Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής... Σε μια γωνιά, κάπου πολύ ψηλά... -Γεια σου... Πως σε λένε; -Ντράζεν, εσένα; -Βόλφγκανγκ.

Πόσο χρονών είσαι Ντράζεν; -Είκοσι εννέα... Εσύ; -Τριάντα πέντε.

Είκοσι εννέα είπες; Πολύ νωρίς έφυγες.

Πώς; -Δεν θυμάμαι πολλά.

Σκόρπιες σκέψεις... Μόναχο, βροχή και γύρω μου κόκκινο χρώμα σαν το αίμα.

Ίσως κοιμόμουν, όταν έγινε.

Και εσύ όμως έφυγες νωρίς.

Γιατί; -Το είπαν αρρώστια... Εγώ όμως ήξερα πως θα φύγω και ήθελα να ολοκληρώσω το Ρέκβιεμ μου.

Δεν τα κατάφερα... Το πιο θεϊκό μου έργο δεν ακούστηκε ποτέ. -Είσαι μουσικός; -Ήμουν.

Ο καλύτερος.

Τόσο που οι άνθρωποι έλεγαν πως η μουσική που έγραφα μόνο αν είχα κάνει συμφωνία με τον Διάβολο θα μπορούσα να την αποδώσω τόσο μοναδικά. -Περίεργο... Και για εμένα τα ίδια έλεγαν, ότι αυτά που έκανα μόνο ένας Γιος του Διαβόλου θα ήταν ικανός να τα πράξει. -Ποιους άφησες πίσω; -Πολλούς.

Τους γονείς μου, τον αδερφό μου, φίλους που ήταν σαν αδέρφια μου. -Και εγώ.

Τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, την αδερφή μου... Νιώθεις μόνος; -Ίσως.

Εσύ; -Ναι.

Θες να περπατήσουμε μαζί; Πας εκεί που πάω και εγώ, έτσι δεν είναι; -Νομίζω πως ναι. Ο Ντράζεν και ο Βόλφγκανγκ προχώρησαν μαζί, βαδίζοντας στο ίδιο μονοπάτι που στο τέλος του υπήρχε μόνο η αγκαλιά του Θεού... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους