρµακευτική περίθαλψη.

Αυτά είναι κάποια από τα «χρυσά χαπάκια» που προορίζονται για να γλυκάνουν την καθηµερινότητα των στελεχών.

Κεντρικός στόχος της Ατζέντας 2030 αποτελεί η αύξηση των ενεργού προσωπικού σε 200.000 από περίπου 140.000 που είναι σήµερα.

Για να ντυθεί µε το στανιό στα χακί όλος αυτός ο αριθµός νέων υποψηφίων ετοιµοθάνατων, εφαρµόζονται µια σειρά από µέτρα.

Οι αναβολές για σπουδές έχουνε περιοριστεί σηµαντικά µετά την ψήφιση του ν+2 στα πανεπιστήµια, τα περιθώρια απόκτησης γιώτα-πέντε έχουνε στενέψει, ενώ διάφορα χρηµατικά ή χρονικά τυράκια/µπόνους θεσπίστηκαν για τους φαντάρους ώστε να υπηρετούν στα σύνορα.

Είναι εµφανές πως ο στρατός επιδιώκει να αλλάξει σελίδα –«εκµοντερνίζεται», όπως αρέσκονται να λένε− και δεν περιλαµβάνει πλέον µόνο κάτι γραφικούς καραβανάδες µε µπράτσα και χακί.

Όλοι οι καλοί χωράµε... Μετά τις διαφηµιστικές εκστρατείες για την προσέλευση νέων ταλαντούχων επιστηµόνων και την εµπλοκή απολιτίκ developers, σειρά έχουν οι γυναίκες.

Ακολουθώντας το µοντέλο του Ισραήλ –κι όχι των Σκανδιναβικών χωρών, όπως µας πλασάρουν τα ΜΜΕ−, το υπουργείο Πολέµου φέρνει συνεχώς στο προσκήνιο την υποχρεωτική στράτευση των γυναικών στοχεύοντας στην… ισότητα.

Η «ευθύνη για την πατρίδα µας αφορά όλες», έτσι µάς λένε, γι’ αυτό και το ΓΕΣ καλεί όσες γυναίκες ηλικίας 20 έως 26 ετών επιθυµούν, να ενταχθούν στο νέο πρόγραµµα εθελοντικής στράτευσης, ώστε να αποκτήσουν ισότητα στο… φονικό και την αιµατοχυσία.

Όπως όλοι ξέρουµε, το παν στη διαφήµιση είναι το marketing, γι’ αυτό και ο ελληνικός στρατός έµαθε πλέον να τη χειρίζεται.

Πραγµατοποιεί διάφορες καµπάνιες του για την προσέλκυση νέου αίµατος, είτε µέσω ηµερίδων και εκδηλώσεων σε διάφορα ΑΕΙ µε στόχο τη δηµιουργία σχέσεων και ανεύρεσης εν δυνάµει προσωπικού.

Ήδη από τον Μάιο του 2024, ο ελληνικός στρατός απέκτησε τα εργαλεία για µια ουσιαστική διασύνδεση µε τον ακαδηµαϊκό κόσµο, ιδρύοντας το Ελληνικό Κέντρο Αµυντικής Καινοτοµίας (ΕΛΚΑΚ). Μεταπτυχιακά προγράµµατα, όπως «Πληροφοριακή Πολεµική Κυβερνοασφάλεια» και «Συστήµατα Γεωπληροφορίας», ξεκίνησαν να ξεπηδούν το ένα µετά το άλλο σε στρατιωτικές σχολές, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζεται και η δυνατότητα για Military Erasmus+, ενισχύοντας έτσι την καινοτοµία στα θανατηφόρα όπλα και την ανταλλαγή τεχνολογικής δολοφονικής γνώσης µε άλλα ευρωπαϊκά ακαδηµαϊκά ιδρύµατα.

Την ίδια στιγµή, τα πανεπιστήµια καλούνται να παίξουν τον ρόλο του ερευνητικού βραχίονα της στρατιωτικής µηχανής εφαρµόζοντας συγκεκριµένα προγράµµατα που χρηµατοδοτούνται απο τον Ευρωπαϊκό Οργανισµό Άµυνας (EDA), όπως τα προγράµµατα Medusa (ανάλυση δεδοµένων για αστικό πόλεµο), Αρχύτας (κατασκευή ελληνικών UAV πολλαπλών ρόλων), Γρύπας (νέο ελληνικό drone). Φοιτητ(ρι)ές και ερευνητ(ρι)ές βρίσκονται εµπλεκόµενες/οι σε µια πραγµατικότητα όπου η γνώση που παράγουν αξιοποιείται για τις ανάγκες πολεµικών εξοπλισµών και στρατιωτικών σχεδιασµών.

Έτσι, στα άµεσα σχέδια έρχεται η ίδρυση Πανεπιστηµίου Εθνικής Άµυνας, το οποίο θα αποτελεί µια διακλαδική δοµή ανώτατης εκπαίδευσης για τις Ένοπλες Δυνάµεις.

Καθώς όπως φαίνεται οι ενήλικες δεν φτάνουν, για πρώτη φορά η Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων και η Σχολή Μόνιµων Υπαξιωµατικών διοργάνωσε το καλοκαίρι κατασκηνωτικό camp για µαθητές λυκείου που έχουν συµπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους.

Παράλληλα, hackathons, διαγωνισµοί καινοτοµίας, διαδραστικά παιχνίδια στρατηγικής και ηµερίδες σχολικού επαγγελµατικού προσανατολισµού µε θέµα την εισαγωγή στις στρατιωτικές σχολές έχουν προστεθεί στο οπλοστάσιο του στρατού για να δελεάσουν τη νέα γενιά.

Βέβαια, η αγωνία της µιλιταριστικής µηχανής για προσέλκυση νέου δυναµικού µε ακαδηµαϊκό υπόβαθρο δεν εξελίσσεται εν κενώ.

Τα αποτελέσµατα των τελευταίων πανελλαδικών εξετάσεων και τα πρωτοφανή κενά στις στρατιωτικές σχολές δηµιούργησαν ταραχή στα επιτελεία, καθώς ο «σίγουρος µισθός» που διαφηµίζανε όλα αυτά τα χρόνια σκόνταψε πάνω στο ρεαλιστικό ενδεχόµενο του θανάτου για όσους αποφασίζουν να «σπουδάσουν» τον πόλεµο. «Αθώα» Διπλωματία Πόλεων Έχουµε συνηθίσει να θεωρούµε πως οι επιλογές ενός κράτους αφορούνε το ανώτατο δυνατό επίπεδο, χωρίς την εµπλοκή των κατώτερων βαθµίδων της διοικητικής ιεραρχίας.

Η θεώρηση αυτή έχει τροφοδοτηθεί κι από τους διάφορους µικρούς «κυβερνήτες» της άµεσης βιωµατικής µας εµπειρίας, δηλαδή από δηµάρχους και περιφερειάρχες, οι οποίοι πολλές φορές δηλώνουν αναρµόδιοι διότι… «το κράτος δεν είµαι εγώ». Αυτή η πρακτική συσκοτισµού, αποπροσανατολίζει τα βλέµµατά µας από την ευθύνη που έχουν οι τοπικές µικρο-εξουσίες, καθώς διοχετεύουν τις κεντρικές αποφάσεις των υπουργείων Πολέµου και Εξωτερικών.

Οι αρχές της πόλης των Ιωαννίνων, όπως και κάθε πόλης, συντονίζονται µε τις διαµορφωµένες στρατιωτικές απαιτήσεις, υποστηρίζοντας κι εφαρµόζοντας τα µιλιταριστικά −εν προκειµένω− δόγµατα στο µικρο-επίπεδο των κοινωνιών που ζούµε.

Πλήρως ευθυγραµµισµένες στις εθνικές ανάγκες, εξασκούν διπλωµατία χαµηλής έντασης και παρέχουν πόρους και διευκολύνσεις στην πολεµική µηχανή, ώστε να «προσδένονται» οι πληθυσµοί της περιοχής µας στους κεντρικούς πολεµοχαρείς σχεδιασµούς.

Μια µέθοδος διπλωµατίας χαµηλής έντασης είναι και η «διπλωµατία των πόλεων», βάσει της οποίας οι δήµοι αναπτύσσουν συνεργασίες και δικτυώσεις µε πόλεις του εξωτερικού.

Αν και οι εκάστοτε αρχές θέλουν να παρουσιάζουν τις δράσεις τους ως «αυτόνοµες», πέρα από την κεντρική κρατική διπλωµατία, η ιστορία αυτών πείθει για το αντίθετο.

Στους πολέµους του σέρβικου εθνικισµού κατά των υπόλοιπων δηµοκρατιών της πάλαι ποτέ ενιαίας σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας (1991-1996), το ελληνικό κράτος τάχθηκε στο πλευρό των επιτιθέµενων Σέρβων, προσδοκώντας πως µια αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια θα ωφελούσε τις επεκτατικές του βλέψεις.

Ο κρατικός µηχανισµός, απ’ την κορφή ως τα νύχια, ανέλαβε δράση.

Τότε, ο Δήµος Ιωαννιτών, µε οµόφωνη απόφαση του δηµοτικού συµβουλίου, εφήρµοσε τις επιταγές του υπουργείου Εξωτερικών, ανακηρύσσοντας αδελφοποίηση των Ιωαννίνων µε το σερβικό Ποζάρεβατς (απόφ. 221, 14/09/94). Πολλές ελληνικές πόλεις πράξανε αναλόγως, όλες τους παρουσιάζοντας την επιλογή ως άσχετη µε τα διακυβεύµατα τις διεθνούς σκηνής.

Κι όµως! Η επιλογή του Ποζάρεβατς είχε βαθύτατο συµβολισµό, µιας κι αποτελούσε την γενέτειρα του σφαγέα Μιλόσεβιτς, ηγέτη των Σέρβων και µετέπειτα καταδικασµένου για εγκλήµατα πολέµου.

Επανερχόµενες στο σήµερα, µια µατιά στο site του δήµου θα αποκαλύψει πως οι τωρινές αδελφοποιηµένες πόλεις δεν έχουν επιλεγεί τυχαία.

Σε εκδήλωση εγκατάστασης σχετικής επιγραφής στο δηµαρχείο, η οποία πραγµατοποιήθηκε στις 20/02/25, συµµετείχαν εκπρόσωποι ξένων αποστολών από το Kyriat Ono (Ισραήλ), τη Nizhyn (Ουκρανία), την Αγία Νάπα (Κύπρος) και το Kielce (Πολωνία). Αν τοποθετήσουµε τις πόλεις αυτές στον χάρτη, θα διαπιστώσουµε ότι βρίσκονται στα καυτά σηµεία των τωρινών συγκρούσεων στις οποίες άµεσα ή έµµεσα συµµετέχει η ελληνική πολεµική µηχανή.

Με αυτό κατά νου, κι αφού η συµµαχία µε τη Σερβία δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, το Ποζάρεβατς προφανώς και ξεχάστηκε.

Το κοµµάτι των πολιτιστικών και οικονοµικών ανταλλαγών που αναλαµβάνει να φέρει εις πέρας η δήθεν αθώα διπλωµατία των πόλεων, δεν πρέπει να περνάει κάτω από το ραντάρ της κριτικής των αντιµιλιταριστριών.

Όσο «αθώα κι αν φαίνεται µια… έκθεση ζωγραφικής στην πόλη µας, υπό την αιγίδα της τάδε πρεσβείας ή ένα διαφηµιστικό περίπτερο σε µια έκθεση τουρισµού που απευθύνεται σε αγοραστές-τουρίστες από εµπόλεµη ζώνη, θα πρέπει να έχουµε κατά νου ότι οι δράσεις αυτές εντάσσονται στην εµπέδωση των κρατικών συµµαχιών και στην ενεργοποίηση του πληθυσµού προς υποστήριξή τους. Τοπικοί Έμποροι Θανάτου Αυτοί που κερδοφορούν από τον πόλεµο δεν βρίσκονται κάπου µακρυά.

Είτε µε εταιρίες παραγωγής πολεµικού υλικού, όπως το hub του οµίλου Μυτιληναίου στον Βόλο, είτε µε παραγωγή προϊόντων διπλής χρήσης, όπως συµβαίνει στην περιοχή µας, η πολεµική οικονοµία βρίσκεται κοντύτερα απ’ όσο θέλουµε να αποδεχόµαστε.

Από το 1999 τα νερά ΒΙΚΟΣ της οικογένειας Σεπετά ξεδιξούνε τους δολοφόνους του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο, πράγµα που τους επέτρεψε να αναλάβουν στην συνέχεια και την τροφοδοσία του αµερικανικού στρατού στο Ιράκ για αρκετά χρόνια. Η Μεταλλουργική στο Κεφαλόβρυσο Πωγωνίου, έχοντας σχετική ιστορία στην παραγωγή εξαρτηµάτων για τον στρατό, υπό την σηµερινή της επωνυµία, EPIRUS METALWORKS, διαφηµίζει στο site της την παραγωγή καλύκων διαφόρων διαµετρηµάτων.

Αντίστοιχα, η κατα τ’ άλλα «µικρή» επιχείρηση ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΕΙΟ ΖΑΓΟΡΙ, περηφανεύεται διαδικτυακά για το ότι αποτελεί πιστοποιηµένο προµηθευτή του Ελληνικού Στρατού και το NATO.

Ούτε μια ώρα στο στρατό! Η εξοικείωση με τη ζωή στα χαρακώματα είναι σε εξέλιξη κι όσοι ψήνονται με τη διαδικασία τρίβουν τα χέρια τους.

Από την άλλη υπάρχουμε κι εμείς, αυτές/οι που δεν ψηνόμαστε καθόλου με κανόνια, θάνατο, πατριωτισμό και σφαγεία.

Προσπαθούμε να εκφραστούμε δημόσια ενάντια σε όλη αυτή την εμπόλεμη τρέλα, και η προκήρυξη τούτη είναι ένα μέσο αυτής της προσπάθειας.

Το κράτος έχει τη μέθοδο και τους μηχανισμούς να συσπειρώνει τον εθνικό κορμό σε περιόδους κρίσης, αλλά η ιστορία δείχνει πως πάντα υπάρχουν εκείνοι/ες που δεν συγκλίνουν στη γραμμή.

Το ζήτημα είναι να ανακαλύψουμε τους τρόπους να βρεθούμε για να γίνουν συλλογικές οι αρνήσεις μας.

Εμείς που σιχαινόμαστε τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, οφείλουμε να κρατάμε καθαρές τις γειτονιές από κάθε μπανταλό φασιστάκι που μυρίζει πόλεμο και παίρνουν τα μυαλά του αέρα.

Εμείς που δεν θέλουμε την καθημερινότητα στρατώνα κρατάμε τους τοίχους της πόλης πολύχρωμους, ενάντια στη γενικευμένη πειθαρχία του λευκού.

Οι άνθρωποι σαν εμάς, δεν ψηνόμαστε να βαράμε προσοχές στα αφεντικά της χώρας, ούτε και στα στρατόκαυλα παρασημοφορημένα καθίκια: δικό μας καθήκον είναι να μην υπηρετήσουμε.

Οι τρόποι για να εκπληρώσουμε αυτό το καθήκον είναι πολλοί.

Ο σκοπός ένας: να μην παραστήσουμε τους εθνικά χρήσιμους νεκρούς για τα φέρετρα και τις πειθήνιες εργάτριες στα μετόπισθεν.

Αν έχουμε χίλιους λόγους να μισούμε τον στρατό, πρέπει να βρίσκουμε ταυτόχρονα και χίλιους τρόπους μη κατάταξης.

Όσο οι δεξιοί καλοβλέπουν εξοπλισμούς και επέκταση, κι οι αριστεροί παλεύουν για να εκδημοκρατίσουν τις συνθήκες θητείας με ψευτοσυνθήματα του τύπου «κανένας φαντάρος έξω απ’ τα σύνορα», άλλο τόσο πρέπει να επιμένουμε.

Καμιά γαλανόλευκη δεν ζεσταίνει την ψυχή μας, καμιά χακί στολή δεν ζεσταίνει το πετσί μας.

Ο πόλεμος είναι παντού∙ τόσο παντού όσο και στην πόλη των Ιωαννίνων.

Οι εχθροί του πολέμου είμαστε παντού∙ τόσο παντού όσο και στην καρδιά των Ιωαννίνων… Η προκήρυξη που κρατάς στα χέρια σου κυκλοφόρησε στα Γιάννινα σε 2.000 αντίτυπα τον Μάιο του 2026.

Συζητήθηκε, γράφτηκε και χρηματοδοτήθηκε από την πολιτική ομάδα karşıyız - εργοστάσιο αρνητικής συνείδησης.

Για επικοινωνία: karsiyiz@riseup.net . «Παρουσιάστηκε το Στεγαστικό Πρόγραµµα των Ενόπλων Δυνάµεων από τον ΥΕΘΑ Ν. Δένδια», mod.mil.gr/10163581-2/ . Ενδεικτικά να αναφέρουµε πως αν κάποιος «επιλέξει» να µην υπηρετήσει στην ενδοχώρα θα λάβει 100€ µηνιαία αποζηµίωση (1036% αύξηση σε σχέση µε τα 8,80€ που λάµβανε έως πριν) και θα υπηρετήσει 2 µήνες λιγότερο (8,3% µείωση σε σχέση µε του 12 µήνες που ισχύει τώρα). «Β΄ Φάση Μεταρρύθµισης “Ατζέντα 2030” στις Ένοπλες Δυνάµεις», dendias.gr/b-fasi-agenda2030/ . «Η ευθύνη για την πατρίδα αφορά όλους: Βίντεο-πρόσκληση του ΓΕΣ για την στράτευση γυναικών - Η διαδικασία και τα κριτήρια επιλογής», tanea.gr/2026/03/11/greece/i-eythyni-gia-tin-patrida-afora-olous-vinteo-prosklisi-tou-ges-gia-tin-ethelontiki-strateysi-ton-gynaikon-i-diadikasia-kai-ta-kritiria-epilogis/ . Ν. 5110/2024, e-nomothesia.gr/kat-enoples-dynameis/n-5110-2024.html . sse.army.gr/military-erasmus/ . Για περισσότερες πληροφορίες για την στρατιωτικοποίηση των σπουδών, αλλά και τις αυτοοργανωμένες αντιστάσεις εναντίον της, βλ. Research Critique, Μια κριτική ιστορία της στρατευμένης έρευνας, μέσα από τη στρατευμένη κριτική τηςέρευνας, Αθήνα 2022. researchcritique.wordpress.com . sse.army.gr/wp-content/uploads/2025/05/ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ-ΦΥΛΛΑΔΙΟ-SUMMER-CAMPUS-PDF.pdf . army.gr/news-announcements/oloklirosi-toy-1oy-panellinioy-diagonismoy-kainotomias/ . Μια τέτοια έγινε και στο κτήριο της Λέσχης Αξιωµατικών Φρουράς Ιωαννίνων στις 14/05/25. «Σπουδές στις Στρατιωτικές Σχολές: Ηµερίδα ενηµέρωσης στα Ιωάννινα», epiruspost.gr/spoydes-stis-stratiotikes-scholes-ime/ Ενδεικτικά αναφέρουμε πως στις σχολές που ο θάνατος είναι… σιγουράκι, καταγράφηκαν εντυπωσιακά κενά: Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), Θέσεις 245, Επιτυχόντες 114, Κενές θέσεις 131 άρα το 53,5%, Βάση εισαγωγής 10865. Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ - όπλα), Θέσεις 200, Επιτυχόντες 38, Κενές θέσεις 162 άρα το 81%, Βάση εισαγωγής 9170. «ΒΑΤΕΡΛΟ στις στρατιωτικές σχολές! Κενές θέσεις σε ποσοστά από 42 έως 66%», militaire.gr/vaterlo-stis-stratiotikes-scholes-kenes-theseis-se-pososta-apo-42-eos-66/ ioannina.gr/2025/02/20/αποκαλυπτήρια-επιγραφής-αδελφοποιήσ/ https://www.news247.gr/epixeiriseis/o-vikos-i-lidl-o-fortigatzis-kai-to-nato/ Link: https://athens.indymedia.org/post/1641603/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους