Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τί εἶναι ἡ Μοναχικὴ Πολιτεία; «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.» (Ἑβρ. ιγ΄ 14) Ἡ μοναχικὴ πολιτεία δὲν εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὸν κόσμον, ἀλλὰ ἀνάβασις πρὸς τὸν Θεόν.

Εἶναι ἡ ἐκούσια σταύρωσις τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ διαρκὴς πορεία πρὸς τὸ καθ' ὁμοίωσιν.

Ὁ μοναχὸς ἀποτάσσεται τὰ πρόσκαιρα, ὄχι διότι καταφρονεῖ τὴν κτίσιν, ἀλλὰ διότι ποθεῖ τὸν Κτίστην. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὠνόμασαν τὸ μοναχικὸν πολίτευμα «ἰσάγγελον βίον», διότι σκοπὸς του εἶναι ἡ ἀδιάλειπτος δοξολογία, ἡ καθαρότης τῆς καρδίας καὶ ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀφιέρωσις εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι τὸ καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, διότι μέσα στὴ σιωπὴ τῶν κελλίων, τὴν ἀγρυπνία, τὴν μετάνοια καὶ τὰ δάκρυα, διατηρεῖται ζῶσα ἡ φλόγα τῆς ἀποστολικῆς καὶ πατερικῆς παραδόσεως.

Οἱ μοναχοὶ εἶναι οἱ προσκεκλημένοι τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ γίνουν κοινωνοὶ τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ, ἵνα γένωνται καὶ κοινωνοὶ τῆς Δόξης Αὐτοῦ.

Ἡ ζωή τους εἶναι μαρτυρία ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ ζῶσα πραγματικότης.

Καὶ ἐὰν πολλοὶ νομίζουν ὅτι ὁ ἡσυχαστὴς εἶναι μακρὰν τοῦ κόσμου, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι κρατεῖ τὸν κόσμον μέσα στὴν καρδία του.

Βοηθεῖ διὰ τοῦ λόγου, καθοδηγεῖ διὰ τῆς συμβουλῆς ἐν καιρῷ ἀνάγκης καὶ κυρίως γονατίζει καὶ ὑψώνει χεῖρας καθαρὰς πρὸς τὸν Θεόν, εὐχόμενος ὑπὲρ πάσης τῆς οἰκουμένης.

Ἡ μοναχικὴ πολιτεία εἶναι μία διαρκὴς θυσία ἀγάπης, μία κρυπτὴ λειτουργία ὑπὲρ τοῦ κόσμου, μία ἄσβεστος κανδήλα προσευχῆς μέσα στὴν νύκτα τοῦ κόσμου.

Καὶ ὅσο θὰ ὑπάρχουν ψυχὲς ποὺ θυσιάζουν τὸ θέλημά τους διὰ τὸν Χριστόν, θὰ παραμένει ἀνοικτὴ ἡ πύλη τῆς μετανοίας καὶ θὰ ἀναπαύεται ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν προσευχὴ τῶν δικαίων. «Τὸ φῶς τοῦ μοναχοῦ εἶναι οἱ ἄγγελοι, καὶ τὸ φῶς πάντων τῶν ἀνθρώπων εἶναι οἱ μοναχοί.» (Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος) Σύμφωνα με τὴν Ὀρθόδοξη πατερικὴ παράδοση, ἡ κατάκριση καὶ ἡ ἐμπάθεια πρὸς τὸν μοναχό, εἴτε δικαίως εἴτε ἀδίκως κατὰ τὴν ἀνθρώπινη κρίση, γίνεται πρῶτα πνευματικὸ τραῦμα γιὰ ἐκεῖνον ποὺ κατακρίνει. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος κατακρίνει, χάνει τὴν εἰρήνη τῆς καρδίας του, σκοτίζεται ὁ νοῦς του καὶ γεννῶνται μέσα του ἡ ὀργή, ἡ σκληροκαρδία, ἡ αὐτοδικαίωση καὶ ἡ ὑπερηφάνεια.

Ἡ ἐμπάθεια γίνεται δεσμός τῆς ψυχῆς καὶ ἐμποδίζει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργήσει ἐλεύθερα μέσα του. Ὁ Κύριος προειδοποιεῖ· «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. ζ΄ 1). Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γράφει ὅτι ὁ κατακρίνων σφετερίζεται τὸ ἀξίωμα τοῦ Κριτοῦ, τὸ ὁποῖο ἀνήκει μόνον εἰς τὸν Θεόν.

Ἐὰν ὁ μοναχὸς πράγματι σφάλλει, ἡ Ἐκκλησία διαθέτει πνευματικοὺς καὶ κανονικοὺς τρόπους διορθώσεως.

Δὲν ἔδωσε ὁ Θεὸς εἰς κάθε κοσμικὸ τὸ δικαίωμα νὰ τρέφει μῖσος, χαιρεκακία ἢ μόνιμη ἐμπάθεια.

Ἄλλο ἡ διάκριση καὶ ἄλλο ἡ κατάκριση.

Ἄλλο ἡ λύπη γιὰ τὴν πτῶση τοῦ ἄλλου καὶ ἄλλο ἡ ἐσωτερικὴ καταδίκη τοῦ προσώπου του.

Καὶ ἐὰν ὁ μοναχὸς κατηγορεῖται ἀδίκως, τότε ὁ κατακρίνων προσθέτει στὴν ψυχὴ του τὸ βάρος τῆς συκοφαντίας καὶ τῆς ἀδικίας.

Ἡ ἀδικία ἐναντίον τοῦ πλησίον καὶ μάλιστα ἐναντίον ἀνθρώπου ἀφιερωμένου εἰς τὸν Θεόν, γίνεται αἰτία μεγάλης πνευματικῆς ζημίας, ἐὰν δὲν ἀκολουθήσουν μετάνοια καὶ ταπείνωση. Οἱ Πατέρες συμβουλεύουν νὰ προσευχώμεθα γιὰ τὸν πεπτωκότα, νὰ κλαίωμε γιὰ τὰ δικά μας σφάλματα καὶ νὰ ἀφήνωμε τὴν τελικὴ κρίση στὸν Θεό, διότι «ἕκαστος τὸ ἴδιον φορτίον βαστάσει» (Γαλ. στ΄ 5). Ἡ κατάκριση πληγώνει τὸν ἄλλον, ἀλλὰ πρῶτα δηλητηριάζει τὴν καρδιὰ ἐκείνου ποὺ κατακρίνει.

Σύμφωνα με τὴν Ὀρθόδοξη πατερικὴ διδασκαλία, ἐὰν ἕνας κοσμικὸς παραμένει συνειδητὰ στὴν ἐμπάθεια καὶ τὴν κατάκριση ἐναντίον μοναχοῦ καὶ δὲν μετανοεῖ, ἡ πνευματικὴ ζημία ποὺ δύναται νὰ ὑποστεῖ εἶναι μεγάλη.

Πρῶτον, σκοτίζεται ὁ νοῦς του.

Ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ βλέπει τὰ δικά του σφάλματα καὶ ἀσχολεῖται διαρκῶς μὲ τὰ σφάλματα τοῦ ἄλλου.

Ἡ συνείδησή του γίνεται λιγότερο εὐαίσθητη καὶ δυσκολεύεται νὰ δεχθεῖ τὴν ἐνέργεια τῆς θείας χάριτος.

Δεύτερον, ἡ καρδία του σκληραίνει.

Ἡ μόνιμη ἐμπάθεια γεννᾷ πικρία, ὀργή, ταραχή, χαιρεκακία καὶ ἔλλειψη εἰρήνης.

Ὁ ἄνθρωπος χάνει τὴν ἐσωτερικὴ ἀνάπαυση καὶ ἡ προσευχὴ του γίνεται δυσκολότερη.

Τρίτον, αὐξάνεται ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ἡ αὐτοδικαίωση.

Ὁ κατακρίνων θέτει τὸν ἑαυτό του σὲ θέση κριτοῦ καὶ θεωρεῖ ὅτι αὐτὸς βλέπει καθαρότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Οἱ Πατέρες θεωροῦν τὴν κατάκριση καρπὸ τῆς ὑπερηφανείας καὶ πηγή πολλῶν ἄλλων παθῶν.

Τέταρτον, κινδυνεύει νὰ πέσει στὸ σκάνδαλο καὶ νὰ παρασύρει καὶ ἄλλους στὴν καταφρόνηση τῶν ἀφιερωμένων προσώπων καὶ γενικότερα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέγει ὅτι ὁ κατακρίνων μοιάζει μὲ ἄνθρωπο ποὺ ἀφήνει τὸν νεκρὸ τοῦ καὶ πηγαίνει νὰ κλαύσει γιὰ τὸν νεκρὸ τοῦ πλησίον του.

Καὶ ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος διδάσκει ὅτι ἀπὸ τὴν κατάκριση ὁ ἄνθρωπος φθάνει εὔκολα στὴν περιφρόνηση καὶ τὴν πνευματικὴ πώρωση.

Ἐὰν ὁ μοναχὸς ἔχει πράγματι πτῶσεις, ὁ Θεὸς γνωρίζει πῶς θὰ τὸν κρίνει καὶ πῶς θὰ τὸν παιδαγωγήσει.

Ἐὰν ὅμως ὁ κοσμικὸς παραμένει ἀμετανόητα στὴν ἐμπάθεια, κινδυνεύει νὰ γίνει αἰχμάλωτος τῆς πικρίας καὶ νὰ χάσει τὴν ταπείνωση, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν πνευματικὴ διάκριση.

Γι' αὐτὸ οἱ Πατέρες προτρέπουν νὰ κλαίμε γιὰ τὰ δικά μας ἁμαρτήματα καὶ νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὸν ἀδελφό μας, διότι ἡ μετάνοια θεραπεύει, ἐνῶ ἡ ἐπίμονη ἐμπάθεια τραυματίζει πρῶτα ἐκεῖνον ποὺ τὴν φιλοξενεῖ μέσα στὴν καρδιά του. #Ορθοδοξία #Ησυχία #Προσευχή #Μετάνοια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους