Βρισκόμαστε πολλές φορές, από παιδιά, στο δίλημμα αν από την μια μεριά θα εκφράσουμε τη σκέψη μας, το συναίσθημα μας με τον κίνδυνο να χάσουμε την ασφάλεια του "ανήκειν" ή αν απο την άλλη θα το...

Πλήρες Κείμενο:

Βρισκόμαστε πολλές φορές, από παιδιά, στο δίλημμα αν από την μια μεριά θα εκφράσουμε τη σκέψη μας, το συναίσθημα μας με τον κίνδυνο να χάσουμε την ασφάλεια του "ανήκειν" ή αν απο την άλλη θα το βουλώσουμε για να γλυτώσουμε τον "αποκλεισμό". Βρέθηκα πολλές φορές στο ίδιο δίλημμα κι εγώ.

Στην οικογένεια, στη δουλειά, στις φιλίες ή... στο κόμμα.

Και δεν ήταν λίγες οι φορές που δείλιασα μπροστά στην απειλή.

Γιατί το να "ανήκεις", το να εισπράττεις αποδοχή, είναι μεγάλη υπαρξιακή ανάγκη για όλους μας.

Όμως, σκέφτηκα κάποια στιγμή πως, αν δεν μιλάς, αν δεν εκφράζεσαι, με τον τρόπο που εσύ σαν ενηλικος κρίνεις, τότε ποιος είναι αυτός που γίνεται αποδεκτός; Γιατί τότε δεν είσαι εσύ.

Είναι ένας "άλλος" αυτός που γίνεται αποδεκτός.

Είναι ένας "άλλος" αυτός που "ανήκει" και όχι ο αυθεντικός σου Εαυτός.

Είναι η αλλοτριωμένη εκδοχή της ύπαρξης σου που "ανήκει". Αυτή ήταν η στιγμή που δεσμεύτηκα στον εαυτό μου "δεν θα συμμετέχω άλλο πια στην αλλοτρίωση μου!", όπως εύστοχα το έθεσε ο Γ. Λούκατς.

Γι' αυτό μιλώ και γράφω, όπως μπορώ, όσο μπορώ, για να μην συμμετέχω άλλο πια στην αλλοτρίωση μου, στην αποξένωση μου, από τον ίδιο τον εαυτό μου. Αν αυτό σημαίνει "αποκλεισμό", θα λυπηθώ, αλλά είναι εντάξει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους