Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ντιντιέ Ντεσάμπ. Στις 12 Ιουλίου 1998, η Πόλη του Φωτός λούστηκε στο χρυσό της ποδοσφαιρικής δόξας. Ο Ντιντιέ Ντεσάμπ έγινε ο πρώτος Γάλλος που σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Έπειτα από τον θρίαμβο με 3-0 επί της Βραζιλίας στο Στάντ ντε Φρανς.

Ο αρχηγός της «χρυσής γενιάς» όμως δεν ήταν ούτε ο πιο ταλαντούχος, ούτε ο πιο λαμπερός.

Γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1968 στη Μπαγιόν της νοτιοδυτικής Γαλλίας.

Ξεκίνησε από τη Νάντ, πέρασε στη Μαρσέιγ, και στα 24 του έγινε ο νεότερος αρχηγός που είχε κατακτήσει ποτέ το Champions League (1993). Ακολούθησε η Γιουβέντους, με την οποία έπαιξε σε τρεις διαδοχικούς τελικούς Champions League (κερδίζοντας το τρόπαιο το 1996), ενώ προσέθεσε και τρία πρωταθλήματα Ιταλίας στην τροπαιοθήκη του.

Αργότερα πέρασε από στην Τσέλσι και στη Βαλένθια, πριν αποσυρθεί οριστικά από το ποδόσφαιρο το 2001, σε ηλικία μόλις 32 ετών.

Αγωνίστηκε ως αμυντικός μέσος χωρίς να έχει κάτι το εντυπωσιακό στο ρεπερτόριο του ούτε σωματικά προσόντα, ούτε κινήσεις, ούτε ταχύτητα, ούτε γκολ.

Άλλωστε οι ομάδες που έπαιζε πάντοτε είχαν άλλους ποδοσφαιριστές με αυτά τα στοιχεία. Ο Ερίκ Καντονά τον αποκάλεσε κάποτε υποτιμητικά «νεροκουβαλιτή», εννοώντας ότι έκανε την απλή και «βρώμικη» δουλειά που δεν ήθελε να κάνει κανείς. Ο Ντεσάμπ δεν αμφισβήτησε ποτέ τον χαρακτηρισμό.

Τον δέχτηκε, μετέτρεψε την εργατικότητα σε τέχνη και συνέχισε να κάνει ακριβώς αυτό που ήξερε: να σπάει τις επιθέσεις των αντιπάλων και να κρατά σε απόλυτη τάξη τη μεσαία γραμμή.

Στην εθνική ομάδα, ο προπονητής Εμέ Ζακέ τον έχρισε ως τη «ραχοκοκαλιά» ενός συνόλου γεμάτου ιδιοφυΐες όπως ο Ζιντάν, ο Ανρί, ο Τζορκάεφ, ο Πετίτ, ο Τουράμ, ο Μπλαν, ο Ντεσαγί, ο Λοζαρανζού. Το Μουντιάλ του 1998 ήταν το μοναδικό Παγκόσμιο Κύπελλο που συμμετείχε ποτέ ως ποδοσφαιριστής.

Αφού μέχρι τα 30 του βίωνε τα «πέτρινα χρόνια» της εθνικής Γαλλίας, αποτυγχάνοντας να προκριθεί στα Μουντιάλ του 1990 και του 1994.

Ενώ το 2002 είχε ήδη αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο και από την εθνική με 103 διεθνείς εμφανίσεις Δύο χρόνια μετά, στο Euro 2000, οδήγησε ξανά τη Γαλλία στην κορυφή.

Επέστρεψε όμως στην εθνική ως προπονητής των «Λες Μπλου» το 2012, κατακτώντας το χρυσό τρόπαιο το 2018.

Έγινε έτσι μόλις ο τρίτος άνθρωπος στην ιστορία του ποδοσφαίρου που κερδίζει το Μουντιάλ και με τις δύο ιδιότητες, δίπλα στους Μάριο Ζαγκάλο (1958, 1962 &1970) και Φραντς Μπεκενμπάουερ (1974 &1990). Ο Ντιντιέ Ντεσάμπ υπήρξε ένας ηγέτης που επέβαλε τον νόμο της ουσίας και της ομαδικότητας.

Από το χορτάρι το 1998 μέχρι τον πάγκο το 2018, το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Γαλλίας.

Δεν αναζήτησε ποτέ το προσκήνιο ή τη λάμψη· του αρκούσε που η δική του αθόρυβη καθοδήγηση κρατούσε σταθερά το τιμόνι των πρωταθλητών. Πηγή: the art of football

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους