Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δίνω δημόσια, πρώτη φορά 3 εικόνες από τη σειρά 𝐎𝐅𝐅𝐬𝐡𝐨𝐨𝐭 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬: 𝐓𝐡𝐞 𝐋𝐚𝐬𝐭 𝐏𝐚𝐬𝐬 που αφιερώνω στον Θοδωρή Παπαλουκά.

Η σειρά αυτή δεν γεννήθηκε από τη νοσταλγία.

Η νοσταλγία είναι ένας συναισθηματικός τουρισμός προς τα πίσω.

Υπήρξα κάποτε αθλητής.

Για λίγα χρόνια υπήρξα συμπαίκτης του Θοδωρή Παπαλουκά στον Εθνικό Ελληνορώσων.

Και κάποια στιγμή τέλος το μπάσκετ για μένα, διότι για ένα διάστημα βρέθηκα σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Οι μπασκέτες αυτής της σειράς βρίσκονται σε τόπους όπου δεν θα έπρεπε να βρίσκονται.

Δεν περιμένουν παίκτες.

Δεν περιμένουν θεατές.

Είναι πορτρέτα ενός σώματος που θυμάται τι μπορούσε να κάνει.

Η μοναξιά τους δεν είναι θλιβερή.

Η μπασκέτα γνωρίζει κάτι που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποδεχθούν: ότι ο σκοπός ενός πράγματος δεν ταυτίζεται με την παρουσία εκείνου που το χρησιμοποιεί.

Συνεχίζει να στέκεται όρθια ακόμη κι όταν δεν υπάρχει παιχνίδι.

Συνεχίζει να περιμένει χωρίς να γνωρίζει αν θα υπάρξει επόμενη πάσα.

Υπό αυτή την έννοια, οι φωτογραφίες αυτές δεν μιλούν για το μπάσκετ.

Μιλούν για τη ζωή μετά το μπάσκετ.

Μιλούν για εκείνη την ιδιαίτερη στιγμή όπου ένας άνθρωπος παύει να είναι αυτό που ήταν και αναγκάζεται να επινοήσει μια νέα σχέση με τον κόσμο.

Μιλούν για τη μετάβαση από την κίνηση στην παρατήρηση.

Η αφιέρωση στον Θοδωρή Παπαλουκά δεν αποτελεί φόρο τιμής σε έναν σπουδαίο αθλητή.

Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο.

Αποτελεί αναγνώριση μιας κοινής αφετηρίας.

Δύο παιδιά που κάποτε μοιράστηκαν το ίδιο γήπεδο και ακολούθησαν διαφορετικές τροχιές.

Ο ένας συνέχισε να γράφει ιστορία μέσα στα γήπεδα.

Ο άλλος έγινε καλλιτέχνης.

Κι όμως, ανάμεσα στις δύο διαδρομές υπάρχει μια κρυφή συγγένεια.

Και οι δύο αποδεικνύουν ότι το μπάσκετ δεν βρίσκεται μέσα στο γήπεδο. Βρίσκεται στο πείσμα να συνεχίζεις να σημαδεύεις ένα στεφάνι που διαρκώς απομακρύνεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους