Χθες βράδυ, το ιστορικό Βαλλιάνειο Λύκειο των Κεραμειών πλημμύρισε από ζωή. Το Λυκιαρδοπούλειο αμφιθέατρο αποδείχτηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολύ μικρό για να χωρέσει την αγάπη των συμπολιτών μας...

Πλήρες Κείμενο:

Χθες βράδυ, το ιστορικό Βαλλιάνειο Λύκειο των Κεραμειών πλημμύρισε από ζωή. Το Λυκιαρδοπούλειο αμφιθέατρο αποδείχτηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολύ μικρό για να χωρέσει την αγάπη των συμπολιτών μας, που κατέφθασαν από κάθε γωνιά του Δήμου για να βρεθούν ξανά κοντά στη θεατρική ομάδα του Ηλία Τουμασάτου.

Η επιτυχία αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς οφείλεται τόσο στο πρόσφατο εξαιρετικό προηγούμενο της παράστασης «Οι Θεοί του Αίνου», που χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη και την καρδιά μας, όσο και στη μεγάλη θεατρική παράδοση που χτίζουν οι Κεραμειές όλα αυτά τα χρόνια δημιουργώντας μια τεράστια προσμονή για τη συνέχεια.

Είναι αξιοσημείωτο πως πρόκειται για τη δεύτερη κατά σειρά θεατρική παράσταση που ανεβάζει η ομάδα μέσα σε μία σχολική χρονιά, ένα πραγματικό κατόρθωμα αν αναλογιστεί κανείς τον τεράστιο φόρτο εργασίας των παιδιών λόγω των εξετάσεων.

Η είσοδός μας ξεκίνησε από την ανακαινισμένη πλατεία, όπου τα παιδιά του δημοτικού είχαν φυτέψει τα δικά τους δενδρύλλια μόλις πριν από λίγες μέρες.

Μια εικόνα γεμάτη υπόσχεση! Φτάνοντας στο σχολείο, μας υποδέχτηκαν με τα πιο θερμά τους χαμόγελα ο Ηλίας Τουμασάτος και ο διευθυντής του σχολείου, κύριος Χ. Χριστοφοράτος.

Παρά το γεγονός ότι ο χώρος γέμισε ασφυκτικά, σε σημείο που η είσοδος έκλεισε από καθίσματα και θρανία, μια λεπτομέρεια που μας θύμισε την ανάγκη για προσοχή στα θέματα ασφαλείας και διαφυγής, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη από προσμονή.

Η παράσταση ξεκίνησε με ένα ευφυές «κόλπο», όπου ένας ιερέας, στην προσπάθειά του να ευλογήσει έναν γάμο, είδε το κινητό του να χτυπά επίμονα, προκαλώντας τον εκνευρισμό του προς τον... Δεσπότη που έτυχε να καλέσει στο τέλος! Ένα ευφάνταστο σκηνοθετικό τρικ που μας ζήτησε να κλείσουμε τα κινητά μας, αν και η συνήθεια αποδείχτηκε πιο ισχυρή από την πρωτοτυπία του σκηνοθέτη... Το πρώτο μονόπρακτο μας μετέφερε σε μια ιστορία όπου όλοι έλεγαν ψέματα σε όλους! Η Μαριγούλα και ο Παναγής, όψιμοι επιχειρηματίες στον τουρισμό, είχαν στη δούλεψή τους τον Τζώρτζη, έναν απόφοιτο πανεπιστημίου που καθάριζε για 500 ευρώ.

Ποσό που οι εργοδότες του θεωρούσαν υπερβολικό.

Εκεί, η Μαριγούλα ήταν έτοιμη να «αδειάσει» τον Παναγή για τα μάτια ενός παλιού της έρωτα που είχε γίνει υπουργός, ενώ την ίδια ώρα ο υπουργός σχεδίαζε να την «αδειάσει» για μια μίζα από έναν «εμίρη» που δεν ήταν καν εμίρης! Εκρήξεις γέλιου προκαλούσαν οι εκρήξεις της επισκέπτριας του καταλύματος που μονίμως κάτι ήθελε! Στο δεύτερο μονόπρακτο, η Μαργαρίτα, εγκλωβισμένη από την αυστηρή μητέρα της, την Ερικαίτη, προσπαθούσε να διαβάσει για τις πανελλαδικές, ενώ ο Ματθαίος επιχειρούσε μια επική αλλά απαιτητική αναρρίχηση για να μπει στο δωμάτιό της ως άλλος Ρωμαίος.

Το κωμικό στοιχείο ενισχυόταν με την ύπαρξη ενός υποτιθέμενου δολοφόνου που καταζητείτο από την Νικολούλη, με την Ερικαίτη να ελπίζει απεγνωσμένα πως ο δολοφόνος θα αντιληφθεί την πραγματική της ηλικία, ώστε να μην ανήκει στο «target group» του! Τελικά τα βογγητά του Ματθαίου μαζί με τον ήχο του πέρα ως πέρα αληθινού χαστούκιου που δέχθηκε, αντηχούν ακόμη στα αυτιά μας και μας προκαλούν αυθόρμητα γέλια... Στο τρίτο μέρος, η Μαριάντζελα προσπαθούσε να διοικήσει το δίκτυο των ιχθυοπωλείων του μακαρίτη συζύγου της, Φάνη, με το ενδιαφέρον να εστιάζεται σε έναν επίμαχο κουμπαρά. Ο Φάνης, εμφανιζόμενος ως φάντασμα, αποδείχτηκε τελικά πολύ πιο ρομαντικός από την αλυσίδα των ψαράδικων, περιπλέκοντας την υπόθεση μέχρι το χιουμοριστικό της τέλος.

Η τρομάρα της χήρας μαζί με την περπέρο θεία ήταν το αλατοπίπερο της ιστορίας που γεννούσε γέλιο! Η φιλόλογος Αλεξάνδρα, επιστρέφοντας στη σκηνή στο τέλος, έδεσε τα νήματα με μια ολική ανατροπή για το σε ποιον ανήκε τελικά ο λόφος του Αη-Γιώργη θυμίζοντας μας λίγο από την υπόθεση Βατοπαιδίου... Εκεί που η Αφροξυλάνθη δεν ομολογούσε το όνομά της, ήρθε η αποκάλυψη του Παναγή για τη μουλάρα που είχε κάποτε αλλά και η απρόσμενη ευτυχία της θείας Σίσσυς, που ακόμα αναρωτιόμαστε πώς το όνομα Αφροξυλάνθη έγινε Σίσσυ(!), για να κλείσει η βραδιά με πολλά γέλια και διάχυτη ικανοποίηση.

Αυτά τα παιδιά, που ετοιμάζονται να ανοίξουν τα φτερά τους για το πανεπιστήμιο, μας χάρισαν κάτι παραπάνω από ένα σκετς: τη θετική τους ενέργεια και την αισιοδοξία! Μας θύμισαν ότι το θέατρο είναι λύτρωση και η νεολαία μας η κινητήριος δύναμη που, ακόμα και με «τραυματισμούς» στην πορεία, πάντα θα βρίσκει τον δρόμο της προς το φως. Καλά φτερουγίσματα αστέρια του ΓΕΛ Κεραμειών!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους