@7653840850077748502 Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και βλέπω ένα παιδί που δεν ήξερε ακόμα. Δεν ήξερε ότι υπάρχουν απουσίες που δεν γεμίζουν με τα χρόνια. Δεν ήξερε ότι μερικές πληγές μεγαλώνουν μαζί σου. Αυτό το παιδί περίμενε έναν πατέρα. Ένα βλέμμα περηφάνειας. Ένα χέρι στον ώμο. Μια φωνή να του πει «μπράβο, τα κατάφερες». Μα ο πατέρας δεν ήρθε ποτέ πραγματικά. Κι έτσι μεγάλωσε μόνο του. Έμαθε να σηκώνεται όταν έπεφτε, να παλεύει όταν φοβόταν και να χτίζει τη ζωή του μόνος, κουβαλώντας μέσα του ένα κενό που κανείς δεν έβλεπε. Και ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο; Δεν πονάει τόσο αυτό που σου έκαναν. Πονάει περισσότερο αυτό που δεν σου έδωσαν ποτέ. Σήμερα είναι η Γιορτή του Πατέρα. Κι ενώ πολλοί θα κάνουν μια αγκαλιά ή ένα τηλέφωνο, εγώ κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι εκείνο το μικρό αγόρι. Το αγόρι που δεν έφταιξε σε τίποτα. Το αγόρι που περίμενε. Αν μπορούσα να του πω κάτι σήμερα, θα ήταν μόνο αυτό: «Δεν έφταιξες ποτέ εσύ. Ποτέ. Και μια μέρα θα γίνεις ο άντρας που χρειαζόσουν όταν ήσουν παιδί.» Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες που ήταν εκεί. Και μια σιωπηλή αγκαλιά σε όλα τα παιδιά που, όσο κι αν μεγάλωσαν, εξακολουθούν να κουβαλούν μέσα τους εκείνο το μικρό παιδί που κάποτε περίμενε κάποιον να έρθει και δεν ήρθε ποτέ. ❤️ #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και βλέπω ένα παιδί που δεν ήξερε ακόμα.

Δεν ήξερε ότι υπάρχουν απουσίες που δεν γεμίζουν με τα χρόνια.

Δεν ήξερε ότι μερικές πληγές μεγαλώνουν μαζί σου.

Αυτό το παιδί περίμενε έναν πατέρα.

Ένα βλέμμα περηφάνειας.

Ένα χέρι στον ώμο.

Μια φωνή να του πει «μπράβο, τα κατάφερες». Μα ο πατέρας δεν ήρθε ποτέ πραγματικά.

Κι έτσι μεγάλωσε μόνο του.

Έμαθε να σηκώνεται όταν έπεφτε, να παλεύει όταν φοβόταν και να χτίζει τη ζωή του μόνος, κουβαλώντας μέσα του ένα κενό που κανείς δεν έβλεπε.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο; Δεν πονάει τόσο αυτό που σου έκαναν.

Πονάει περισσότερο αυτό που δεν σου έδωσαν ποτέ.

Σήμερα είναι η Γιορτή του Πατέρα.

Κι ενώ πολλοί θα κάνουν μια αγκαλιά ή ένα τηλέφωνο, εγώ κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι εκείνο το μικρό αγόρι.

Το αγόρι που δεν έφταιξε σε τίποτα.

Το αγόρι που περίμενε.

Αν μπορούσα να του πω κάτι σήμερα, θα ήταν μόνο αυτό: «Δεν έφταιξες ποτέ εσύ. Ποτέ.

Και μια μέρα θα γίνεις ο άντρας που χρειαζόσουν όταν ήσουν παιδί.» Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες που ήταν εκεί.

Και μια σιωπηλή αγκαλιά σε όλα τα παιδιά που, όσο κι αν μεγάλωσαν, εξακολουθούν να κουβαλούν μέσα τους εκείνο το μικρό παιδί που κάποτε περίμενε κάποιον να έρθει και δεν ήρθε ποτέ. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους