Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο «Μεσσίας» Μέσι — ναι, αυτός ο τίτλος που του φοράνε σαν να κατέβηκε από τα ουράνια με ποδοσφαιρικές πλάκες νόμου στο χέρι.

Κυνήγι ρεκόρ παντού.

Άλλο ρεκόρ, άλλη φωτογραφία, άλλη αποθέωση, άλλο “δεν έχει ξαναγίνει αυτό ποτέ στην ιστορία του αθλήματος”. Σαν να παίζει FIFA σε easy mode και το παιχνίδι να βαριέται να του βάλει αντίσταση.

Γκολ με το αριστερό; Ρεκόρ. Ασίστ; Ρεκόρ.

Παίρνει ανάσα; πιθανότατα ρεκόρ κι αυτό, απλώς δεν το έχουν μετρήσει ακόμα.

Και γύρω του το γνωστό αφήγημα: “ο εκλεκτός”, “ο άγιος της μπάλας”, “ο άνθρωπος που αψήφησε τη λογική”. Λες και το ποδόσφαιρο πριν από αυτόν ήταν σπηλαιογραφίες και μετά εμφανίστηκε ο φωτισμένος να το κάνει τέχνη.

Ό,τι έκανε άλλος πριν, ξαφνικά γίνεται προϊστορία.

Ό,τι κάνει αυτός τώρα, γίνεται ευαγγέλιο.

Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι τα ρεκόρ.

Είναι ότι κάθε φορά που πλησιάζει ένα ακόμα, το αφήγημα αλλάζει από “μεγάλος παίκτης” σε “κοσμικό φαινόμενο που δεν συγκρίνεται με ανθρώπους”. Σαν να χρειάζεται ειδική κατηγορία: όχι ποδοσφαιριστής, αλλά φυσικό φαινόμενο με ποδοσφαιρική στολή.

Και κάπως έτσι συνεχίζεται το κυνήγι.

Όχι μόνο των ρεκόρ, αλλά και της ίδιας της υπερβολής που τον συνοδεύει, μέχρι να γίνει το ποδόσφαιρο μια ατελείωτη τελετή στέψης — με τον ίδιο πάντα στον θρόνο, και τον υπόλοιπο κόσμο απλώς να χειροκροτεί το επόμενο “αδιανόητο”.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους