Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΌΙΛ Βγήκα στην Ουρανούπολη με το καραβάκι από το επίνειο τ' Αγίου Όρους. Η Αμουλιανή απέναντι, εκεί ήταν ένας δάσκαλος μού είπαν δύσμορφος από εγκαύματα, αλλά πολυαγαπημένος των μαθητών.

Ωτοστοπατζής από κούνια, ωτοστοπατζής μέχρι τα μπούνια, "Φέρμαρα" άλλους προσκυνητές πιο κόσμιους από μένα, πιο τακτοποιημένους να δω πώς θ' αναχωρήσουν.

Ένας βυζαντινός πύργος δεξιά μου,πολλά γιωταχί στο πάρκιγκ.. Ζεύγος ανδρών, τι άλλο; άβατο παραμένει ακόμη , ο ένας με μπλε σκούρο ράσο, πολύ κοντό μαλλί. -Ευλογείτε, είπα από συνήθεια Αγιονορίτικη - Βγήκαμε από τον Άθω, είπε χαμογελώντας ο οδηγός κι έστριψε το κλειδί στην πόρτα του Χόντα Σιβικ. -Μήπως πάτε Θεσσαλονίκη; -Ναι, δε θες να πας με το λεωφορείο; έχει ανταπόκριση, σε λίγο έρχεται. - Ξέμεινα από χρήματα, είπα κι έσφιγγα τα δυο χιλιάρικα με τον Ποσειδώνα που μου είχε δώσει ο Συμεών στην Γρηγορίου. -Έλα μπες, είπε ο έχων την αμφίεση παπά.

Πίσω κάθισμα, ζώνη, το σακίδιο στην αγκαλιά.. -Θες να το βάλω στο πορτμπαγκάζ να μη το κρατάς; -Οχι , δεν είναι μεγάλο,μικρή η περιουσία μου - Εμείς πάμε Κιλκίς, εσύ από πού είσαι; -Αγρίνιο, το ξέρετε; Ποντιακά μάτια με κοίταξαν από τον καθρέφτη του σιβίκ, ο συνοδηγός γύρισε το κεφάλι.Κοντό το μούσι, περιποιημένο.. -Αγρίνιο, Καπνά , Παπαστράτος, το έχω κόψει, αμαρτία είναι και το τσιγάρο.

Πρόλαβα τις σκέψεις τους. -Θεσσαλονίκη θα διανυκτερεύσω κι αύριο θα φύγω γι Αγρίνιο.

Με περιμένουν τα καπνά. -Στην Αυστραλία που είμαι ιερέας, το κάπνισμα θεωρείται συνήθεια αμόρφωτων.

Λύθηκε ο γρίφος, όπως και στην Αμερική οι παπάδες έχουν κοντή κόμη, ανύπαρκτη γενειάδα, μάλλον οι τρίχες είναι για υπανάπτυκτους σκέφτηκα, εξόν κι αν αν είσαι χίππις. -Κάνει κακό στην υγεία, άλλα εμείς από αυτό ζούμε, είπα συντηρώντας με σύντομες λεξοτζούρες την κοινότυπη κουβέντα.

Έχει πράσινο η Χαλκιδική.

Χάζευα έξω την φύση κι έσφιγγα το σακίδιο. -Σε ποιο μοναστήρι πήγες; -Από την Γρηγορίου έρχομαι. -Ξέρεις κάποιον εκεί; -Πρώτη φορά ήρθα στο Όρος και γνώρισα τον Συμεών και τον ηγούμενο.

Πολύγυρος έγραφε η πινακίδα.

Δεν τον χώνεψα ποτέ στα μαθητικά χρόνια Οι περισσότεροι νομοί είχαν πρωτεύουσα ομώνυμη.

Τρικλοποδιές μου έβάζε η Χαλκιδική κι η Εύβοια με τη Χαλκίδα.

Μάλλον κι ο Παπάζογλου με τον Ρασούλη αυτό το βάσανο είχαν και το έκαναν τραγούδι.

Κατέβασα με το μοχλό το τζάμι.

Αέρας, μυρωδιές , Ιούνιος. - Έχεις πού να κοιμηθείς στην Θεσσαλονίκη; -Ναι σπουδάζουν φίλοι μου, είπα ξερά χαζεύοντας μια κομπίνα που θέριζε σιτάρια.

Ψέμα στο ψέμα, ο άρτι εξοδούχος από τη μοναστική πολιτεία. -Πού αλλού πήγες; ρώτησε ο ιερέας του ελληνισμού της Μελβούρνης. -Στο Κουτλουμούσι, στην Παναγούδα για τον γέροντα Παϊσιο, έφαγα φακές στην Ιβήρων, κορόμηλα στην Καρακάλλου, διέσχισα εγκάρσια την χερσόνησο, περπατούσα μιαν ολόκληρη μέρα με ενα ζεστό μπουκάλι νερό και βγήκα Γρηγορίου. -Συνάντησες τον γέροντα Παΐσιο ; Τώρα κοίταξα εγώ στον καθρέφτη του οδηγού ν' αντιληφθώ την βαρύτητα του" χαρμανιού " της κουβέντας, δεν με ξεγελούν ποτέ τα μάτια. -Ναι, τον βρήκα είπα στα μάτια του οδηγού και στ' αυτιά του συνοδηγού. -Η ελληνική κοινότητα στην Μελβούρνη τον ευλαβείται πολύ τον γέροντα, πιστεύουμε ότι είναι άγιος. - Μην την πάθετε όπως με το τσιγάρο, έριξα την "φουντιά" , μην σας πουν αμόρφωτους.

Γέλασαν κι οι δυο!! Το τοπίο άλλαζε. Νομός Θεσσαλονίκης με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη , είπα από μέσα μου βλέποντας το "γουέλκαμ" του νομάρχη σε μια φωσφορίζουσα πινακίδα. -Τρεις φορες έχω έρθει από την Αυστραλία για το γέροντα και δεν κατάφερα να τον συναντήσω, είπε με παράπονο.

Πριν φύγω, κατά το τέλος Αυγούστου θα ξανάρθω, αλλιώς του χρόνου, προφήτεψε.

Μάντρες αυτοκινήτων, αντιπροσωπείες σκαφών κι εξωλέμβιων, βιοτεχνίες ρούχων και υφασμάτων, αποθήκες, μεγάλα βενζιναδικα, ραχάτευαν στο τοπίο. -Πού να σε αφήσουμε; - Στον σταθμό των τραίνων. -Θα περάσουμε απ το κεντρο, που μένει ο φίλος σου; Μας πιάσανε!! Τι να πω τώρα; ποιος φίλος; Και να ήταν κανείς που είχε ξεμείνει μετά την εξεταστικη δεν ειχα τηλεφωνο, ούτε ήθελα να δω κανέναν!! Δεν είχα όρεξη ούτε για Μαρξ, ούτε για φοιτητικό κίνημα, ούτε για την φιλοσοφική και το Παιδαγωγικό που έχει τα πιο ωραία κορίτσια. -Στο σταθμό ξανάπα, αν δεν βρω φίλο ίσως προλάβω το τραίνο-τρένο κι όπως στο διαολο το γράφουν πια για Αθήνα. ΟΣΕ!! Ούτε τρενΟΣΕ , ούτε εργΟΣΕ ουτε σαλαμοποιήση των ΔΕΚΟ!! Σκέτος, άφιλτρος ΟΣΕ!! Κατέβηκα, ευχαρίστησα, ευχήθηκα.

Το σιβίκ απομακρύνθηκε για το Κιλκίς.

Κοίταξα προς το σταθμό, κοίταξα προς τον δρόμο, κοίταξα νότια.

Σήκωσα το αριστερό χέρι, γύρισα πλάτη στο ρεύμα κυκλοφορίας και περπατούσα.

Λάντα ξασπρισμένο , μαύρη ορθογώνια πινακίδα κυκλοφορίας με άσπρα ψηφια , PL αυτοκόλλητο ελλειψοειδές δεξιά της, λευκό με μαυρα τα γράμματα της χώρας σταμάτησε είκοσι μέτρα μπροστά μου.

Σκληρότερο από του σιβικ το πόμολο, η ζώνη, ο μοχλός του τζαμιού.. Θέλουν λάδωμα, σκέφτηκα.

Ξασπρισμένος κι ο οδηγός . -Όιλ , είπε αντί για "γεια" και μου έδειξε το λαμπάκι βενζίνης. - Βαρσοβία, είπα.. -Όιλ, απάντησε. -Λεχ Βαλέσα, εγώ. -Όιλ, ο Πολωνός.. Κοιταζα για πρατηριο.. - Χίαρ όιλ,σελ. -Νο σελλ.. - Δεν θέλει τις εφτά αδελφες, σκέφτηκα -Μπι - πι, έδειξα. -Όιλ Προσπερνάμε όλα τα βενζινάδικα.

Κοίταζα τον δείκτη της ναυαρχίδας της Σοβιετικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Της είχα εμπιστοσύνη.

Αν ξαναπάω στον Άγιο Όρος, θα παω και στο Ρώσικο σκέφτηκα.. -Όιλ !! Τον χαβά του ο Πολωνός.

Φτάσαμε λίγο πριν τον Πλαταμώνα, έπηζε σιγα -σιγά στο μυαλό μου που είχα ακυρώσει χάριν της καρδιάς μου.

Έβγαλα το ένα από τα δυο χιλιάρικα που μου ' χε δώσει ο Συμεών στο κελι του. - Άι χαβ μάνεϊ , είπα στον Πολωνό , εγώ Άθενς.. - Νο Άθενς..όιλ Στο επόμενο πρατήριο σταμάτησε.

Όχι δεν ήταν γκαζπρομ.

Μόμπιλ ήταν.

Θα του δώσω τα μισά σκέφτηκα, να βάλει ένα πεντακοσαρικο να φτάσουμε μέχρι Λάρισα, κάτι ήξερε ο Συμεών που με φίλεψε.

Δεν πήγε στις αντλίες.

Σταμάτησε απλά για να κατέβω , έλυσα την ζώνη, τράβηξα τον μοχλό της πόρτας.

Του εδειξα αργά μια μια τις αντλίες," ουαν όιλ ,του όιλ ,θρι όιλ !! " -Θένκ γιου, και σήκωσα το χέρι. - Μπάι, και γκαζωσε το λάντα, σπατάλησε και τις τελευταίες σταγόνες βενζινας.

Ήταν μεσάνυχτα Ιουνίου . Νταλίκες, λεωφορεία, Βαλκάνιοι , παστέλι , μαντολάτο, σουβλάκια, σελφ σερβις και Σέρβοι.. Έφαγα, ήπια, χαλάρωσα, μνημονεύοτας τον χρηματοδομότη μου γέροντα Συμεών.

Περπάτησα ανάμεσα στις αντλίες , μυρωδιά απο όιλ, νυσταγμένοι υπάλληλοι, ένα κάστρο φωτισμένο, κάπου θα είναι κι ο Όλυμπος και οι Θεοί που ψάχνω. Νομός Πιερίας με πρωτεύουσα την Κατερίνη. Πλατα- μονάζοντας μέχρι το ξημέρωμα..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους