Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αξιοπρέπεια του Ευρωπαίου πολίτη στην πύλη της Παλαιστίνης Όσα συνέβησαν στην ελληνική συνδικαλιστική αντιπροσωπεία στο Αεροδρόμιο της Λύδδας δεν αποτελούν ένα περαστικό περιστατικό, ούτε ένα μεμονωμένο συνοριακό μέτρο, ούτε μια διοικητική παρεξήγηση που μπορεί να ξεπεραστεί με μια σύντομη διπλωματική ανακοίνωση.

Πρόκειται για πολιτική, νομική και ηθική προσβολή που απευθύνεται πρώτα στην Ελλάδα, έπειτα στην Κύπρο και τελικά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ελληνική συνδικαλιστική αντιπροσωπεία κατευθυνόταν προς την Παλαιστίνη ύστερα από επίσημη πρόσκληση της Γενικής Ομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων της Παλαιστίνης, στο πλαίσιο μιας ειρηνικής συνδικαλιστικής επίσκεψης αλληλεγγύης, η οποία δεν έφερε όπλα, δεν απειλούσε καμία ασφάλεια και δεν παραβίαζε κανέναν νόμο.

Παρ’ όλα αυτά, στα μέλη της απαγορεύθηκε η είσοδος, υποβλήθηκαν σε ανάκριση, κράτηση και ταπείνωση, μόνο και μόνο επειδή προορισμός τους ήταν η Παλαιστίνη και επειδή σκοπός τους ήταν η επικοινωνία με νόμιμους παλαιστινιακούς συνδικαλιστικούς θεσμούς.

Το ερώτημα εδώ δεν αφορά μόνο τους Παλαιστινίους, αλλά αφορά κάθε Έλληνα, κάθε Κύπριο και κάθε Ευρωπαίο: έχει γίνει η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη κατηγορία; Έχει καταστεί η επικοινωνία με τα παλαιστινιακά συνδικάτα επαρκής λόγος για την ταπείνωση Ευρωπαίων πολιτών και την παρεμπόδιση της ελευθερίας μετακίνησής τους; Αποδέχεται η Ευρώπη να απολαμβάνουν οι Ισραηλινοί ελεύθερη είσοδο στα εδάφη της, ενώ οι συνδικαλιστικές, ανθρωπιστικές και νομικές αντιπροσωπείες της εμποδίζονται να φτάσουν στην Παλαιστίνη ή να επικοινωνήσουν με τους θεσμούς της; Όσα υπέστη η ελληνική αντιπροσωπεία αγγίζουν τον πυρήνα της ευρωπαϊκής αξιοπρέπειας. Ο Ευρωπαίος πολίτης, είτε είναι Έλληνας είτε Κύπριος είτε Γάλλος είτε Ιταλός είτε Ισπανός είτε Γερμανός, δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζεται ως κατηγορούμενος απλώς επειδή φέρει μια ανθρωπιστική, συνδικαλιστική ή πολιτική στάση αλληλεγγύης προς έναν λαό που βρίσκεται υπό κατοχή.

Δεν επιτρέπεται τα περάσματα που ελέγχονται από το Ισραήλ να μετατρέπονται σε εργαλεία πολιτικής επιτήρησης της συνείδησης των ευρωπαϊκών λαών.

Απευθύνομαι εδώ στον φίλο ελληνικό λαό, που γνώρισε το νόημα της κατοχής, της αντίστασης και της εθνικής αξιοπρέπειας.

Απευθύνομαι και στον φίλο κυπριακό λαό, που βρίσκεται κοντά στην Παλαιστίνη γεωγραφικά, ανθρώπινα και ιστορικά.

Απευθύνομαι επίσης στα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα ελεύθερα ευρωπαϊκά συνδικάτα.

Το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο παλαιστινιακό.

Είναι κατεξοχήν ευρωπαϊκό, διότι αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι πολίτες της Ευρώπης εκτός των συνόρων τους και το κατά πόσο το Ισραήλ σέβεται τις συμφωνίες και τις σχέσεις που του παρέχουν ευρεία προνόμια στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Δεν είναι αποδεκτό οι ευρωϊσραηλινές σχέσεις να παραμένουν σχέσεις προνομίων της μίας πλευράς. Το Ισραήλ επωφελείται από πολιτικές, εμπορικές, οικονομικές, ακαδημαϊκές και ασφαλιστικές συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση, επωφελείται από διευκολύνσεις ταξιδιού και εισόδου και από εκτεταμένες σχέσεις με τα ευρωπαϊκά κράτη.

Την ίδια ώρα, εμποδίζει ειρηνικές ευρωπαϊκές αντιπροσωπείες να φτάσουν στην Παλαιστίνη, ανακρίνει συνδικαλιστές και αντιμετωπίζει την ανθρώπινη αλληλεγγύη σαν να ήταν απειλή για την ασφάλεια.

Γι’ αυτό, το ζητούμενο σήμερα δεν είναι μια απλή λεκτική καταδίκη.

Το ζητούμενο είναι μια συνολική επανεξέταση όλων των συμφωνιών και ρυθμίσεων που έχουν υπογραφεί μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ισραήλ, με πρώτη τη Συμφωνία Σύνδεσης ΕΕ και Ισραήλ, τα διάφορα προγράμματα συνεργασίας, τις ρυθμίσεις απαλλαγής από την υποχρέωση θεώρησης εισόδου και όλα τα προνόμια που παραχωρεί η Ευρώπη σε ένα κράτος που, στην πράξη, δεν σέβεται την αξιοπρέπεια των Ευρωπαίων πολιτών και το δικαίωμά τους στην ελεύθερη μετακίνηση και επικοινωνία. Η Συμφωνία Σύνδεσης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ισραήλ δεν είναι ένα οικονομικό έγγραφο αποκομμένο από αξίες.

Βασίζεται, στον πυρήνα της, στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών αρχών.

Και εάν αυτές οι αρχές παραβιάζονται στην πράξη κατά την αντιμετώπιση ειρηνικών ευρωπαϊκών αντιπροσωπειών, τότε η Ευρώπη έχει το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, να θέσει το ερώτημα: εξακολουθεί το Ισραήλ να τηρεί το πολιτικό και ηθικό θεμέλιο αυτής της σχέσης; Η αρχή της αμοιβαιότητας πρέπει να ενεργοποιηθεί με σαφήνεια.

Εάν το Ισραήλ εμποδίζει Ευρωπαίους πολίτες να εισέλθουν, να διέλθουν ή να φτάσουν στην Παλαιστίνη για πολιτικούς λόγους, τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να επανεξετάσει την ελευθερία εισόδου των Ισραηλινών στην Ευρώπη.

Και εάν οι ευρωπαϊκές συνδικαλιστικές και νομικές αντιπροσωπείες ταπεινώνονται, κρατούνται και ανακρίνονται, τότε δεν μπορεί να συνεχιστεί η αντιμετώπιση των Ισραηλινών σαν να μη συνέβη τίποτα.

Η απαίτηση για αναστολή της απαλλαγής από τη θεώρηση εισόδου ή για περιορισμό της εισόδου κατόχων ισραηλινών διαβατηρίων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι έκκληση εκδίκησης, αλλά αίτημα εφαρμογής ενός βασικού κανόνα στις διεθνείς σχέσεις.

Όποιος επιθυμεί το προνόμιο εισόδου στην Ευρώπη οφείλει να σέβεται την αξιοπρέπεια των Ευρωπαίων και το δικαίωμά τους στην ελεύθερη μετακίνηση.

Και όποιος εμποδίζει συνδικαλιστές, βουλευτές και υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ευρώπης να φτάσουν στην Παλαιστίνη δεν μπορεί να απολαμβάνει προνομιακή και ανοικτή μεταχείριση εντός της Ευρώπης. Η Ελλάδα και η Κύπρος, ειδικά, οφείλουν να κινηθούν πρώτες.

Είναι οι πιο κοντινές στην Παλαιστίνη, οι πιο ικανές να κατανοήσουν την ευαισθησία αυτού του ζητήματος και οι πιο κατάλληλες να το μετατρέψουν σε σοβαρό ευρωπαϊκό φάκελο.

Αυτό που απαιτείται από την Αθήνα και τη Λευκωσία δεν είναι μόνο διαμαρτυρία, αλλά η απαίτηση για επίσημη έρευνα, η κλήση των εκπροσώπων του Ισραήλ, η απαίτηση γραπτής εξήγησης και η ανάδειξη του ζητήματος στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Τα ελληνικά, κυπριακά και ευρωπαϊκά συνδικάτα οφείλουν επίσης να αρνηθούν να μετατραπεί αυτό το περιστατικό σε μια παροδική είδηση.

Η επίθεση εναντίον μιας ελληνικής συνδικαλιστικής αντιπροσωπείας είναι επίθεση εναντίον της διεθνούς συνδικαλιστικής ελευθερίας.

Η παρεμπόδιση της επικοινωνίας με τα παλαιστινιακά συνδικάτα είναι προσπάθεια απομόνωσης των Παλαιστινίων εργαζομένων από το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.

Και εάν τα ευρωπαϊκά συνδικάτα σιωπήσουν σήμερα, το μήνυμα θα είναι επικίνδυνο: κάθε δύναμη κατοχής μπορεί να εμποδίζει την αλληλεγγύη, να τιμωρεί τους συνδικαλιστές και να αποφασίζει ποιος έχει δικαίωμα να δει την Παλαιστίνη και ποιος όχι. Η Ευρώπη που μιλά για ανθρώπινα δικαιώματα και κράτος δικαίου δεν μπορεί να σιωπά όταν η αξιοπρέπεια των πολιτών της προσβάλλεται στην πύλη της Παλαιστίνης.

Και η Ευρώπη που ζητά από τον κόσμο να σέβεται τους κανόνες δεν μπορεί να παραχωρεί προνόμια χωρίς λογοδοσία σε ένα κράτος που ασκεί αποκλεισμό, αποκλεισμούς και πολιτικές διακρίσεις εις βάρος όσων εκφράζουν αλληλεγγύη σε έναν κατεχόμενο λαό.

Από εδώ προκύπτει ότι το ζητούμενο είναι σαφές: Πρώτον, επίσημη καταδίκη από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση όσων υπέστη η ελληνική συνδικαλιστική αντιπροσωπεία.

Δεύτερον, έναρξη πολιτικής και νομικής επανεξέτασης της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ και Ισραήλ και όλων των προγραμμάτων συνεργασίας που συνδέονται με αυτήν.

Τρίτον, ενεργοποίηση της αρχής της αμοιβαιότητας στην πολιτική θεωρήσεων και ταξιδιών.

Τέταρτον, σοβαρή εξέταση της αναστολής της απαλλαγής από τη θεώρηση εισόδου ή της επιβολής περιορισμών στην είσοδο κατόχων ισραηλινών διαβατηρίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο το Ισραήλ συνεχίζει να εμποδίζει, να ταπεινώνει ή να ανακρίνει Ευρωπαίους πολίτες και ευρωπαϊκές αντιπροσωπείες για πολιτικούς λόγους.

Πέμπτον, διασφάλιση του δικαιώματος των ευρωπαϊκών συνδικαλιστικών, κοινοβουλευτικών και νομικών αντιπροσωπειών να φτάνουν στην Παλαιστίνη και να επικοινωνούν με τους εθνικούς, συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς θεσμούς της χωρίς αυθαίρετη παρέμβαση.

Έκτον, αναγνώριση αυτού του περιστατικού ως επίθεσης εναντίον των διεθνών συνδικαλιστικών ελευθεριών και όχι ως μεμονωμένου συνοριακού μέτρου. Η Παλαιστίνη δεν είναι απαγορευμένη ζώνη για την ευρωπαϊκή συνείδηση.

Η αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό δεν είναι έγκλημα.

Η επικοινωνία με τα συνδικάτα και τους θεσμούς της Παλαιστίνης δεν είναι απειλή για την ασφάλεια.

Είναι νόμιμο ανθρώπινο, συνδικαλιστικό και πολιτικό δικαίωμα.

Και εάν το Ισραήλ θέλει να απολαμβάνει κανονικές σχέσεις και ευρεία προνόμια στην Ευρώπη, οφείλει πρώτα να σέβεται την αξιοπρέπεια των Ευρωπαίων όταν στέκονται στο πλευρό της Παλαιστίνης.

Το να ανοίγουν οι πύλες της Ευρώπης στους Ισραηλινούς, ενώ οι πύλες της Παλαιστίνης κλείνουν μπροστά στους Ευρωπαίους, είναι μια ανισορροπία που δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Η αξιοπρέπεια της ελληνικής συνδικαλιστικής αντιπροσωπείας είναι η αξιοπρέπεια κάθε Έλληνα, κάθε Κύπριου και κάθε ελεύθερου Ευρωπαίου. Και η υπεράσπισή της είναι υπεράσπιση της Παλαιστίνης και της Ευρώπης ταυτόχρονα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους