[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Παρασκευή έφτασα, Παρασκευή βράδυ, Σάββατο το διάβασα κάτω από το αρμυρίκι. Το διάβασα ολόκληρο σαν δέηση, σαν προσευχή. Ουσιαστικά είναι ένα μεγάλο ποίημα, το παράπονο κι ο στοχασμός ενός παιδιού...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρασκευή έφτασα, Παρασκευή βράδυ, Σάββατο το διάβασα κάτω από το αρμυρίκι.

Το διάβασα ολόκληρο σαν δέηση, σαν προσευχή.

Ουσιαστικά είναι ένα μεγάλο ποίημα, το παράπονο κι ο στοχασμός ενός παιδιού που χάθηκε στο δρόμο που είχαν επιλέξει γι' αυτό, στο δρόμο που του είχαν επιβάλει.

Παιδιού που δεν το άφησαν να παίξει κι όταν αυτό ακολούθησε μια γάτα στο ναό, θεώρησαν πως μπήκε να διδάξει τις γραφές.

Πέρα από την απίστευτη πρωτοτυπία της ιδέας να γράφει δηλαδή γράμματα ο Χριστός στην Παναγία, ο γιος στη μάνα του και μέσα από αυτά τα 26 γράμματα να ιστορείται και να εικονογραφείται μοναδικά η Καινή Διαθήκη των ανθρώπων, υπάρχει το εύρημα ότι τα γράμματα αυτά είναι στην πραγματικότητα σπαράγματα κειμένων γραμμένα σε περγαμηνή που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών στο Λίβανο.

Αν ήταν άλλος ο Κυριάκος Χαρίτος, μπορεί να έγραφε βιβλίο 500 σελίδων βασισμένο απλά και μόνο σε αυτές τις δύο ιδέες- και θα ήταν και πάλι ενδιαφέρον.

Αλλά είναι ποιητής και η ποίηση αρχίζει εκεί που τελειώνει η συνήθης αφήγηση.

Κάθε μία από τις επιστολές αυτές, υποδειγματικής λιτότητας και πυκνότητας, φτιάχνει εικόνες απίστευτης δύναμης και ομορφιάς.

Η ύαινα που πλησιάζει γλείφει απαλά την πληγή και φεύγει, το κεράσι το ένα και μοναδικό κεράσι, το ένα τόσο δα μικρό κεράσι ,που έφαγε και γράφει στη μάνα του: "ναι πιστεύω". Η αγαπημένη μου επιστολή είναι όταν της εξηγεί πως δεν περπάτησε επί των υδάτων, πως ήταν όλο μία παρεξήγηση αλλά δεν ήθελε να απογοητεύσει τον κόσμο που πίστευε πως βλέπει ένα θαύμα.

Και καταλήγει: "Νόμιζαν πως περπατούσα στο νερό.

Σήκωσα ψηλά τα χέρια μου για να τους χαιρετήσω και πίστεψαν πως προσεύχομαι.

Πέσανε όλοι στα γόνατα για να δεχτούν την ευλογία.

Γίνανε ακόμα πιο μικροί.

Χαθήκανε σχεδόν μέσα στην άμμο.

Τους αγάπησα τότε όσο άλλοτε ποτέ.

Έμεινα εκεί με τα χέρια ψηλά να τους χωρέσω όλους μέσα.

Πόσο λίγα χρειάζεται μια καρδιά για να πάψει να κλαίει.

Του ανθρώπου η χαρά. Ιδού το Θαύμα." Κυριάκο Χαρίτο, δέξου μέσα στα βραβεία και την δική μου ευγνωμοσύνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences