Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΣΤΗ ΝΤΟΥΛΑΠΑ Υπάρχουν άνθρωποι που δεν εγκαταλείπουν ποτέ τα όνειρά τους, μονάχα τα διπλώνουν προσεκτικά και τα φυλάνε σε μια ντουλάπα.

Και δεν είναι ότι έπαψαν να τα αγαπούν, αλλά επειδή κάποια στιγμή η ζωή ή η ελληνική πραγματικότητα τούς ζήτησε να διαλέξουν ανάμεσα στην τέχνη και στην επιβίωση.

Ο πατέρας μου βρέθηκε στην Αθήνα στις αρχές του 1968, ξεριζωμένος από τον τόπο όπου το βιολί δεν ήταν επάγγελμα ούτε χόμπι.

Ήταν τρόπος να υπάρχεις.

Ήταν η γλώσσα της κοινότητας, η χαρά του γλεντιού, η ανάσα της Κρήτης. Στην Αθήνα, όμως, τον περίμενε μια άλλη μουσική.

Η μουσική της βιοπάλης, οι δουλειές του ποδαριού, το νοίκι, τα παιδιά, η οικογένεια.

Κάποια μέρα, χωρίς θόρυβο, ανέβασε το βιολί του ψηλά σε μια ντουλάπα.

Δεν το πούλησε, δεν το αρνήθηκε.

Το άφησε εκεί σαν να έλεγε: «Περίμενέ με. Θα ξανάρθω όταν μπορέσω.» Και κάθε καλοκαίρι κρατούσε την υπόσχεσή του.

Το πρώτο μέλημά του ήταν να «κατέβει κάτω», να επιστρέψει στην Κρήτη, να ξαναγίνει, έστω για λίγες μέρες, εκείνος ο νεαρός Κωστής που έπαιζε όρθιος μέχρι να ξημερώσει.

Δεν μπορούσε ποτέ να παίξει καθιστός.

Ίσως γιατί η μουσική, για εκείνον, δεν ήταν κάτι που εκτελούσες, αλλά ένας κόσμος που κατοικούσες ολόκληρος.

Ύστερα ερχόταν ξανά ο χειμώνας.

Το βιολί επέστρεφε στη ντουλάπα.

Και περίμενε υπομονετικά το επόμενο καλοκαίρι.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν ο πατέρας μου θα μπορούσε να είχε γίνει ένας μεγάλος βιολιστής.

Σήμερα δεν το σκέφτομαι πια έτσι.

Γιατί η λέξη «μεγάλος» δεν μετριέται πάντα με τη φήμη.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έγιναν ποτέ διάσημοι και όμως υπήρξαν σπουδαίοι.

Και υπάρχουν άλλοι που έγιναν διάσημοι χωρίς να γίνουν ποτέ πραγματικά μεγάλοι.

Ο πατέρας μου ανήκε στους πρώτους.

Ένας σπουδαίος βιολιστής που δεν έτυχε να γίνει διάσημος.

Ή ίσως, ακόμη πιο σωστά, ένας άνθρωπος που διάλεξε να γίνει πατέρας πριν γίνει διάσημος.

Και αυτή ήταν η μεγαλύτερη συναυλία της ζωής του.

Πέθανε στις 24 Μαΐου του 2010.

Λίγο πριν από ένα ακόμη καλοκαίρι.

Μου αρέσει να σκέφτομαι πως το βιολί του δεν πρόλαβε να κατέβει εκείνη τη χρονιά από τη ντουλάπα.

Σαν να αποφάσισε να τον ακολουθήσει.

Σήμερα βρίσκεται στο δικό μου σπίτι.

Καμιά φορά ανοίγω το ντουλάπι και το κοιτάζω.

Δεν βλέπω μόνο ένα παλιό μουσικό όργανο.

Βλέπω μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που έβαλαν τα όνειρά τους σε αναμονή για να μπορέσουμε εμείς να πραγματοποιήσουμε τα δικά μας.

Και τότε καταλαβαίνω πως δεν μου κληροδότησε μόνο ένα βιολί.

Μου κληροδότησε μια ευθύνη.

Να προσπαθήσω όσο μπορώ να μην αφήσω ποτέ ξανά τη ζωή να πείσει έναν άνθρωπο ότι πρέπει να κρύψει το πιο αληθινό κομμάτι του εαυτού του για να μπορεί να επιβιώσει.

Κι όμως... Μέσα μου εξακολουθώ να πιστεύω ότι κάποια πράγματα δεν τελειώνουν ποτέ.

Ότι υπάρχουν βιολιά που συνεχίζουν να περιμένουν.

Όχι ένα ακόμη καλοκαίρι.

Αλλά εκείνη την άνοιξη που, αργά ή γρήγορα, έρχεται για όλους τους ανθρώπους που αγάπησαν κάτι τόσο πολύ, ώστε δεν το εγκατέλειψαν ποτέ πραγματικά. Μόνο το φύλαξαν, για λίγο, ψηλά στη ντουλάπα. Πέρνα καλά κει πάνω, νεαρέ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους