Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Το πρωί μετά τον γάμο ήταν γεμάτο με άρωμα λευκών λουλουδιών, ακριβό άρωμα και λίγο κρύο καφέ.

Οι ηλιαχτίδες περνούσαν μέσα από τις βαριές κουρτίνες του ξενοδοχειακού δωματίου, αφήνοντας χρυσαφένιες λωρίδες πάνω στα σκορπισμένα πράγματα: το λευκό πέπλο, πεσμένο άτσαλα στην πολυθρόνα, και τις ανοιχτές βαλίτσες. Η Αναστασία καθόταν στην άκρη του κρεβατιού και κοιτούσε τον κοιμισμένο Дмитрий.

Σ’ εκείνο το απαλό πρωινό φως έμοιαζε ιδιαίτερα ήρεμος και σχεδόν νεανικός.

Σε λίγες ώρες θα πετούσαν για το Σότσι — η αρχή του πολυαναμενόμενου μήνα τους.

Ξαφνικά, τη σιωπή έσπασε το δόνημα του τηλεφώνου. Η Αναστασία τινάχτηκε και το πήρε γρήγορα από το κομοδίνο, φοβούμενη μήπως ξυπνήσει τον σύζυγό της.

Ο αριθμός ήταν άγνωστος, σταθερός. — Παρακαλώ; — είπε χαμηλόφωνα, βγαίνοντας στο μπαλκόνι. — Αναστασία Σεργκέεβνα; Σας τηλεφωνεί η Ναταλία Βικτόροβνα, ανώτερη ειδικός του κεντρικού ληξιαρχείου όπου χθες καταχωρήθηκε ο γάμος σας, — η φωνή ήταν επίσημη, αλλά φαινόταν να κρύβει ένταση. — Έχει προκύψει σοβαρό ζήτημα με τα έγγραφα.

Διαπιστώθηκε σημαντική ασυμφωνία στο μητρώο και η προσωπική σας παρουσία απαιτείται άμεσα. — Μα έχουμε πτήση σε λίγες ώρες! — Η Αναστασία ένιωσε μέσα της να ανεβαίνει παγωμένο άγχος. — Δεν μπορεί να λυθεί εξ αποστάσεως ή αργότερα; — Δυστυχώς όχι. Και, Αναστασία Σεργκέεβνα… — η φωνή χαμήλωσε. — Παρακαλώ, ελάτε μόνη.

Μην το πείτε στον Δημήτρι Αντρέγεβιτς.

Είναι σημαντικό για εσάς.

Σας περιμένουμε στο γραφείο αριθμός δώδεκα.

Η γραμμή έπεσε με σύντομα σήματα. Η Αναστασία στεκόταν στο μπαλκόνι, αναπνέοντας τον δροσερό πρωινό αέρα, αλλά δεν ένιωθε καλύτερα. «Να πάω μόνη.

Να μη μιλήσω στον σύζυγό μου» — αυτά τα λόγια αντηχούσαν ξανά και ξανά στο μυαλό της.

Όταν επέστρεψε στο δωμάτιο, ο Дмитрий είχε ήδη ξυπνήσει και τεντωνόταν, χαμογελώντας της. — Καλημέρα, γυναίκα μου, — είπε, και από τη φωνή του η Αναστασία ένιωσε βαριά την καρδιά της — έπρεπε να πει ψέματα. — Ντίμα, μόλις με πήραν από τη δουλειά, — άρχισε, προσπαθώντας να μιλήσει ήρεμα. — Υπάρχει πρόβλημα με τα έγγραφα για την τελευταία σύμβαση.

Ο προϊστάμενος ζητά να πάω επειγόντως να υπογράψω ένα πρακτικό.

Χωρίς αυτό δεν θα μπορέσουν να κλείσουν το θέμα. Ο Дмитрий συνοφρυώθηκε: — Κυριακή; Αμέσως μετά τον γάμο; Δεν έχουν καθόλου ντροπή; Να σε πάω εγώ. — Όχι, δεν χρειάζεται, — απάντησε πολύ γρήγορα. — Θα πάω με ταξί, θα περάσω γρήγορα και θα γυρίσω.

Εσύ μέχρι τότε δες αν τα έχουμε μαζέψει όλα.

Ύστερα από σαράντα λεπτά, το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στο μεγάλο κτίριο του ληξιαρχείου.

Χθες είχαν μπει εκεί υπό τους ήχους του γαμήλιου εμβατηρίου, γεμάτοι χαρά και σιγουριά.

Σήμερα η Αναστασία μπήκε από τη βοηθητική είσοδο, νιώθοντας πως έκανε κάτι απαγορευμένο.

Οι διάδρομοι ήταν άδειοι.

Στο γραφείο αριθμός δώδεκα την περίμενε μια γυναίκα γύρω στα πενήντα με γυαλιά και χοντρό σκελετό.

Μπροστά της βρισκόταν ένας φάκελος — λεπτός, αλλά σαν να είχε αφόρητο βάρος. — Καθίστε, Αναστασία Σεργκέεβνα, — είπε η Ναταλία Βικτόροβνα, δείχνοντας την καρέκλα. — Συγγνώμη για αυτή την κατάσταση, αλλά σύμφωνα με τον νόμο οφείλουμε να ενημερώνουμε προσωπικά για τέτοιου είδους πληροφορίες, όταν εντοπίζονται σε διασταύρωση κρατικών βάσεων δεδομένων. — Για τι μιλάτε; Τι ασυμφωνίες; — Η Αναστασία έσφιξε την τσάντα της τόσο, που άσπρισαν τα δάχτυλά της.

Η υπάλληλος αναστέναξε και άνοιξε τον φάκελο. — Το ζήτημα είναι ότι χθες…😱😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους