Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τσίπρας και Καρυστιανού: Κόμματα προσωποπαγή στη μορφή, πουτινικά στην ουσία (ένα πρώτο σχόλιο) Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, που ετοιμάζονται το αργότερο για τον Μάρτιο του 2027 και το νωρίτερο τον ερχόμενο Οκτώβριο-Νοέμβριο, το διακομματικό καθεστώς βγάζει στο προσκήνιο τα πολιτικά “πυρηνικά όπλα” της ρώσικης υπερδύναμης, η οποία είναι και ο βαθύς καθοδηγητής του.

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία κίνηση του αυθόρμητου και αντιστάσεις τόσο των φιλοδυτικών, όσο και των εθνικιστικών αυτοδυναμικών τάσεων, κύρια μέσα στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ.

Σημαίνει απλώς ότι η Ρωσία έχει πιασμένα όλα τα κομβικά πόστα στο πολιτικό σύστημα της ελληνικής άρχουσας τάξης προκειμένου να καναλιζάρει όλα τα ρεύματα προς την κατεύθυνση των συμφερόντων του ρωσοκινεζικού Άξονα.

Άλλωστε, οι άνθρωποί της σε ΝΔ (Καραμανλής Β΄, ο προστατευόμενος του τελευταίου και προαλειφόμενος για επόμενος αρχηγός Δένδιας και ο στρατηγικά ρωσόφιλος σε όλη του τη διαδρομή από το 1991 και μετά ακροδεξιός σωβινιστής Σαμαράς) και σε ΠΑΣΟΚ (ο πάντα ισχυρός στο παρασκήνιο Λαλιώτης) φροντίζουν να σκοτώνουν κάθε αντίσταση και να ετοιμάζουν τα πιο απίθανα εσωκομματικά και διακομματικά πραξικοπήματα και κολιγιές, προκειμένου το τελικό απόβαρο να βγαίνει πάντα θετικό για το Κρεμλίνο.

Κι αυτό ειδικά σε μια περίοδο που η εξουσία του πουτινικού εγκάθετου Τραμπ στις ΗΠΑ έχει στην ουσία απονευρώσει κάθε αντίσταση των πολιτικών, οικονομικών και δημοσιογραφικών ερεισμάτων της αμερικανικής υπερδύναμης στη χώρα μας υπερ των φαιο-”κόκκινων” φίλων του ρωσοκινέζικου Άξονα.

Πρόσφατα είδαμε λοιπόν την ανακοίνωση των κομμάτων, του Τσίπρα (“Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη - ΕΛΑΣ”) και της Καρυστιανού (“Ελπίδα για τη Δημοκρατία”). Αυτά συνιστούν μια νέα ποιότητα σαπίλας ακόμη και για το ελληνικό ρωσόδουλο καθεστώς, με την έννοια ότι για πρώτη φορά η περιρρέουσα διεθνής ιδεολογική επέλαση του Άξονα (στον οποίο περιλαμβάνεται ως κομβική συνιστώσα και ο τραμπισμός) κάνει δυνατή τη δημιουργία κομμάτων χωρίς καμία πραγματική στοιχειωδώς δημοκρατική εσωτερική ζωή.

Πρόκειται, ουσιαστικά για ομοιώματα πολιτικών κομμάτων τα οποία ταυτίζονται ως προς τις θέσεις και την πορεία τους με τις εύπλαστες και διόλου σταθερές ή αρχειακές θέσεις του εκάστοτε αρχηγού τους. Κόμμα Τσίπρα: το μοντέλο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ στο χειρότερο δυνατό παρονομαστή Όσον αφορά τον Τσίπρα: ήθελε πραγματικά μεγάλη προσπάθεια και φαντασία για να ξεπεράσει κανείς σε αντιδραστικότητα το έκτρωμα ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, το παιδί του “Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου” που έχτισαν στα 1988-1989 οι ρωσόδουλοι Φλωράκης-Κύρκος ώστε το ψευτοΚΚΕ να καταπιεί αύτανδρο το κάπως δημοκρατικό, φιλοευρωπαϊκό και προοδευτικό δυναμικό του “Κ”Κεσωτερικού (αρχικά την ΕΑΡ και μετά το “Κ”ΚΕσ. - ΑΑ του Μπανιά), να φορέσει την ευρωπαϊκή τους φασάδα, με κνίτικο όμως πια περιεχόμενο και να επιχειρήσει να αντικαταστήσει το κάπως εθνικό ΠΑΣΟΚ ως ο ένας μεγάλος πόλος του πολιτικού συστήματος, εκείνος της “αντιδεξιάς”, εισοδίζοντας μέσα στην αστική τάξη, ακόμη και στη φιλοευρωπαϊκή της πτέρυγα.

Κι όμως, ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, παρόλη του την αντιδραστικότητα, ήταν ένα κόμμα στο οποίο οι “κνίτες” τύπου Δαμανάκη, Κωνσταντόπουλου, Αλαβάνου, Τσίπρα έπρεπε να διαβουλεύονται με τάσεις, απόψεις, ρεύματα (κάποια από αυτά, π.χ. του Παπαγιαννάκη ήταν και όντως δημοκρατικά και φιλοευρωπαϊκά), να κάνουν συμμαχίες, να δυσκολεύονται στις στροφές και στις οβιδιακές μεταμορφώσεις τους κλπ.

Αυτή ήταν όπως φάνηκε και η αιτία που ο ταλαντούχος μίμος του προκατόχου του στη ρωσοδουλία, Ανδρέα Παπανδρέου, Τσίπρας στοχοποίησε στην ύστερη φάση της εξουσίας του εντός ΣΥΡΙΖΑ, το 2022-2023, κυρίως τους ΚΚεσωτερικάκηδες του Τσακαλώτου.

Αυτοί οι τελευταίοι, όντας τροτσκιστικού έστω τύπου “αντιεθνικιστές”, αντιστέκονταν στη γραμμή της άσκησης αντιπολίτευσης στα λεγόμενα εθνικά θέματα από - στη μορφή - “εθνικιστικές” θέσεις, όπως π.χ. ότι η ΝΔ υποχωρεί και εκχωρεί στην Τουρκία τα “εθνικά δίκαια” στο Αιγαίο.

Αυτό το επιβεβαίωσε τώρα δα, τον Ιούνιο του 2026, ο ίδιος ο Τσακαλώτος, λέγοντας ότι ο Τσίπρας έφτασε να κάνει κριτική “από τα δεξιά”, όπως είπε, στον Μητσοτάκη για τα ελληνοτουρκικά.

Αυτή την “αντιτούρκικη” γραμμή τη στήριζαν οι σκληροί σοσιαλφασίστες Πολάκης-Παππάς,-Δούρου, αλλά και ο πρώην καραβανάς και άνθρωπος της κλασικής μεγαλοαστικής τάξης Αποστολάκης, ο Τσίπρας δεν την υιοθετούσε από εθνικιστικό αντιτουρκισμό - άλλωστε για χρόνια έκανε κι εκείνος καριέρα ως “διεθνιστής ειρηνόφιλος”. Τη χρησιμοποιούσε αφ’ ενός στρατηγικά για να απαγορεύει στις γνήσια δυτικόφιλες φράξιες της ΝΔ (που νομίζουν ότι έχουν μαζί τους το διπρόσωπο Μητσοτάκη) να κινηθούν προς μια πραγματική πολιτική ειρήνης στο Αιγαίο, οπότε να αφήνει πάντα την ελληνοτουρκική πληγή ανοιχτή ώστε να την εκμεταλλεύεται η Ρωσία και να σμπαραλιάζει την ενότητα του ΝΑΤΟ - αφ’ ετέρου, για να επικοινωνεί με τη δηλητηριασμένη με το φιλορώσικο σωβινισμό βάση του παλιού ΠΑΣΟΚ, που ο Α. Παπανδρέου την έμαθε ότι ο υπέρτατος εθνικός κίνδυνος είναι οι Τούρκοι και οι φιλοδυτικοί “μειοδότες” της παλιάς Δεξιάς, που πουλάν δήθεν τα εθνικά μας “δίκαια” στο Αιγαίο για χάρη των Αμερικάνων.

Η “Ομπρέλα” των παλιών Ρηγάδων εντός ΣΥΡΙΖΑ το 2022-2023 είχε αρνηθεί στον Τσίπρα την απόλυτη αρχηγική εξουσία μέσω των εκλογών αρχηγού με το δίευρο και την “ανοιχτή διαδικασία” (όπως εκλέγουν εδώ και χρόνια τους αρχηγούς τους το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, με πρώτο διδάξαντα τον Γ. Παπανδρέου), επιβάλλοντάς του δίπλα στον “ελέω Θεού” μονάρχη του κόμματος να εκλεγεί, έστω μέσω της ετερόκλητης, συγκυριακής και μη αυθεντικά κομματικής μάζας του δίευρου, και η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, η οποία να έχει έτσι ανάλογη “λαϊκή νομιμοποίηση” και να μπορεί να αντιστέκεται στην ενός ανδρός αρχή.

Αντίθετα, στη λεγόμενη “ΕΛΑΣ”, νόμος του κόμματος, καθώς και προσωπάρχης του, είναι μονάχα ο αρχηγός του.

Γι’ αυτό ο Τσίπρας δεν στήνει κομματικές οργανώσεις, αλλά έχει μόνο “ψηφιακά μέλη” που γράφονται σε μια πλατφόρμα.

Γι’ αυτό ταπεινώνει με σοκαριστικό τρόπο τους πρώην συντρόφους του που τρέχουν ασθμαίνοντας και αναξιοπρεπώς από τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και το κόμμα Κασσελάκη να τον προσεγγίσουν κι εκείνος τους λέει ότι εκείνος που αποφασίζει για το εάν θα γίνουν δεκτοί και τι ρόλο θα έχει ο καθένας είναι μόνον ο ίδιος.

Ταυτόχρονα, το μοντέλο της ψευτοευρωπαϊκής φασάδας που εφαρμόστηκε από τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ τη δεκαετία του 1990 και ξανά μετά το 2015, όσο λυσσασμένα αντιευρωπαϊκό κόμμα κι αν ήταν αυτό στην ουσία της πολιτικής και της ιδεολογίας του, συνεχίζεται και απογειώνεται από τον Τσίπρα.

Αυτός στην προμετωπίδα της ΕΛΑΣ έχει βγάλει επίτηδες πρώην στελέχη του Ποταμιού, του ΠΑΣΟΚ, καθώς και - κυρίως - τη συριζαία αλλά όχι εκτεθειμένη ως στέλεχος Κουφονικολάκου, μια παλιά συνεργάτιδα του Χουλιαράκη, της πλέον “ευρωπαϊκής” στη μορφή προσωπικότητας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Τόσο ευρωπαιοφανής είναι ο Χουλιαράκης που έφτασε να είναι ακόμη και σήμερα συνεργάτης του αντισυριζαίου Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδας, ενώ είναι και ο μόνος συριζαίος που έχει δηλώσει δημόσια ότι ψήφισε τάχα “Ναι” στο δημοψήφισμα του 2015, χωρίς αυτό να τον οδηγήσει σε κανέναν εξοστρακισμό από τους συριζαίους.

Την ώρα δηλαδή που ο Τσίπρας φτιάχνει το απόλυτα αντιδημοκρατικό, δικτατορικής εσωκομματικής φύσης μόρφωμα, φροντίζει αυτό να έχει στη βιτρίνα του ανθρώπους που δεν έχουν εκτεθεί καθόλου στην αστική τάξη ως “αντικαπιταλιστές, ως “σκληροί πολέμιοι του νεοφιλελευθερισμού”, ως “άνθρωποι των ριζοσπαστικών κινημάτων” κλπ.

Αυτό φτάνει και περισσεύει στην χωρίς ορίζοντα και χωρίς στέρεη ιδεολογία και ηθικοπολιτικό έρμα ελληνική άρχουσα τάξη ώστε να θεωρήσει το νέο κόμμα “δυτικόστροφο”, όπως το χαρακτηρίζουν ακόμη και οι κατά τα άλλα οξυδερκείς τα προηγούμενα χρόνια αστοφιλελεύθεροι δημοσιολόγοι (βλ. Κ. Στούπας: Δύο Ανατροπές που φέρνει ο Τσίπρας). Έτσι, η φιλοευρωπαϊκή στην οσμή κολώνια της βιτρίνας καλύπτει για τα καλά τη σοσιαλφασιστική μπόχα που αναβλύζει από τα υπόγεια της ΕΛΑΣ.

Σ’ αυτό βοηθάει και ο καλός φίλος του σοσιαλφασισμού, πασόκος δήμαρχος Αθήνας Δούκας, που προφανώς με ορμήνια Λαλιώτη θέτει συνέχεια έμμεσα πλην σαφώς ζήτημα συμπόρευσης ή και ενοποίησης του ΠΑΣΟΚ με το κόμμα του Τσίπρα - και μάλιστα ούτε καν με όρους ηγεμονίας του ΠΑΣΟΚ, αλλά ακόμα και υπό την ηγεσία του σοσιαλφασίστα τεως κνίτη Τσίπρα, που το 2010-2012 οργάνωνε το κυνήγι των πασόκων σε ταβέρνες και αντισυγκεντρώσεις βίας κατά πασοκικών κομματικών εκδηλώσεων (χωρίς ποτέ να έχει αποκηρύξει ως άδικο ή ως λάθος τίποτε από αυτά). Προς το παρόν στην επιχείρηση αυτή αντιστέκεται ο αυτοδυναμικός αλλά καιροσκόπος Ανδρουλάκης και η Διαμαντοπούλου, που όμως είχε εκτεθεί για χρόνια ως φιλική προς το Μητσοτάκη και βρίσκεται μόνιμα σε άμυνα απέναντι στους σοσιαλφασίστες ως “κρυφοδεξιά”. Κυρίως όμως σε μια τέτοια προοπτική θα αντισταθεί η μεσαία στελέχωση του ΠΑΣΟΚ, που το κράτησε για 15 χρόνια δεύτερο κόμμα σε αυτοδιοίκηση και συνδικάτα και δε θέλει καθόλου να παραδοθεί στους κομήτες του Τσίπρα, όπως μεγάλο μέρος της δεν παραδόθηκε σε αυτόν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μεσουρανούσε το 2012-2015.

Φυσικά, η επιχείρηση “ατομικό κόμμα Τσίπρα” δεν περνά χωρίς αντιστάσεις, ακόμη και από τον γενικά αντιδραστικό - ως προς την γενική πολιτική του κατατομή - χώρο των πρώην συντρόφων του. Ο Σακελλαρίδης, τον οποίο οι Τσακαλώτοι ανακάλεσαν από την πολιτική εφεδρεία και τον έκαναν αρχηγό τους, καθώς ο Χαρίτσης αποχωρούσε προς την ΕΛΑΣ, χτυπάει και εκθέτει τον Τσίπρα ως αναξιόπιστο και οπορτουνιστή.

Ανάλογες αντιστάσεις προβάλλουν και οι γενικά αποκρουστικοί Πολάκης, Παππάς, Δούρου μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου, όμως περισσότερο επειδή νιώθουν ότι τους πετάει σαν τρίχα από το ζυμάρι ως αντιπαθητικούς και απωθητικούς για τις πλατιές μάζες που θέλει να προσεγγίσει η ΕΛΑΣ, παρά επειδή εκφράζουν διαφωνίες αρχής με την πλατφόρμα Τσίπρα.

Δείχνουν ωστόσο περισσότερη τσίπα από έναν Φάμελλο που ετοιμάζεται να παραδώσει αύτανδρο το κόμμα του σε έναν άλλο κομματικό σχηματισμό - και μάλιστα όχι ολόκληρο, αλλά χωρισμένο σε ατομικά βουλευτικά τιμάρια, όσα τουλάχιστον απ’ αυτά είναι χρήσιμα στον Τσίπρα. Κόμμα Καρυστιανού: ένα ωμά ρωσόδουλο αντισημιτικό έκτρωμα Όσον αφορά την Καρυστιανού, αυτή αποτελεί νέα ποιότητα κυρίως ως προς το εξής: μέχρι σήμερα, με την εξαίρεση του ψευτοΚΚΕ από το 1974 ως το 1991, κανένα κόμμα δεν εμφανιζόταν ανοιχτά στην πολιτική ζωή της χώρας ως απευθείας εκπρόσωπος της Ρωσίας.

Ακόμα και ο Περισσός εμφάνιζε τη σχέση του με την ΕΣΣΔ ως εκείνη μιας ιδεολογικής συγγένειας, σαν εκείνη που είχε το πραγματικό, παλιό ΚΚΕ με την κόκκινη και πραγματικά διεθνιστική Σοβιετική Ένωση, κι όχι φυσικά ως πρακτόρικη σχέση με μια ξένη ιμπεριαλιστική και μαύρη δύναμη, όπως και ήταν η ΕΣΣΔ από το 1961 και δώθε.

Αντίθετα, η Καρυστιανού, την οποία το καθεστώς ανέδειξε ως “μορφή” του μαζικού αλλά αντιδραστικού στην πολιτική γραμμή του κινήματος των Τεμπών, επειδή έδινε - μεταξύ των γονιών - τις πιο απίθανες και συνωμοσιολογικές εξηγήσεις για το πράγματι εγκληματικό δυστύχημα των Τεμπών ανέδειξε ως ουσιαστικό Νο2 και πορτ-παρόλ του κόμματός της ένα κρατικό στέλεχος της ρώσικης υπερδύναμης, τον “δημοσιογράφο” Θανάση Αυγερινό.

Τον λέμε στέλεχος του ρωσικού κράτους, γιατί δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο ένας άνθρωπος που εμφανίζεται ως σχολιαστής-κλακαδόρος υπέρ του πολέμου ναζιστικού τύπου της Ρωσίας στην Ουκρανία σε εκπομπές της αντίστοιχης ρωσικής ΕΡΤ (Ροσίγια 1), την ώρα που ταυτόχρονα υποδύεται τον αμερόληπτο “ανταποκριτή” ελληνικών και κυπριακών μέσων στη Μόσχα. Ο Αυγερινός στο OPEN του Ρώσου ολιγάρχη Σαββίδη και ο ακόμη πιο έξαλλα πουτινόδουλος Δ. Λιάτσος στο Mega του ανοικτά πια ρωσόφιλου Μαρινάκη είναι στην πραγματικότητα οι φωνές του καθεστώτος Πούτιν σε κάθε ελληνικό σπίτι την ώρα του δελτίου ειδήσεων.

Η πλατφόρμα της Καρυστιανού είναι ακόμη μια βαρετή έκθεση ιδεών, απ’ αυτές στις οποίες μας είχαν συνηθίσει οι φαιο-”κόκκινοι” δημαγωγοί, από τον Α. Παπανδρέου και τον Καραμανλή τον Β’ μέχρι τον Τσίπρα.. Έμοιαζε κατά κάποιο τρόπο με εκείνη του ΕΠΑΜ του φαιο-”κόκκινου”, παλιού κνίτη Καζάκη το 2010-2012, από το κόμμα του οποίου μάλιστα η Καρυστιανού στρατολόγησε την ηθοποιό Μουτσάτσου, που στην παρουσίαση του νέου κόμματος συνέδεσε τα δύο πολιτικά ρεύματα.

Σ΄αυτή την πλατφόρμα, που η Καρυστιανού την παρουσίασε σε μια εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, όχι τυχαία πόλη-άντρο του Σαββίδη δίπλα στην “Κιβωτό της Ορθοδοξίας”, το Άγιον Όρος, παρέλασαν όλες οι λαϊκιστικές υποσχέσεις για “παιδεία, υγεία, αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους”, αλλά πάνω απ’ όλα ο πυρήνας της ιδεολογίας του ρεύματος που η ρώσικη υπερδύναμη έφτιαξε για την ηγέτιδα του “κινήματος των Τεμπών”: η εκκαθάριση της Δικαιοσύνης ως υπέρτατο αίτημα, επειδή τάχα αυτή η τελευταία υπηρετεί τους νεοφιλελεύθερους, δυτικούς και στους βάθος “εβραίους” δυτικούς και δυτικού τύπου Έλληνες επιχειρηματίες, που η δίψα τους για κέρδος βρίσκεται πίσω από κάθε θάνατο και κάθε τραγωδία στη χώρα. Η Καρυστιανού, όπως έχει αποδειχθεί από αναρτήσεις της στο παρελθόν στις οποίες αθώωνε την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου για την τραγωδία στο Μάτι, υιοθετώντας έμμεσα το αφήγημα ότι έφταιγαν τα ίδια τα θύματα της πυρκαγιάς για τη μοίρα τους, μοιράζεται με τους πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τους ρωσόφιλους νεοκαραμανλικούς συνοδοιπόρους τους (στους οποίους ανήκει και η ίδια σαν πολιτική καταγωγή, όπως τουλάχιστον έχει δηλώσει) το απύθμενο μίσος για την αστοδημοκρατικού τύπου σχετική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Αυτή η σχετική ανεξαρτησία έχει εμποδίσει τους ρωσόδουλους πραξικοπηματίες όταν έρχονται στην κυβέρνηση να πραγματοποιουν σημαντικές επιχειρήσεις, κυρίως στον Τύπο (βλ. κλείσιμο καναλιών το 2016 από τη συμμορία Τσίπρα - Παππά), αλλά και στα αντίπαλαπολιτικά κόμματα (συκοφαντικές διώξεις με την επιλεκτική χρήση του σκανδάλουΝοβάρτις). Η φασιστική φυσιογνωμία της Καρυστιανού αναδεικνύεται εξάλλου και από ένα πρόσφατο αντισημιτικό της κήρυγμα: όταν κλήθηκε να απαντήσει για τις σχέσεις της με τη Ρωσία: τότε, μεταξύ άλλων, απάντησε ότι έχει δει πολιτικούς να βγαίνουν φωτογραφίες με το εβραϊκό κιπά ενώ η ίδια δεν έχει βγει ποτέ, όπως είπε, με τη ρωσική σημαία! https://www.youtube.com/shorts/x0Lceoe1nZY.

Στην ίδια συνέντευξή της, ωστόσο, αναρωτήθηκε ωμά τι κέρδισε η Ελλάδα που “χάλασε” (όσο “λελογισμένα” τις “χάλασε” ο διπρόσωπος Μητσοτάκης) τις σχέσεις της με την Ρωσία. https://www.youtube.com/watch?v=MfLiq_TBU58.

Η γυναίκα δηλαδή που το καθεστώς έκανε σύμβολο λόγω της προσωπικής της τραγωδίας, της απώλειας του παιδιού της στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών, στέκεται παγερά αδιάφορη ή και ως συνενοχος του ρώσικου ναζιστικού τύπου επεκτατισμού απέναντι στο δράμα των μανάδων της Ουκρανίας, που βλέπουν κι εκείνες τα παιδιά τους να χάνονται κατά χιλιάδες κάτω από τα ρώσικα βόλια, τους πυραύλους και τα drones.

Χαρακτηριστικό τμήμα του προγράμματος της Καρυστιανού, στο οποίο συνδυάζει την εθνικιστική αντιτούρκικη δημαγωγία “για το χωροταξικό σχεδιασμό στο Αιγαίο” με το ανοιχτό ρώσικο σαμποτάζ, κυρίως μέσω του ψευτοΚΚΕ, στις ανεμογεννήτριες, δηλαδή στην ενεργειακή ανεξαρτησία της Ευρώπης, είναι το παρακάτω: “Προστασία του εθνικού φυσικού πλούτου και ορθολογική αξιοποίηση των φυσικών πόρων μας.

Εθνικό πρόγραμμα ανάπτυξης και διαχείρισης των στρατηγικών κλάδων της οικονομίας και των υποδομών υψηλού δημοσίου συμφέροντος, όπως είναι οι μεταφορές, οι συγκοινωνίες, οι τηλεπικοινωνίες, η ενέργεια και η ύδρευση.

Αποτροπή της καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, ολοκλήρωση του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού, αποκατάσταση των ζωνών natura και καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να πραγματοποιείται εις βάρος του περιβάλλοντος, της βιοποικιλότητας, των οικοσυστημάτων και της ποιότητας ζωής των πολιτών.

Δεσμευόμαστε για ουσιαστική προστασία των δασών και των ορεινών όγκων, για αυστηρό έλεγχο κάθε ενεργειακής παρέμβασης στο φυσικό περιβάλλον, όπως η ανεξέλεγκτη εγκατάσταση ανεμογεννητριών και για επανεξέταση του κανονιστικού πλαισίου για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας”. Για Τσίπρα και Καρυστιανού δεν υπάρχει προλεταριάτο Αν κάτι αξίζει να ειπωθεί σχετικά με τις πλατφόρμες των δύο νέων εκτρωμάτων που φιλοδοξούν να πιάσουν κομβικές θέσεις στο ρωσόδουλο διακομματικό συντονιστικό, και είναι πολύ χτυπητό και χαρακτηριστικό για όποιον ξέρει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές, είναι το εξής: Και στις δύο επίτηδες αόριστες και νεφελώδεις διακηρύξεις “αρχών” της ΕΛΑΣ και της “Ελπίδας”, απουσιάζει ολότελα η εργαζόμενη, μισθωτή λαϊκή μάζα και οι διεκδικήσεις της απέναντι στην εργοδοσία, είτε κλασικού δυτικού, είτε ανατολικού τύπου.

Όπως και σε όλες τις πλατφόρμες των ρωσόδουλων λαϊκιστών, δηλαδή των αυτοχαρακτηριζόμενων “φίλων του λαού” που στην πραγματικότητα πολεμούν βαθιά κάθε λαϊκό και εθνικό συμφέρον τα τελευταία 45 χρόνια, από τον Α. Παπανδρέου στον Καραμανλή τον Β’ και στον Τσίπρα επί εποχής ΣΥΡΙΖΑ, βασικά η σωτηρία του βιοτικού επιπέδου των μαζών και τελικά της χώρας επαφίεται στο αστικό κράτος, το οποίο απλώς θα το καταλάβει εξ εφόδου ο πάντα αντιδυτικός, οπότε φιλορώσος “πατριώτης” αρχηγός με την κομματική συμμορία του.

Αυτός στη συνέχεια θα μοιράσει στις μάζες καταπώς νομίζει ο ίδιος πόρους που θα αντλήσει από την παραγωγή, από την Ευρώπη, και από τη φορολογία σε πλούσιους αλλά και φτωχούς, φέρνοντας μια επίσης νεφελώδη “κοινωνική δικαιοσύνη”, που σημαίνει μια πρόσκαιρη ανακούφιση κυρίως σε μικροαστικά στρώματα της κρατικής υπαλληλίας, μέσα από τα οποία θα συγκροτήσει συμμορίες ευνοούμενων του κράτους, που θα πολεμάνε με λύσσα για τη διατήρηση του αρχηγού και της ηγετικής του κλίκας στην εξουσία.

Ποτέ στα κηρύγματα όλων αυτών των αντιδραστικών απατεώνων δεν υπάρχει, έστω από τα επάνω, σαν έκκληση ή έστω σαν ευχή, η συλλογική οργάνωση και πάλη των εργατών, των υπόλοιπων φτωχών μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, γενικά της σκληρά εργαζόμενης και τσακισμένης από μισό αιώνα έλλειψης συνδικαλιστικών αγώνων πλειοψηφίας του ελληνικού (και μεταναστευτικού, που είναι τμήμα του ελληνικού) προλεταριάτου.

Κάθε τέτοια οργάνωση θα ήταν θανάσιμη απειλή για κάθε σοσιαλφασίστα σωτήρα και κυρίως για τα ρώσικα αφεντικά του, καθώς αργά ή γρήγορα θα απέκοπτε σημαντικές μάζες από την επαιτεία-εξάρτηση από το νεοφεουδαρχικό κράτος της ελληνικής άρχουσας τάξης και μοιραία θα έβαζε ζητήματα, πέρα φυσικά από διανομής, και παραγωγής, οπότε θα σκόνταφτε πάνω στο παραγωγικό σαμποτάζ, που Τσίπρας και Καρυστιανού θέλουν να απογειώσουν για λογαριασμό της αγαπημένης τους Μόσχας.

Ειδικά ένα ρωμαλέο κίνημα εργατικών διεκδικήσεων θα έβαζε στο στόχαστρο, πέρα από τη μεγαλοαστική τάξη, και τον εργασιακό μεσαίωνα στη θάλασσα των μικρομεσαίων αφεντικών, που αποτελούν προνομιακό πεδίο ταξικής επιρροής τόσο για “κυβερνητικά” αποσπάσματα του σοσιαλφασισμού, όπως τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού, όσο και για το υποτιθέμενο κατ’ εξοχήν “εργατικό” κόμμα της χώρας, το ψευτοΚΚΕ.

Αυτό το τελευταίο εδώ και δεκαετίες στρέφει τα βέλη του αποκλειστικά στους “μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους”, που στην Ελλάδα απασχολούν ποσοστό μικρότερο από το 30% της μισθωτής εργασίας (οι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις με πάνω από 250 εργαζόμενους, που μπορούν να θεωρηθούν ουσιαστικά μεγάλης κλίμακας, ήταν με βάση της στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗΣ για το 2024 το 28,34% των μισθωτών) , χωρίς φυσικά ακόμη και σ’ αυτες τις μεγάλες εταιρείες να ασχολείται με την οργάνωση του αυθόρμητου για την επίτευξη ταξικών νικών.

Κι αυτό όταν δεν παίζει ανοιχτά ρόλο προσωπάρχη και συνεργάτη του αφεντικού, το οποίο αφεντικό ταυτόχρονα εκβιάζει για να αποσπά νευραλγικές θέσεις ελέγχου των προσλήψεων για να βολεύει τους κνίτες του.

Γιατί τώρα; Η παρουσία Αυγερινού και οι δηλώσεις Καρυστιανού ξεκαθάρισαν από την αρχή τις θέσεις που θα εκφράσει το συγκεκριμένο μόρφωμα σε σχέση με τα μεγάλα διεθνή διακυβεύματα της εποχής μας, στην πορεία προς τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο που ετοιμάζει ενάντια στην ανθρωπότητα ο ρωσοκινέζικος νεοχιτλερικός Άξονας.

Όσον αφορά τον Τσίπρα, που ποζάρει ως “ρεαλιστικής κεντροαριστερός Ευρωπαίος”, οπότε πρέπει να παίρνει περισσότερες καλύψεις, εκείνος και οι συνεργάτες του (στην πραγματικότητα οι καθοδηγητές του στη Μόσχα) έγραψαν στην ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ την εξής φράση: “Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ως «νέα πραγματικότητα» τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία”. Στην ομιλία του όμως μπροστά στους δουλεμένους στο φιλοπουτινισμό οπαδούς του στο Θησείο, ο απερίγραπτος αυτός χαμαιλέοντας άλλαξε τη φράση λέγοντας ότι δεν μπορούμε να στεκόμαστε απαθείς “ενώ πέφτουν κορμιά στην Ουκρανία”. Ποιος ρίχνει κατάχαμα τα κορμιά στην Ουκρανία, ο Τσίπρας απέφυγε σκόπιμα να το πει.

Με τη διακήρυξη του κόμματός του, μιλάει στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και στη δυτικόφιλη αστική τάξη, καθησυχάζοντάς την, ενώ την ίδια ώρα φτιάχνει από κάτω με μεγάλη συνέπεια έναν βούρκο συνωμοσιολογικού, αντιδραστικού αντιδυτικισμού, από τον οποίο θέλει να αντλεί στη συνέχεια φανατικούς οπαδούς.

Κατά τα άλλα, στις προτάσεις του, ο Τσίπρας επαναλαμβάνει και πάλι τη φόρμουλα του υφεσιακού προς την μπρεζνιεφική ΕΣΣΔ, αλλά δυτικού Καραμανλή του Α’ από τη δεκαετία του 1970 περί “πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής”, την οποία από τον Α. Παπανδρέου και δώθε έχουν χρησιμοποιήσει όλοι οι ρωσόδουλοι ώστε να εμφανίζονται ως “απλοί ειρηνόφιλοι ευρωπαϊστές και ισορροπιστές” προκειμένου να μπορούν με την εξωτερική τους, κυρίως, πολιτική να διασπάνε την Ευρώπη.

Μιλάει, δε ξεκάθαρα για εκ νέου άνοιγμα διαύλων της Ελλάδας με τη Ρωσία, την ώρα που η τελευταία στρατιωτικοποιεί κάθε μέρα και περισσότερο την οικονομία της και μάλιστα τελευταία χτίζει στρατιωτικές βάσεις όλο και εγγύτερα στα σύνορα των ευρωπαϊκών αστικών δημοκρατικών χωρών. Ο Τσίπρας, που δεν είναι Καρυστιανού για να εμφανίζεται ωμά με τη ρωσική σημαία, σηκώνει αντίθετα τη σημαία της ευρωπαϊκής διάσπασης, που είναι ουσιαστικά το ίδιο, μιλώντας ακόμη στις προτάσεις του για συσπείρωση των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου ενάντια στις τάχα πολεμοκάπηλες χώρες της βόρειας και ανατολικής Ευρώπης, που σωστά βλέπουν τον κίνδυνο ρωσικής επίθεσης στην Ευρώπη και ζητούν κινητοποίηση και αμυντική προετοιμασία.

Λέει ο Τσίπρας στο 7ο και καταληκτικό σημείο των “Επτά Δεσμεύσεων” του, επίτηδες κρυμμένο στον πάτο για να μην τρομάξει πολύ τους φιλοευρωπαίους: “«Δεσμευόμαστε για μια ισχυρή Ελλάδα που θωρακίζει τα δικαιώματά της και χτίζει γέφυρες ειρήνης.

Για νέα εθνική πυξίδα με επιστροφή στην πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική.

Για μια Ελλάδα που προασπίζει την κυριαρχία της και πρωταγωνιστεί σε πρωτοβουλίες ειρήνης και ασφάλειας κάνοντας ξανά το όνομα της στον κόσμο συνώνυμο της ειρήνης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας». Γιατί Τσίπρας - Καρυστιανού και όχι άλλοι Στη Ρωσία δεν έλειπαν τα κόμματα-φίλοι, ούτε τα πολιτικά στελέχη στην Ελλάδα.

Το εισιτήριο για τη συμμετοχή στο διακομματικό συντονιστικό ήταν πάντα η τοποθέτηση άμεσα ή έμμεσα υπέρ της ρώσικης φασιστικής υπερδύναμης ή έστω κατά των βασικών εχθρών της σε κάθε φάση, η δικαιολόγησή της, η ελάφρυνση του βάρους των εγκλημάτων της μέσα από τη σχετικοποίηση (π.χ. “φταίνε όλοι”). Αυτό το το εισιτήριο το έλαβαν σε προηγούμενες φάσεις, μεταξύ άλλων πιο πρόσφατα ο φασίστας Βελόπουλος και οι σοσιαλφασίστες Βαρουφάκης και Κωνσταντοπούλου.

Κανείς όμως δεν έχει το “μαζικό” ταλέντο του Τσίπρα, ούτε είχε δίπλα του ανοιχτά το ίδιο το ρωσικό κράτος, όπως το έχει η Καρυστιανού.

Οι νάρκισσοι αυτοί ήταν, και πιθανά να είναι ακόμα, χρήσιμοι στη Μόσχα για τον έλεγχο μικρότερων μικροαστικών ρευμάτων και αποχρώσεων μέσα στο φιλορώσικο στρατόπεδο (π.χ. ο Βαρουφάκης πιο “διεθνιστής”, ο Βελόπουλος πιο “εθνικιστής” και τάχα “παραγωγιστής”, η Κωνσταντοπούλου “πατριωτικό κέντρο” ανάμεσα στους δύο κλπ.). Για διάφορους όμως λόγους, αυτοί δεν μπορούν να έχουν ούτε τη μαζική απεύθυνση, ούτε την άπλετη και αφειδώλευτη εμπιστοσύνη της Μόσχας, όπως την έχουν ο Τσίπρας (περισσότερο) και η Καρυστιανού (προς το παρόν λιγότερο, κυρίως επειδή είναι πολιτικά νεόκοπη και άρα ακόμα άπειρη στο ρώσικο στρατόπεδο). Τα δύο νέα κόμματα- δημιουργήματα του Κρεμλίνου φαίνεται να αντιστοιχούν στην εποχή της προέλασης του ρωσοκινεζικού Άξονα.

Σε αυτήν χρειάζονται μαζικά φιλορώσικα ρεύματα τόσο μέσα στο δημοκρατικό λαό της λεγόμενης “Κεντροαριστεράς” (Τσίπρας), όσο και μέσα στην τσακισμένη και πολιτικά συντηρητική μάζα των μικροαστών (Καρυστιανού). Και πλέον χρειάζονταιι ως όργανα αντιπολίτευσης και ύπουλης ενίσχυσης ρωσόδουλων πρωθυπουργών που ηγούνταν γενικά φιλοδυτικών ή έστω εθνικοαυτοδυναμικών κυβερνήσεων, αλλά και ως αμιγώς ρώσικα κυβερνητικά ρευμάτα.

Αυτά πρέπει να βρίσκονται σε χέρια όχι απλά φουσκωμένων παγωνιών που απλώς χρωστούν στη Ρωσία μικρές χάρες, αλλά έμπειρων και ταλαντούχων στελεχών του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού, που να μπορούν να χειρίζονται μαζικά και ενοποιημένα ρεύματα κι όχι μικροφέουδα προσωπικής επιρροής.

Αυτά τα τελευταία θα παραμείνουν ενεργά αλλά περιορισμένα για να μαζεύουν το αυθόρμητο, που πάντα έχει άπειρες αποχρώσεις και γεννάει συνεχώς την αμφισβήτηση της ρώσικης γραμμής όχι βέβαια στα κεντρικά, αλλά σε πολλά δευτερεύοντα σημεία. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ https://oakke.gr/esoteriki-politiki/item/1834-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους