Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παραίτηση Στάρμερ στο Ηνωμένο Βασίλειο ανοίγει μια ιδιαίτερα κρίσιμη πολιτική συζήτηση που δεν αφορά μόνο τους Βρετανούς.

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και φιλοσοφικά ζητήματα της εποχής μας: Ποιος και με ποια κριτήρια, ειδικότερα σε επίπεδο εθνικής/κρατικής υπόστασης, επιλέγει ποιο είδος εγκλήματος είναι σοβαρότερο ή λιγότερο σοβαρό; Το σκάνδαλο των “grooming gangs” που προέκυψε από την έκθεση Casey, σύμφωνα με την οποία πολλές χιλιάδες ανήλικες κοπέλες βιάστηκαν από άτομα μουσουλμανικής καταγωγής, την ίδια στιγμή που οι αρμόδιες αρχές (αστυνομικές, δικαστικές και πολιτικές) έκαναν τα στραβά μάτια, είτε υποβαθμίζοντας το γεγονός, είτε υποκρύπτοντας εσκεμμένα τα εθνοτικά κι άλλα συναφή στοιχεία των δραστών, ανέδειξε ακριβώς το παραπάνω τεθέν ερώτημα.

Η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη, αφού η κυβέρνηση Στάρμερ, από τη μία επέδειξε ασύμμετρη αυστηρότητα στην εποπτεία των ΜΚΔ και στην αντίστοιχη τιμωρία ακόμα και ατόμων που αναρτούσαν αστείες απειλές, ενώ από την άλλη σε μια από τις πιο συγκλονιστικές υποθέσεις σεξουαλικών εγκλημάτων επί πολλά χρόνια επαναλαμβανόμενων, όχι απλώς κώφευε, αλλά αλλοίωνε ακόμα και τα στοιχεία που αφορούσαν στις υποθέσεις αυτές, προς όφελος των δραστών.

Η υπόθεση της αυστηρής επιτήρησης των ΜΚΔ δεν είναι καθόλου απλή, ούτε αστεία.

Διότι υποκρύπτει έναν κίνδυνο που έχει απασχολήσει φιλοσόφους ήδη από τον 19ο αιώνα, ιδιαίτερα τον, κατά διαβολική σύμπτωση, Βρετανό John Stuart Mill. Ο Mill δεν φοβόταν μόνο τη λογοκρισία από το κράτος.

Φοβόταν κι αυτό που αποκαλούσε «τυραννία της κοινής γνώμης», μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι παύουν να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, επειδή φοβούνται κοινωνικές ή νομικές συνέπειες.

Το ανησυχητικό είναι ότι η σύγχρονη τεχνολογία δημιουργεί κάτι που ούτε ο Mill δεν μπορούσε να φανταστεί: μαζική παρακολούθηση δημόσιου λόγου, αλγοριθμική ανίχνευση λέξεων και φράσεων, δυνατότητα κρατικής παρέμβασης σε τεράστια κλίμακα κ.ο.κ. Η συζήτηση, λοιπόν δεν αφορά μόνο τον νόμο, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Ακόμη και άνθρωποι που αποδέχονται την ύπαρξη νόμων κατά της υποκίνησης βίας ή του μίσους ανησυχούν όταν βλέπουν περιστατικά, όπου η αστυνομία και οι λοιπές αρμόδιες αρχές φαίνεται να ασχολούνται με αμφιλεγόμενες αναρτήσεις, ενώ σοβαρότερα εγκλήματα φαίνεται να μην αντιμετωπίζονται με την ίδια αποφασιστικότητα.

Από ιστορική σκοπιά, πάντως, η ανησυχία δεν είναι πρωτόγνωρη.

Από τον νόμο στην αρχαία Αθήνα που οδήγησε στη δίκη και καταδίκη του Σωκράτη, μέχρι τους νόμους λογοκρισίας της πρώιμης νεότερης Ευρώπης και των ολοκληρωτικών καθεστώτων του 20ού αιώνα, η συζήτηση για το πού τελειώνει η προστασία της κοινωνίας και πού αρχίζει η καταστολή της ελεύθερης έκφρασης επανέρχεται συνεχώς με διαφορετικές μορφές.

Η διαφορά σήμερα είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία τα τεχνολογικά μέσα επιτρέπουν δυνητικά την επιτήρηση και τον έλεγχο του δημόσιου λόγου σε παγκόσμια κλίμακα και σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.

Αυτό εξηγεί γιατί η συζήτηση γύρω από την παραίτηση Στάρμερ πρέπει να μας απασχολήσει βαθύτερα: πρώτη φορά στην ιστορία της πολιτικής, η αυστηροποίηση του νομικού συστήματος μιας χώρας αφέθηκε να μεταβιβαστεί από τα πλέον σοβαρά, ειδεχθή εγκλήματα στον έλεγχο και την εποπτεία του δημόσιου λόγου…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους