Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατά τα έτη 1950-53 -διηγείται ο π. Αρσένιος - ήμουν πνευματικός στην εκκλησιαστική σχολή Νεάμτς της Μολδαβίας.

Τότε ήταν η μόνη εκκλησιαστική σχολή της Χώρας.

Είχαμε 35 διακόνους μαθητές.

Κάποια μέρα ετέλεσα τη Θεία Λειτουργία με ένα διάκονο, το μεγαλύτερο στην ηλικία.

Τη στιγμή που έκανα έξω το κήρυγμα -ήταν στο πρόγραμμα μια δεκάλεπτη ομιλία στην οποία τους μιλούσα εκείνη την ημέρα ότι είναι δυνατόν ο Άρτος και ο Οίνος να εμφανισθούν εις σάρκα και αίμα του Ιησού-, ο διάκονος κατέλυε το Άγιο Ποτήριο.

Απόρησε, διότι το στόμα του γέμισε αίματα και σάρκες. Συγκλονίσθηκε.

Άφησε με φόβο το Άγιο Ποτήριο στην Προσκομιδή και έπεσε κάτω σχεδόν λιπόθυμος.

Εγώ νόμισα ότι αρρώστησε.

Ήμουν μισό μέτρο από την πόρτα του Ιερού Βήματος.

Αμφέβαλλε ο διάκονος, και ο Θεός του παρουσίασε αυτό το μυστήριο για να του βγάλει τους λογισμούς της δυσπιστίας.

Φαντάζεσθε, αγαπητοί μου! Δε ζούσε την πίστη σε όλο το μεγαλείο της.

Σκεπτόταν με το νου του: «Δεν είναι έτσι, όπως τα λέγει ο π. Αρσένιος…». Αλλ’ όμως, αδελφέ μου, για ποιο λόγο ετοιμάζεσαι για την Ιεροσύνη, αφού δεν πιστεύεις στο Μυστήριο του Θεού; Αυτό το θαυμαστό φαινόμενο έγινε δύο φορές στη ζωή μου.

Μια φορά στη Συχαστρία και μια φορά εδώ στο Νεάμτς.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Ρουμάνων Γερόντων», έκδοση Ορθόδοξος Κυψέλη.

**** Kάποια κυρία πήγε προσφορά στην Εκκλησία και όταν ήρθε στη σειρά να Κοινωνήσει γέλασε, διότι άκουσε τον ιερέα να λέει. – Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού… Και είπε μέσα της: “Τί είναι αυτό που λέει ο παπάς.

Εγώ ζύμωσα το αλεύρι και έκανα το πρόσφορο.

Τι σώμα και αίμα λέει αυτός…” Όταν όμως ήρθε η ώρα να Κοινωνήσει, η μερίδα που έλαβε από το Άγιο Ποτήριο έγινε Σάρκα και Αίμα (!) και έπεσε κάτω λιπόθυμη.

Την πήραν σηκωτή έξω από την Εκκλησία.

Την βρέξανε, την χτυπήσανε για να συνέλθει.

Ο ιερέας εναπόθεσε το Άγιο Ποτήριο στην Αγία Τράπεζα και βγήκε στον άμβωνα ζητώντας συγγνώμη από το λαό: – Συγχωρέστε με αδερφοί μου, εγώ είμαι ο αμαρτωλός και για μένα έγινε αυτό το περιστατικό.

Στο μεταξύ η κυρία συνήλθε και φώναξε από τη θέση της: – Δεν έγινε για σένα πάτερ! Έγινε για μένα αυτό πράγμα, διότι εγώ στη σειρά που ερχόμουνα να Κοινωνήσω, είπα αυτό και αυτό… η άπιστη! Που να το φανταστώ ότι θα γίνει κάτι τέτοιο… Μετά από αυτή την ομολογία, η Θεία Κοινωνία έγινε ξανά οίνος και άρτος και Κοινώνησε κανονικά η κυρία και ο υπόλοιπος κόσμος. Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος+

**** Με αφορμή το βιβλίο “Εμπειρίες…” μου τηλεφώνησε κάποιος πρώην άθεος και μου διηγήθηκε τα εξής: Εγώ σαν μαρξιστής και υλιστής που ήμουν, όλους τους θρησκευόμενους χριστιανούς τους θεωρούσα κατωτέρας στάθμης και λειψούς στο μυαλό, τους δε ιερείς και ρασοφόρους εκμεταλλευτές των απλών ανθρώπων.

Από όλους αυτούς, λοιπόν, μόνον έναν σεβόμουν, που μου είχε σώσει στον στρατό την ζωή.

Αυτός κάθε φορά που τον βομβάρδιζα με απορίες και ερωτήσεις, αντί άλλου μου απαντούσε: “Έρχου και ίδε”. Κάποια φορά μου είπε: “Θα πεθάνω, κι ένα χατήρι δεν μου το έχεις κάνει! Και γιατί να το κάνης, όταν θα έχω πεθάνει; Να μου το κάνης πριν πεθάνω να χαρώ! Να έρθης μια φορά μαζί μου στην εκκλησία”. Εγώ του αντέτεινα ότι βαριέμαι να κάθομαι όρθιος τόσες ώρες, αλλά αυτός μου είπε ότι σήμερα οι ναοί έχουν και καρέκλες! Τελικά, με τα πολλά, πήγαμε μια φορά στην Θεία Λειτουργία, την ώρα του Ευαγγελικού αναγνώσματος.

Την περισσότερη ώρα χάζευα εδώ κι εκεί, μέχρι που έφθασε η ώρα της Θείας Κοινωνίας.

Και τότε, είδα να κοινωνούν πολλοί.

Πρώτα τα μικρά παιδιά και κατόπιν νέοι και μεγάλοι άνθρωποι… Κάποια στιγμή, βλέπω στον σβέρκο του ιερέως, όπως αυτός κοινωνούσε τους χριστιανούς, ένα Βρέφος! Ήταν πολύ όμορφο, άσπρο, παχουλό… Πολύ όμορφο.

Και σκεφτόμουν: “Μπα! Ποιος να το έβαλε στην πλάτη του; Μα πριν που κοινωνούσε δεν είχε μωρό! Ποιος του το φόρτωσε τώρα; Και τι συνήθεια είναι αυτή, να κοινωνάη ο παπάς με ένα μωρό στον σβέρκο! Τι περίεργο”! Και μετά από λίγο, βλέπω ένα παράξενο φως, που δεν ξέρω από πού ήρθε και πώς βρέθηκε, το οποίο τύλιξε και το Μωρό και τον ιερέα! Κοίταζα έκπληκτος.

Μετά από λίγο, το Βρέφος μέσα στο φως εξαφανίστηκε! Τόσο περίεργο ήταν αυτό, που άρχισα να τρίβω τα μάτια μου και να πιστεύω πως κοιμήθηκα όρθιος! Κι έτριβα τα μάτια μου και ξανακοίταζα.

Και πάνω που το πίστευα ότι ήταν φαντασία -φαίνεται ότι ήταν εορτή και είχε μεγάλη προσέλευσι για Θεία Κοινωνία- ξαναεμφανίζεται πάλιν το Βρέφος στον σβέρκο του ιερέως, για να εξαφανιστή κατόπιν ξανά! Και τότε πίστεψα αυτό που μου έλεγε ο γνωστός μου, ότι η Θεία Κοινωνία που μεταλαμβάνουμε δεν είναι απλό ψωμί και κρασί, αλλά Σώμα και Αίμα Χριστού.

Το κατάλαβα, έστω και μετά από 60 χρόνια ζωής! Έκτοτε εξομολογήθηκα, κοινώνησα και προσπαθώ να έχω μια όσο το δυνατόν συνεπέστερη χριστιανική ζωή.

Περίπου μια εβδομάδα μετά από αυτό το τηλεφώνημα , με πήρε τηλέφωνο μια κυρία, η οποία μου είπε ότι είδε ακριβώς το ίδιο πράγμα: τον ιερέα να κοινωνάη τους πιστούς με ένα μωρό στον σβέρκο! “Πρώτη φορά στη ζωή μου μού συνέβη αυτό, δεν ξέρω γιατί το είδα και αν αυτό είναι αληθινό, αλλά διάβασα το βιβλίο σας και σας πήρα τηλέφωνο να σας το πω”. Έχοντας κατά νουν την πρώτη εμπειρία, απάντησα ότι αυτό μπορεί να ανταποκρίνεται στην αλήθεια και να μην είναι φαντασία ή οφθαλμαπάτη, για να ξεχωρίσω όμως την αλήθεια από την πλάνη, την ρώτησα πώς αισθάνθηκε στην συνέχεια και κατά πόσο αυτό επηρέασε κατόπιν την ζωή της.

Η απάντησίς της ήταν ότι συγκλονίστηκε τόσο πολύ, που εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στην ζωή της κι έτσι άλλαξε όχι μόνον η πορεία της προσωπικής της ζωής αλλά και ολόκληρης της οικογένειας της.

Και κατέληξε ως εξής: Από τότε προσπαθούμε όλοι να βρισκώμαστε όσο μπορούμε στον δρόμο του Θεού. Από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου, π. Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου “Τοις κατά πρόθεσιν κλητοίς”.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους