Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλώς ήρθες στην απομυθοποίηση. Νομίζεις ότι κάνεις κάτι λάθος; Νομίζεις ότι είσαι εκτός πορείας; Όχι δεν είσαι.

Είσαι στο πιο δύσκολο σημείο της, στο σημείο που ξεχωρίζει ποιος αντέχει.

Το ότι περνάς ζόρι, σημαίνει απλώς ότι η πορεία σου έχει ανηφόρα τώρα.

Δεν σε έφερε η ζωή μέχρι εδώ για να σε αφήσει στη μέση, οπότε μην τα παρατάς.

Κράτα την ηρεμία σου.

Είσαι σε καλό δρόμο.

Στο δύσκολο κομμάτι του, αλλά σε δρόμο. Αντέχεις. Κράτα.

Μη νομίζεις ότι απέτυχες.

Όχι, αυτό που ζεις δεν είναι αποτυχία.

Είναι ξεκαθάρισμα. Ξυπνάς.

Όταν πέφτουν οι μάσκες, οι δικές σου και των άλλων, ο πόνος είναι αναπόφευκτος.

Το γκρέμισμα των ψευδαισθήσεων πονάει, αλλά είναι ιερό.

Το γκρέμισμα πάντα κάνει θόρυβο, αλλά εκεί ακριβώς είναι το σημείο που ξεκινάς να ζεις στα αλήθεια.

Αυτό που γκρεμίζεται μέσα σου δεν είσαι εσύ, είναι οι αυταπάτες σου.

Πονάει γιατί νόμιζες ότι ο κόσμος δουλεύει αλλιώς.

Σταμάτα, λοιπόν, να περιμένεις ένα θαύμα απ’ έξω και σταμάτα να απαιτείς από τους ανθρώπους να είναι τέλειοι.

Νομίζεις ότι είναι ήρωες, αλλά δεν είναι.

Κανείς δεν είναι.

Είναι άνθρωποι με φόβους, συμφέροντα, αδυναμίες και όρια.

Όπως εσύ, όπως όλοι.

Το να ψάχνεις το τέλειο στους άλλους, είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να απογοητευτείς και να βιώνεις μοναξιά.

Όλοι είμαστε «ημιτελείς», γι' αυτό μην σοκάρεσαι με όσα βλέπεις γύρω σου.

Ο καθένας παλεύει τη δική του κόλαση.

Πάρε το καλό από όπου το βρεις, κράτα ό,τι είναι χρήσιμο, πέτα τα σκουπίδια και προχώρα ήσυχα.

Όσο κοιτάς έξω για φταίχτες, χάνεις το μόνο πεδίο μάχης που μετράει. Εσένα.

Γύρνα το βλέμμα μέσα, γιατί εκεί γίνεται όλη η δουλειά, εκεί χτίζεται ή γκρεμίζεται το νόημα.

Ο προσωπικός σου αγώνας ούτε μεταδίδεται, ούτε και αγοράζεται.

Τον περπατάς μόνος σου και εκεί θα λογοδοτήσεις.

Ψάχνεις μια μεγάλη, φανταχτερή λύση για να σε σώσει; Δεν υπάρχει.

Η σωτηρία είναι χειροποίητη και η λύτρωση είναι αθόρυβη.

Έρχεται με τη μικρή σου ευθύνη κάθε μέρα, με λιγότερο δράμα και περισσότερη συνέπεια.

Με λιγότερα μούτρα και περισσότερη ενσυναίσθηση.

Με λιγότερο «εγώ» και περισσότερο «εμείς». Και αναρωτήσου, πόσες φορές πάτησες πάνω στο «εμείς» για να χορτάσει το «εγώ» σου; Είναι μια ανάσα υπομονής, μια παράσταση χωρίς κοινό.

Κρίνεται σε ένα «συγγνώμη» που θέλεις να το καταπιείς αμάσητο, σε μια υπομονή που έδειξες ενώ έβραζες, σε ένα βήμα πίσω αντί για δέκα «κατηγορώ». Μερικές φορές πρέπει να αδειάσεις για να γεμίσεις, να ξεθυμάνει η ψυχή από το βάρος για να δει καθαρά.

Άσε να βγουν όσα σε βαραίνουν, καθώς το ξέσπασμα είναι η αποσυμπίεση που φέρνει τη διαύγεια.

Και μετά, ζήσε.

Άγρια, τρυφερά, πλούσια.

Με σώματα που αγκαλιάζονται τρυφερά, με μυαλά που τολμάνε να ονειρευτούν, με τσέπες που αντέχουν τα όνειρά σου.

Με έρωτα, με τρέλα, χωρίς να ζητάς άδεια και χωρίς ενοχές. Είναι μέρος της διαδρομής σου. Maria Stathi

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους