Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αχ κάποτε έτσι ζούσαν οι διανοούμενοι: η Σιμόν ντε Μποβουάρ με τον Σαρτρ και μαζί τους ο Φιντέλ εν πλω.

Κάποτε συμμετείχαν επίσης και σε τέτοιες διανοητικές διαμάχες.

Ανάμεσα στον Σαρτρ και τον Μαρκούζε.

Στο βιβλίο του το Μηδέν και το Άπειρο ο φιλόσοφος, που σαν σήμερα ερχόταν στη ζωη, έγραψε το κλασικό πως οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι προσφέροντας μια θεμελιώδη οντολογία της ελευθερίας.

Οι άνθρωποι μέσω της συνείδησης τους μπορούν να υπερβούν τα δεσμά της παρούσας αδικίας, ο μεγαλύτερος τύραννος δεν μπορεί να υποτάξει το πόθο για την υπέρβαση του: υπάρχει μια αντίθεση ανάμεσα σε δεδομένες συνθήκες το είναι εν εαυτώ και στο είναι δι' εαυτόν από το οποίο πηγάζει η κατάφαση στις απεριόριστες δυνατότητες της ελευθερίας.

Η άποψη του θα έβρισκε μια εκρηκτική κριτική από τον Μαρκούζε o οποίος ειρωνευόταν αυτή την υπαρξιακή επινόηση της ελευθερίας καταδικασμένης να εξαϋλωθει στις πραγματικοτητα του κόσμου: στην επιλογή ανάμεσα σε δουλειά και θάνατο δεν υπάρχει ελευθερία ή επιλογή, καθώς αυτή η πραγματικότητα συντριβεί την οποία έννοια ελευθερίας.

Η ελευθερια, μέσα στην ιστορία, μπορούσε άνετα να εξαφανιστεί από τους εξωτερικούς παράγοντες.

Την ίδια περίοδο που εκδιδόταν το βιβλίο σημειώνει ο Enzo Traverso ξεσπούσε η απονενοημενη εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας που οι συνθήκες , όπως αυτά που συνέβαιναν στη Τρεμπλίνκα και αλλού διέψευσαν την ιδέα της ελευθερίας ως απροσβλητης από το πλαίσιο της δολοφονικης δεσποτείας. Ο Ζαν Αμερυ σημείωνε πως στο γκέτο οι αγωνιστές δεν προετασσαν την ελευθερία αλλά τον " εθελοντικό θάνατο",ένας θάνατος απέναντι στο θάνατο των κυρίαρχων που γινόταν με τους δικούς τους όρους διατηρώντας έστω και με τον έσχατο τρόπο την απολεσθεισα τιμή τους... Αχ κάποτε υπήρχαν διανοούμενοι και οι κοντρες τους,πνευματική ζωή...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους