Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε όλους τους Έλληνες Πατεράδες Ο πατέρας της παλιάς γενιάς ήταν σιωπή, ήταν πέτρα, ήταν τοίχος που δεν έπεφτε, δεν έλεγε «σ’ αγαπώ» — το έκανε, με ιδρώτα, με πείσμα, βάζοντας πλάτη σε όλα τα δύσκολα.

Δεν χάιδευε με λόγια· χάιδευε με πράξεις: με τις πλάτες που σήκωναν βάρη, με τις σιωπές που δεν βάραιναν το σπίτι, με τις νύχτες που δεν κοιμήθηκε για να κοιμηθείς εσύ.

Ήταν ο άνθρωπος που σε κοιτούσε όταν δεν τον έβλεπες, που σε καμάρωνε χωρίς να το δείχνει, που πονούσε χωρίς να το πει.

Ο πατέρας είναι ο αφανής ήρωας της οικογένειας.

Δεν ζητάει αναγνώριση, ούτε θα μπει μπροστά στη φωτογραφία· θα σταθεί λίγο πιο πίσω — για να φαίνεστε εσείς.

Δουλεύει παραπάνω, αντέχει παραπάνω, σωπαίνει παραπάνω.

Δεν σου μαθαίνει τι να λες· σου μαθαίνει πώς να στέκεσαι, σου δείχνει ότι η αγάπη δεν είναι θόρυβος — είναι παρουσία.

Κάποια στιγμή έρχεται και εκείνη η νύχτα που δεν θα σε περιμένει πια κανείς στο σπίτι.

Δεν υπάρχει το τασάκι με τα τσιγάρα αναμμένα, ούτε το φως στο χολ, ούτε η σκιά του να περπατάει πέρα-δώθε, μέχρι να ακούσει το κλειδί στην πόρτα.

Κάποτε δεν θα σε περίμενει ξάγρυπνος, να αργήσεις, να φανείς, να γυρίσεις.

Δεν σε περίμενε για να λογομαχήσετε αλλά για κάτι πιό ουσιαστικό : περίμενε να επιστρέψει η καρδιά του, εκείνο το κομμάτι που σου είχε δώσει για να ζήσεις, ώστε να μπορεί κι εκείνος να συνεχίσει να ζει.

Και τώρα δεν σε περιμένει - Γιατί δεν είναι πια εδώ.

Εκεί, στο απόλυτο κενό, καταλαβαίνεις τι είχες, και τι δεν πρόλαβες να του πεις.

Όλα όσα νόμιζες πως θα έχεις χρόνο να πεις «αύριο». Μα το αύριο δεν ήρθε ποτέ.

Σήμερα, στη γιορτή του, δεν θα το πει, δεν θα το περιμένει, ούτε θα το ζητήσει.

Αλλά το αξίζει γιατί καταλαβαίνεις πως αυτό που χάνεται σε ένα σπίτι, χάνεται σιγά-σιγά σε μια ολόκληρη χώρα.

Κι εμείς; Οι πατέρες του σήμερα; Τι κάνουμε; Τι δεχόμαστε; Τι αφήνουμε να μας πάρουν; Μεγαλώνουμε παιδιά για να τα χαιρετάμε στην πύλη του αεροδρομίου.

Για να τα βλέπουμε σε μια οθόνη, να τα ακούμε με καθυστέρηση, να τα αγγίζουμε κάθε έξι μήνες ίσως.

Ρωτάμε «πότε θα γυρίσεις» ενώ ξέρουμε ότι η Ελλάδα δεν τους αφήνει χώρο να σταθούν.

Το χειρότερο; Το συνηθίσαμε, το βαφτίσαμε «πραγματικότητα». Λες και η πραγματικότητα δεν αλλάζει, ότι φτιάχνεται από ανθρώπους — κι από πατέρες που κάποτε δεν φοβήθηκαν να πουν «όχι». Δεχτήκαμε τα γενόμενα σαν φυσικό νόμο: την αδικία, την υποτίμηση, την αναμονή, την αναβολή, το «έτσι γίνεται στην Ελλάδα». Δεχτήκαμε μισθούς-κοροϊδία, δεχτήκαμε δάνεια, φόρους, ανασφάλεια, δεχτήκαμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να ανθίζουν — αλλά σε ξένες πόλεις.

Αξίζει άραγε αυτό το τίμημα: μια γενιά που αγαπά την Ελλάδα, αλλά δεν μπορεί να ζήσει μέσα της, να τα χαιρετάμε στην πύλη του αεροδρομίου, να τα βλέπουμε σε μια οθόνη, να τα ακούμε με καθυστέρηση, να τα αγγίζουμε κάθε έξι μήνες? Εμείς μένουμε πίσω με μια φωτογραφία στο σαλόνι και μια φράση που μας κόβει στα δύο: «Πότε θα γυρίσεις;» Ο πατέρας της παλιάς κοπής ήταν αφανής ήρωας.

Εμείς κινδυνεύουμε να γίνουμε αφανείς συνένοχοι, στη σιωπή, στην ανοχή, στην παραίτηση.

Γιατί πατέρας δεν είναι μόνο αυτός που αγαπάει.

Είναι αυτός που προστατεύει, που σηκώνει ανάστημα, που δεν αφήνει το μέλλον των παιδιών να γίνεται εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

Σήμερα, στη γιορτή του πατέρα, ας μην περιμένουμε «ευχαριστώ». Ας πούμε εμείς το δικό μας: Δεν θέλουμε άλλες βαλίτσες στο διάδρομο.

Ούτε άλλα σπίτια άδεια χωρίς εγγόνια στην αυλή.

Δεν θέλουμε να μεγαλώνουμε παιδιά για εξαγωγή.

Θέλουμε τα παιδιά μας εδώ και πρέπει να το απαιτήσουμε.

Με φωνή.

Με στάση.

Με πράξη.

Γιατί ο πατέρας είναι ήρωας — κι ο ήρωας δεν μένει σιωπηλός όταν του παίρνουν τα παιδιά. #Παιδιά #Πατέρας ##ΓιορτήΤουΠατέρα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους