Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας: Οι ευθύνες Τσίπρα και Μητσοτάκη Η εικόνα της κατάρρευσης ενός γιγαντιαίου εκσκαφέα σε λιγνιτωρυχείο συμβολίζει για πολλούς πολίτες την κατάρρευση ενός ολόκληρου...

Πλήρες Κείμενο:

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας: Οι ευθύνες Τσίπρα και Μητσοτάκη Η εικόνα της κατάρρευσης ενός γιγαντιαίου εκσκαφέα σε λιγνιτωρυχείο συμβολίζει για πολλούς πολίτες την κατάρρευση ενός ολόκληρου παραγωγικού μοντέλου. Η Ελλάδα, μια χώρα με σημαντικούς ενεργειακούς πόρους, βιομηχανικές υποδομές και δημόσια περιουσία, βρέθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στο επίκεντρο πολιτικών αποφάσεων που οδήγησαν σε αποβιομηχάνιση, ιδιωτικοποιήσεις και συρρίκνωση της εθνικής παραγωγικής βάσης.

Οι κυβερνήσεις τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούνται από τους επικριτές τους ότι συνέχισαν, η καθεμία με διαφορετικό τρόπο, την πορεία εκποίησης στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

Στην ενέργεια, η πώληση λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ ψηφίστηκε το 2018 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ στο πλαίσιο των μνημονιακών δεσμεύσεων.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχώρησε στην επιτάχυνση της απολιγνιτοποίησης και σε περαιτέρω άνοιγμα της αγοράς ενέργειας, επιλογές που οι επικριτές της θεωρούν ότι αύξησαν την ενεργειακή εξάρτηση της χώρας και αποδυνάμωσαν περιοχές όπως η Δυτική Μακεδονία.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από τη ΔΕΗ, τον λιγνίτη και τον έλεγχο των ενεργειακών υποδομών παραμένει ιδιαίτερα έντονη.

Παράλληλα, λιμάνια, αεροδρόμια, δίκτυα και άλλες στρατηγικές υποδομές πέρασαν σταδιακά σε ιδιώτες επενδυτές ή ξένα συμφέροντα.

Υποστηρικτές αυτών των πολιτικών μιλούν για αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και προσέλκυση επενδύσεων.

Αντίθετα, οι επικριτές τους κάνουν λόγο για ξεπούλημα εθνικού πλούτου και απώλεια δημόσιου ελέγχου σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας.

Το βασικό ερώτημα παραμένει: μπορεί μια χώρα να διατηρήσει οικονομική κυριαρχία όταν οι σημαντικότερες υποδομές της περνούν εκτός δημόσιου ελέγχου; Για πολλούς Έλληνες η απάντηση είναι αρνητική.

Θεωρούν ότι η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές, υπηρέτησαν τελικά την ίδια στρατηγική: τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και την εκποίηση περιουσιακών στοιχείων που χτίστηκαν με τον κόπο γενεών.

Η ιστορία θα κρίνει αν οι επιλογές αυτές αποτέλεσαν αναγκαίο συμβιβασμό μιας δύσκολης εποχής ή ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά λάθη της μεταπολίτευσης.

Μέχρι τότε, οι εικόνες εγκαταλελειμμένων ορυχείων, κλειστών εργοστασίων και αποδυναμωμένων τοπικών κοινωνιών θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν τη συζήτηση για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας και της εθνικής κυριαρχίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους