Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O Nτοστογιέφσκι έγραφε πως οι άνθρωποι σε σύγκριση με τα ζώα έχουν τη τάση για τη μεγαλύτερη κτηνωδία.

Και αυτό σήμερα νομίζω έχει δύο αναγνώσεις.

Υπάρχει ένα ανατριχιαστικό βίντεο στο οποίο μια γυναίκα οδηγός απεικονίζεται να συνθλίβει ένα σκυλάκι στο δρόμο της...Υπάρχει δόλος:να σκοτώσει ένα άκακο πλάσμα; Αμέλεια; Ενας όλοκληρος πόλεμος ξέσπασε αφενός με τα σχόλια που εκφράζουν το αποτροπιασμό τους και ορθώς.

Αφετέρου, ένα κύμα μίσους που η ρητορική του θυμίζει τον ίδιο μίσος με το να θέλεις να σκοτώσεις ένα πλάσμα.

Ενας αντίλαλος του οφθαλμού έναντι οφθαλμού, μια επιθυμία θανάτου που κάθε ηθική ανωτερότητα χάνεται.

Η ανάγνωση η δεύτερη της ρήσης του Ντοστογιέφσκι είναι πως ο άνθρωπος έχει μια έμφυτη τάση για το καλό και το κακό κυρίως το κακό εν αντιθέσει με τα ζώα άσπιλα απο τέτοιες προδιαθέσεις (άλλωστε το καλό και το κακό, η ηθική είναι δημιουργήμα της ανθρώπινης νόησης όπως και η καταδίκη). Τα ζώα αποτελούσαν για πολλές κοινωνίες κάτι ιερό κάτι έφερνε τη σύνδεση με το χαμένο κόσμο που νίκησε ο πολιτισμός, κάθε σύγχρονη κοινωνία δεν μπορεί να θεωρείται σωστή αν δεν αναγνωρίζει στα ζώα δικαιώματα.

Το ερώτημα βέβαια είναι ποιά ζώα; Η σύγχρονη διαδεδομένη ζωοφιλία αναφέρεται στο σκύλο και τη γάτα ως επι το πλείστον με μια διάθεση να τους προσδώσει όχι απλά το χρίσμα της πολυτίμης συντροφίας, όπως εκείνη απο τα χρόνια του Ομήρου και του Οδύσσεα, αλλά τελείως ανθρωπόμορφά χαρακτηριστικά:ενός παιδιού, ενός πλάσματος καλύτερου απο τον άνθρωπο (μια ανήκουστη σύγκριση που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να κάνει). Η ζωή ενός σκυλάκου έχει τεράστια σημασία, δείχνει τη ποιότητα μας σαν άνθρωποι και δεν υπάρχει καμία ζυγαριά όμως η έμφαση που δίνεται σήμερα είναι μονοδιάστατη και κυρίως κρύβει μερικές φορές μια θλιβερή μισανθρωπία.

Πρίν λίγα χρόνια ένα κοριτσάκι ρομα έχασε τη ζωή του σε εργοστάσιο το οποίο οι παριστάμενοι το άφησαν στη τύχη του.

Δεν υπήρξε καμία επικήρυξη,λιγοστά δάκρυα κύλησαν για τη ζωούλα του.

Υπάρχουν χιλιάδες ψυχές που απλά δεν ασχολούμαστε είτε μιλάμε για πρόσφυγες,είτε για άτυχους συναθρώπους μας στο δρόμο άστεγους απόκληρους του κράτους πρόνοιας (εξοβελισμένο στο όνομα της ατομικής ευθύνης και των επίλογων της). Υπάρχει πολύ πόνος αλλά η έμφαση για βοήθεια είναι πολλές φορές μόνο προς μια κατεύθυνση (και πολύ σωστά γίνεται) αλλά η ίδια μας η ανθρωπιά δεν κρίνεται και απο την στάση μας προς τον άλλο άνθρωπο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους