Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το επεισόδιο Τραμπ – Μελόνι, κατά τη γνώμη μου, αποτυπώνει μια βαθύτερη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους στον κόσμο.

Η αμερικανική ισχύς μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν στηρίχθηκε μόνο στα αεροπλανοφόρα, στο δολάριο και στη στρατιωτική υπεροχή.

Στηρίχθηκε και σε κάτι λιγότερο ορατό αλλά εξίσου σημαντικό: σε ένα πλέγμα συμμαχιών, θεσμών και αμοιβαίας εμπιστοσύνης.

Αυτή ήταν η λεγόμενη «ηγεμονική συναίνεση». Οι σύμμαχοι δεν αντιμετωπίζονταν ως πελάτες, αλλά ως εταίροι ενός κοινού συστήματος. Ο Τραμπ φαίνεται να εκφράζει μια διαφορετική αντίληψη.

Μια περισσότερο συναλλακτική προσέγγιση, όπου οι διεθνείς σχέσεις μοιάζουν με μια ατελείωτη διαπραγμάτευση και όλα μετριούνται με όρους ισχύος και προσωπικής επιβολής.

Μέσα σε αυτή τη λογική, ακόμη και οι δημόσιες προσβολές προς συμμάχους θεωρούνται θεμιτές, εφόσον ενισχύουν την εικόνα του ισχυρού.

Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα.

Οι μεγάλες δυνάμεις δεν στηρίζονται μόνο στον φόβο που προκαλούν, αλλά και στην εμπιστοσύνη που εμπνέουν.

Οι σύμμαχοι δεν παραμένουν δίπλα σου επειδή τους το επιβάλλεις, αλλά επειδή θεωρούν ότι έχουν συμφέρον και λόγους να το κάνουν.

Και εδώ ίσως βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση για κάθε μεγάλη δύναμη.

Η ιστορία δείχνει ότι η φθορά δεν ξεκινά συνήθως από μια ήττα ή από ένα λάθος.

Ξεκινά όταν μια χώρα αρχίζει να πιστεύει ότι η ισχύς της αρκεί από μόνη της, ότι οι φίλοι της είναι δεδομένοι και ότι το κύρος, η αξιοπιστία και η εμπιστοσύνη είναι δευτερεύουσες έννοιες.

Ίσως τελικά οι αυτοκρατορίες να μην αποδυναμώνονται όταν οι άλλοι παύουν να τις φοβούνται, αλλά όταν οι ίδιοι τους οι σύμμαχοι παύουν να τις εμπιστεύονται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους