Original Post

Πλήρες Κείμενο:

21/6 Ημέρα του Πατέρα. Το σκοτάδι του ενός, δυο μαζί το κάνουν φως.

Ίσως δικαιούμαι αυτόν τον τιμητικό τίτλο, όχι την ημέρα που ήρθε στον κόσμο, ούτε την ημέρα που την βοήθησα να κάνει τα πρώτα της βήματα.

Ίσως δικαιούμαι τον τίτλο αυτό, πριν από 5 περίπου χρόνια και συγκεκριμένα στις 13/9/21 ημέρα που γιορτάζει η κόρη μου και γιόρταζε ο μπαμπάς μου και παππούς της Αριστείδης.

Τότε που το σημαντικότερο δώρο μου, για την ημέρα της γιορτής της δεν θα ήταν υλικό.

Τότε που αδιαφόρησα για την εικόνα μου, λέγοντας αρχικά δημόσια πως είμαι εγώ στο φάσμα αυτισμού προκειμένου να της ανοίξω δρόμους, με πρώτον αυτόν της αποδοχής.

Τότε που κατάλαβα πως το ύψος δεν θα ήταν σημαντικό παρά μόνο το ανάστημα.

Και 5 χρόνια μετά βλέπω μια κόρη σαφώς πιο χαρούμενη και αισιόδοξη απ ότι πριν, με πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Και αυτό μεταδίδεται και σε άλλους.

Αν υπήρξαν στιγμές που κουράστηκα αυτά τα 5 χρόνια ναι.

Αν λύσαμε όλα τα θέματα όχι.

Ακόμα, την ημέρα παλεύω με άλλους και μερικές νύχτες με τον εαυτό μου.

Ακόμα με βασανίζει το μετά… Αν υπήρξα τέλειος, όχι.

Αλλά όπως είπα και πρόσφατα σε μια ερώτηση συνέντευξης από την Unisef, που έλεγε, τι θα ήθελες να ξέρει η κόρη σου για σένα, η απάντηση μου ήταν, θα ήθελα να ξέρει πως τα έδωσα όλα.

Πως έκανα ότι καλύτερο μπορούσα.

Οχι γιατί με ανάγκασε κανείς, αλλά γιατί αυτή είναι η διαφορά του πατέρα απο τον απλό γεννήτορα.

Και φυσικά όχι μόνος, υπάρχει με τα ίδια χαρακτηριστικά και μια μητέρα. Χρόνια πολλά και καλά σε όλους τους μπαμπάδες. Ο δικός μου, με καθοδηγεί από ψηλά. #HappyFathersDay

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους