Τη δεκαετία του 1960 που κυριαρχούσε το λαϊκό τραγούδι με τη λεγόμενη "ινδική εισβολή" και όχι μόνο, με τραγούδια μελό, σαν τις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου, άνθισε και η δισκογραφία ενός πιο...
Τη δεκαετία του 1960 που κυριαρχούσε το λαϊκό τραγούδι με τη λεγόμενη "ινδική εισβολή" και όχι μόνο, με τραγούδια μελό, σαν τις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου, άνθισε και η δισκογραφία ενός πιο ευτελούς - από στιχουργική άποψη κυρίως - λαϊκού τραγουδιού.
Τραγούδια με αστείες παρλάτες στην εισαγωγή τους, ομολογουμένως όμως με πολύ όμορφες μουσικές (ζεϊμπέκικα, χασάπικα, τσιφτετέλια), τα οποία υπηρέτησαν ακόμη και σημαντικοί δημιουργοί σαν τον Μπάμπη Μπακάλη. "Ο δίσκος και το τηλέφωνο", λόγου χάρη, που βγήκε το 1964 είναι ένα γελοίο στιχουργικά και ταυτόχρονα ένα πολύ εμπνευσμένο συνθετικά τραγούδι.
Το θέμα του είναι το εξής: Μία τύπισσα που εγκατέλειψε μάλλον τον σύζυγο της, του τηλεφωνεί μες στη νύχτα για να του πει ότι μετάνιωσε και να τη δεχτεί πίσω.
Αυτός όμως της λέει να μη ζητάει κάτι τέτοιο, γιατί είναι πια ένας "ζωντανός νεκρός" που δεν κλείνουν οι πληγές του και κάτι άλλα μακάβρια.
Το τραγούδι είναι εντελώς θεατρικό ή και κιν/φικό, αφού για τις φωνές της γυναίκας και του άνδρα έχουν γραφτεί και δύο τελείως διαφορετικές μουσικές - όλα τα λεφτά είναι η μαϊμού καζαντζιδική ερμηνεία του τραγουδιστή.
Το σουρεαλιστικό είναι ακόμη πως ο Μπακάλης έβαλε τη μελωδία να σταματά απότομα από ένα τηλεφωνικό "ντριν" και μετά να συνεχίζεται κανονικά - σίγουρα θα γελούσαν πολύ στο στούντιο.
Το ερμηνεύουν ο Μαρκάκης με τη Ρούλα Καλάκη, οι οποίοι θυμίζουν τον Καζαντζίδη με την Καίτη Γκρέυ αν δεν ακούγονται και σαν λούμπεν ρέπλικες τους.
Πάντως είναι ένα άκρως διασκεδαστικό τραγούδι που μάθαμε από την περίφημη συλλογή ΛΟΥΜΠΕΝ τραγούδια & παρατράγουδα (1978) - αυτή με τον σκυλάκο στο εξώφυλλο. Ακούτε το τραγούδι στο 1ο σχόλιο.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους