Ο Χρήστος, ο Τάκης, η Ελένη και το Ελληνικό Την προηγούμενη εβδομάδα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) με απόφασή του δέχθηκε μια δήλωση του Ελληνικού Δημοσίου που αναγνώριζε ότι...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Χρήστος, ο Τάκης, η Ελένη και το Ελληνικό Την προηγούμενη εβδομάδα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) με απόφασή του δέχθηκε μια δήλωση του Ελληνικού Δημοσίου που αναγνώριζε ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 10 (ελευθερία έκφρασης) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) στην υπόθεση της ποινικής καταδίκης των Χρήστου Κορτζίδη και Παναγιώτη (Τάκη) Κοροβέση για συκοφαντική δυσφήμηση του νυν Δημάρχου Ελληνικού Αργυρούπολης Γιάννη Κωνσταντάτου. Οι Κορτζίδης και Κοροβέσης είχαν καταδικαστεί για ένα δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας, της οποίας ήταν εκδότες, που έφερε τον τίτλο "ζημιώνει τον Δήμο για χατίρι του Λάτση" και αφορούσε το ένα τμήμα του γνωστού έργου του Ελληνικού και αφορούσε τον σταθμό μεταφόρτωσης απορριμμάτων.

Η σχετική απόφαση επιδικάζει χρηματική ικανοποίηση στους δύο πρσφεύγοντες και τους δίνει το δικαίωμα μέσα από την διαδικασία της επανάληψης της διαδικασίας στον Άρειο Πάγο να απαλείψουν την σε βάρος τους ποινική καταδίκη.

Η απόφαση είναι μια ακόμα από πολλές που καταδικάζουν την Ελλάδα για παραβίαση της ελευθερίας της έκφρασης (με κύρια υπόθεση την Balaskas v Greece), καθώς τα εγχώρια δικαστήρια συχνά αποτυγχάνουν, όπως λέει το ΕΔΑΔ, να κάνουν την διάκριση μεταξύ γεγονότος και κρίσης και καταδικάζουν πολίτες για απλή άσκηση δικαιώματος κριτικής.

Εν προκειμένω, τα δικαστήρια της ουσίας περίπου ζήτησαν από τους Κορτζίδη και Κοροβέση να αποδείξουν λογιστικά την ζημιά του Δήμου και δεν δέχτηκαν ότι η ζημιά μπορεί να αφορά στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου.

Εντελώς λάθος απόφαση, που δυστυχώς επικυρώθηκε και από τον Άρειο Πάγο (παρά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση) και κατέπεσε εύκολα και αυτονόητα (καθώς το Ελληνικό Δημόσιο παραδέχθηκε ότι υπήρξε παραβίαση) στο ΕΔΑΔ.

Αυτό είναι τα νομικά της υπόθεσης, που δεν είναι και τόσο πρωτοφανή.

Δυστυχώς, τέτοιες υποθέσεις δεν είναι πολύ σπάνιες.

Για μένα, όπως έχω γράψει αρκετές φορές και εδώ, η υπόθεση του Ελληνικού. υπήρξε μια σημαντική εμπειρία, καθώς επί περίπου χρόνια 15 χρόνια αντιμετωπίσαμε αγωγές και μηνύσεις (χωρίς καμία υπερβολή περισσότερες από 30 σε αριθμό) διαφόρων διοικητικών και εξωδιοικητικών παραγόντων της περιοχής κατά της δημοτικής αρχής Κορτζίδη, δημοτικών συμβούλων και δημοτικών υπαλλήλων που απλώς έκαναν την δουλειά τους, δηλαδή προσπαθούσαν να υπερασπιστούν την ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία του Ελληνικού ή ασκούσαν κριτική στο φαραωνικό έργο που ήδη προχωράει.

Άνθρωποι τέθηκαν σε αργία, κινδύνεψαν να χάσουν τις περιουσίες και τις δουλειές τους.

Η καταδίκη για το συγκεκριμένο δημοσίευμα ήταν η μόνη περίπτωση που μια δίκη χάθηκε αμετάκλητα και η απόφαση του ΕΔΑΔ αίρει και αυτή την αδικία.

Τέλος καλό, λοιπόν; Όχι φυσικά.

Γιατί η υπόθεση του μητροπολιτικού πάρκου Ελληνικού χάθηκε.

Ένα ολόκληρο κίνημα υπεράσπισης του δημόσιου χώρου, ένα κίνημα υπεράσπισης της παραλίας και διεκδίκησης του πάρκου, έχασε, οδηγήθηκε στην ήττα.

Και έχασε όχι μόνο γιατί η κυβέρνηση της αριστεράς υποχώρησε στις απαιτήσεις των δανειστών, κάτι που θα μπορούσε κανείς (όπως εγώ) να κατανοήσει σε ένα βαθμό.

Αλλά και γιατί αντί να συνεχίσει να διεκδικεί καλύτερες λύσεις σε συνεργασία με το κίνημα που είχε αναπτυχθεί, του γύρισε την πλάτη και το εγκατέλειψε.

Και γιατί το 2021 η πρώην κυβερνώσα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ υπερψήφισε, (με την τιμητική εξαίρεση του Νίκου Φίλη) την μεταρρύθμιση της σύμβασης του Ελληνικού, δηλαδή προσχώρησε πλήρως στο σχέδιο του αντιπάλου.

Υπερψήφισε δηλαδή ένα σχέδιο που όχι μόνο συρρίκνωνε δραστικά τους δημόσιους χώρους, αλλά και χάριζε τεράστιες υπεραξίες γης (όπως νομίζω ότι έχει βάσιμα τεκμηριωθεί) στην Lamda Development, δηλαδή στον Λάτση.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε καθημερινά όσοι και όσες περνάμε από την περιοχή.

Την μέρα που έφυγε η Ελένη Πορτάλιου, που είχε κι αυτή συνδράμει πολλαπλά το κίνημα για την διάσωση του Ελληνικού, ο Πάνος Τότσικας ανάρτησε στον τοίχο του μια φωτογραφία από μια συνέντευξη τύπου της Επιτροπής Αγώνα του Ελληνικού τον Σεπτέμβρη του 2016 στο Σύνταγμα. Το Ελληνικό έχει πουληθεί, ο Χρήστος και η Ελένη είναι πλέον μόνοι τους. Η Αριστερά έχει ξεχάσει τον δρόμο και χτυπάει κάρτα στα υπουργεία Τα γράφω αυτά γιατί σκέφτομαι την σημερινή συγκυρία στην Αριστερά, την (καλοπροαίρετη, ενίοτε) πίεση να στοιχηθούμε γύρω από ΙΧ εγχειρήματα, που μάλιστα αξιωνουν και την διάλυση όλων των υπολοιπων, για να φύγει ο Μητσοτάκης.

Σκέφτομαι την μοναξιά του Χρήστου, του Τάκη, της Ελένης και σκέφτομαι και την δική μας μοναξιά.

Αλλά επιμένω ότι η μόνη αριστερά που είναι άξια του ονόματός της, η μόνη κοινωνικά χρήσιμη Αριστερά είναι αυτή που αποτελεσματικά μπορεί να υπερασπιστεί το δημόσιο συμφέρον.

Αυτή που δεν φοβάται και στηρίζει τα κινήματα, ακόμα και σε συνθήκες ήττας, που είναι "στο πλευρό τους, στις καλές και τις κακές στιγμές", όπως έλεγε και ο Μπερλινγκουέρ.

Αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, τότε δεν είναι χρήσιμη ούτε - πολύ περισσότερο - είναι ανεκτό να αξιώνει την αποκλειστικότητα της εκπροσώπησης του κόσμου της εργασίας.

Ούτε να κάνω τον έξυπνο θέλω ούτε να κουνάω κανένα δάχτυλο.

Αλλά θεωρώ ότι αξίζει να υπάρχει μια Αριστερά που θέλει και μπορεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τα λαικά συμφέροντα ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση και τολμά να συγκρουστεί με επιχειρηματικά συμφέροντα και δεν τα κολακεύει.

Έστω, αρχικά σαν "μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μας παλάμες". Με αυτές τις σκέψεις, που έκανα ξανά με αφορμή την υπόθεση του Χρήστου και του Τάκη, προτείνω λοιπόν να μην αυτοκτονήσουμε. Ελπίζω να είμαι σαφής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους