Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αυστρία είναι η δεύτερη ομάδα, μετά την Αλγερία, που αντιμετωπίζει την Αργεντινή με μια παρόμοια φιλοσοφία: επιτίθεται με πάρα πολλούς παίκτες.

Αυτό σημαίνει ότι συχνά ανεβάζει πολύ τις γραμμές της και μένει εκτεθειμένη στις μεταβάσεις.

Στην ανάπτυξη του παιχνιδιού της, χρησιμοποιεί συνήθως ένα 3-1-5-1, το οποίο μετατρέπεται σε 3+1 ή 2+2 στην αμυντική της ισορροπία, ανάλογα με το αν κάποιος μέσος οπισθοχωρεί δίπλα στους κεντρικούς αμυντικούς.

Τα μπακ ανεβαίνουν πολύ ψηλά, με τον Πος να δίνει πλάτος στη γραμμή και τον Λάιμερ να συγκλίνει περισσότερο στον αριστερό ημιχώρο.

Αυτή η διάταξη 3+1 διευκολύνει πολύ την Αυστρία στο να "χτίσει" τις επιθέσεις της, καθώς η Αργεντινή πιέζει ψηλά μόνο με δύο παίκτες, αφού ο Μέσι σπάνια συμμετέχει ενεργά στο πρέσινγκ.

Ωστόσο, οι Αργεντινοί το αντισταθμίζουν αυτό με την εξαιρετική δουλειά των μέσων τους χωρίς την μπάλα.

Όποτε δημιουργείται κενός χώρος στον άξονα, οι κεντρικοί αμυντικοί τους βγαίνουν με μεγάλη άνεση από τη γραμμή τους για να αμυνθούν ψηλά.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Αυστριακών εντοπίζεται ξεκάθαρα στις αμυντικές μεταβάσεις.

Επειδή επιτίθενται με πολλούς παίκτες, αν καταφέρεις να τους χτυπήσεις στην αντεπίθεση, θα βρεις τεράστιους χώρους.

Η αμυντική τους κάλυψη αποτελείται συνήθως από μόλις τέσσερις παίκτες, οι οποίοι δεν έχουν όλοι τα αθλητικά προσόντα να καλύψουν τόσα μέτρα.

Το ευτύχημα για την Αυστρία είναι ότι η Αργεντινή δεν φημίζεται για την τρομακτική της ταχύτητα στις μεταβάσεις, πράγμα που της έδωσε μια σχετική ασφάλεια όταν είχε την μπάλα.

Επιπλέον, οι Αυστριακοί βασίζονται πολύ στην άμεση πίεση μετά την απώλεια της μπάλας.

Διαθέτουν παίκτες-κλειδιά στις ανακτήσεις και συχνά δημιουργούν περισσότερες ευκαιρίες μέσα από αυτή την πίεση παρά από οργανωμένες επιθέσεις.

Αυτό τους ταίριαξε απόλυτα απέναντι στην Αργεντινή, η οποία σπάνια βγαίνει άμεσα μπροστά.

Συνήθως χρειάζονται μερικές πάσες για να οργανωθούν, δίνοντας έτσι χρόνο στην Αυστρία να στήσει την άμυνά της.

Από την άλλη πλευρά, η Αργεντινή εξακολουθεί να βασίζεται ξεκάθαρα στην οργανωμένη επίθεση.

Δεν χρειάζονται πολλές φάσεις για να γίνουν επικίνδυνοι, και το κυριότερο είναι ότι δεν έχουν ανάγκη το πλάτος στο γήπεδο για να δημιουργήσουν ρήγματα.

Έχουν μια μοναδική ικανότητα να διασπούν τις αντίπαλες γραμμές από τον άξονα, χρησιμοποιώντας τη σωστή τοποθέτηση του σώματος, την παραπλάνηση και τις κινήσεις χωρίς την μπάλα.

Όλο αυτό κάνει την αμυντική αντιμετώπισή τους έναν πραγματικό γρίφο.

Όπως είχα σκεφτεί και μετά το ματς με την Αλγερία, πιστεύω πως η Αργεντινή θα κέρδιζε πολλά αν θυσίαζε έναν μέσο ή ακόμα και έναν εκ των Λαουτάρο ή Άλβαρες, για να βάλει έναν πιο γρήγορο και απειλητικό παίκτη στις μεταβάσεις.

Ειδικά απέναντι σε ομάδες που αφήνουν τόσους χώρους.

Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί ο Σκαλόνι διστάζει να το κάνει, φοβούμενος μήπως χαλάσει τη δυναμική της ομάδας με την μπάλα.

Όμως, η Αργεντινή έχει τόση σιγουριά στην κατοχή, που δεν νομίζω ότι μια τέτοια αλλαγή θα αλλοίωνε την επιθετική της ταυτότητα.

Αντιθέτως, ένας παίκτης που θα απειλούσε τους κενούς χώρους στην κόντρα, σε συνδυασμό με την ικανότητα του Μέσι να μοιράζει κάθετες προωθητικές πάσες, θα μπορούσε να εκτοξεύσει την επικινδυνότητά τους σε αυτή τη φάση του παιχνιδιού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους