Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΟΔΥΝΗ ΩΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Υπάρχει μια συμβουλή που ακούμε συχνά όταν τελειώνει ένας μεγάλος έρωτας: «Πρέπει να προχωρήσεις.» Και βέβαια, κάποτε προχωράμε.

Όμως, πολλές φορές πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται μια πολύ βαθύτερη απαίτηση.

Να πάψουμε γρήγορα να πονάμε.

Να "ξεμπερδέψουμε"! Λες και ο πόνος αποτελεί ένδειξη αδυναμίας.

Σαν η διάρκεια του πένθους να είναι απόδειξη ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά μέσα μας.

Δεν είμαι βέβαιος ότι ισχύει αυτό.

Νομίζω πως η οδύνη της απώλειας πολύ συχνά δεν είναι παθολογία.

Αντιθέτως, πολλές φορές είναι το τελευταίο ίχνος μιας μεγάλης αγάπης.

Και βέβαια, ζούμε σε μια εποχή που θέλει να θεραπεύει τα πάντα.

Να εξαφανίζει κάθε δυσάρεστο συναίσθημα όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Να κάνει τον πόνο να μοιάζει με ένα τεχνικό πρόβλημα που χρειάζεται άμεση επιδιόρθωση.

Όμως υπάρχουν πόνοι που δεν ζητούν θεραπεία.

Ζητούν μόνο να τους επιτραπεί να υπάρξουν.

Γιατί δεν είναι πόνοι που οφείλονται σε κάποια ασθένεια.

Αν κάποιος που αγαπήσαμε βαθιά φύγει από τη ζωή μας -είτε με έναν χωρισμό είτε με τον θάνατο- τι θα ήταν άραγε πιο παράξενο; Να πονέσουμε πολύ ή να μην πονέσουμε καθόλου; Η αλήθεια είναι ότι η κυρίαρχη κουλτούρα μας εκπαιδεύει να αντιμετωπίζουμε τον πόνο σαν να είναι το πρόβλημα.

Για να σκεφτούμε όμως το ερώτημα «Τι θα σήμαινε αν δεν πονούσαμε;» Ίσως να σήμαινε ότι τίποτε πραγματικά πολύτιμο δεν χάθηκε.

Οπότε, ο πόνος αποκτά τώρα μια διαφορετική σημασία.

Δεν είναι μόνο η αντίδραση στην απώλεια, είναι και το μέτρο της αξίας αυτού που υπήρξε και χάθηκε.

Όπως ακριβώς ένα μεγάλο δέντρο αφήνει μεγάλη "σκιά" όταν πέσει, έτσι και μια μεγάλη αγάπη αφήνει μεγάλο πένθος όταν τελειώσει.

Όχι επειδή απέτυχε, αλλά επειδή υπήρξε.

Η σύγχρονη κουλτούρα συχνά μας εκπαιδεύει να βλέπουμε το πένθος ως καθυστέρηση.

Σαν να υπάρχει ένας σωστός χρόνος μέσα στον οποίο οφείλουμε να συνέλθουμε, να βρούμε τον επόμενο άνθρωπο, να επιστρέψουμε στην παραγωγικότητά μας, να ξαναγίνουμε "λειτουργικοί". Όμως η ψυχή δεν λειτουργεί με χρονοδιαγράμματα, δεν πενθεί επειδή είναι αδύναμη.

Πενθεί επειδή κάτι μέσα της αναγνωρίζει ότι ένας ολόκληρος κόσμος έπαψε να υπάρχει.

Και αυτός ο κόσμος δεν αντικαθίσταται.

Ίσως μεταμορφώνεται.

Θέλω να πω θεραπεία δεν σημαίνει να πάψω να πονάω.

Σημαίνει να μπορώ να συνεχίσω να ζω χωρίς να χρειάζεται να προδώσω την αγάπη που έζησα.

Κι ίσως, από την άποψη αυτή, το πένθος να είναι η πιο ευγενική μορφή μνήμης.

Ο τρόπος με τον οποίο η ψυχή λέει: «Ξέρω καλά, είμαι σίγουρος, ότι αυτό που χάθηκε άξιζε να υπάρξει.» Και ίσως να μην υπάρχει μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να αποδώσουμε σε έναν μεγάλο έρωτα από το να μη ντρεπόμαστε για την οδύνη που άφησε πίσω του.

Γιατί η οδύνη δεν είναι μόνο το αποτύπωμα της απώλειας.

Είναι πολλές φορές το πιστοποιητικό της αγάπης.

Γιατί μόνο ό,τι υπήρξε πραγματικά πολύτιμο αφήνει πίσω του μια τόσο βαθιά σιωπή.

Μην ντρέπεσαι για την οδύνη που άφησε ένας μεγάλος έρωτας.

Δεν είναι απόδειξη της αδυναμίας σου.

Είναι το πιστοποιητικό της μοναδικής και ανεπανάληπτης αξίας του.

ΥΓ. το άρθρο αυτό είναι το τελευταίο αυτής της σειράς άρθρων που καταπιάστηκα τον τελευταίο καιρό και ευχαριστώ όσους/ες υπήρξατε συνταξιδιώτες σ' αυτή τη διαδρομή. Και τώρα ησυχία...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους