Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η δημοσιογραφία γίνεται συμβόλαιο εκτέλεσης Αγαπητοί συνάδελφοι, Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες ένα πρωτοφανές κρεσέντο στοχοποίησης.

Ένα διαρκές παραλήρημα ανακύκλωσης του ίδιου αφηγήματος, που δεν στρέφεται μόνο κατά προσώπων, αλλά κατά της ίδιας της θεσμικής εκπροσώπησης των στρατιωτικών.

Κάποιοι φαίνεται πως παίζουν πλέον τα ρέστα τους απέναντι σε ό,τι εκφράζει, ενώνει και υπερασπίζεται τη φωνή των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Όπως συμβαίνει συχνά όταν ένας θεσμικός φορέας αποκτά κύρος, επιρροή και πραγματική δύναμη εκπροσώπησης, γίνεται στόχος.

Και όταν το όπλο που επιλέγεται είναι η στοχοποίηση συναδέλφων με ανεκτίμητη προσφορά στους αγώνες και στις εργασιακές μας διεκδικήσεις, όπως ο Πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ, Ηλίας Κολλύρης, τότε οφείλουμε να θυμίσουμε το αυτονόητο: Η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα όταν ελέγχει την εξουσία.

Παύει να είναι λειτούργημα όταν επιλέγει ανθρώπινους στόχους, ανακυκλώνει εμμονικά αφηγήματα και λειτουργεί ως μηχανισμός εκτέλεσης συμβολαίων χαρακτήρα.

Η θεμιτή κριτική δεν φοβίζει.

Η εμπάθεια εκθέτει.

Η κριτική είναι αναγκαία.

Η αποκάλυψη είναι αναγκαία.

Η έρευνα είναι αναγκαία.

Όμως η επιλεκτική στοχοποίηση, η διαρκής αναμόχλευση του ίδιου θέματος και η προσπάθεια ηθικής εξόντωσης ενός ανθρώπου δεν είναι δημοσιογραφία.

Είναι συμβόλαιο εκτέλεσης.

Και εδώ η αντίφαση είναι πλέον εμφανής. Το Armyvoice.gr, ένα site που θέλει να παρουσιάζεται ως «φωνή των στρατιωτικών», αλλά επί χρόνια αποκαλεί την ΠΟΜΕΝΣ — την Ομοσπονδία που έχει αγκαλιάσει η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών — «εργοδοτική Ομοσπονδία», σήμερα σπεύδει (γιατί άραγε;) να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της ίδιας της εργοδοσίας: του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, πολιτικού προϊσταμένου των Ενόπλων Δυνάμεων, επιτιθέμενο σε όποιον του ασκεί κριτική και ζητώντας ουσιαστικά να ριχθεί στην πυρά.

Όταν η κριτική προς την ΠΟΜΕΝΣ βαφτίζεται «αγωνιστικότητα», αλλά η κριτική προς την πολιτική ηγεσία βαφτίζεται «πειθαρχικό» ή «ποινικό» ζήτημα, τότε δεν μιλάμε για δημοσιογραφία με ίσες αποστάσεις.

Μιλάμε για κάτι πολύ διαφορετικό.

Και αυτό, σε μια δημοκρατική κοινωνία, δεν μπορεί παρά να είναι καταδικαστέο.

Γιατί όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε εργαλείο εξυπηρέτησης σκοπιμοτήτων, τότε δεν πλήττεται μόνο το πρόσωπο που στοχοποιείται.

Πλήττεται η ίδια η αλήθεια.

Πλήττονται οι αγώνες των στρατιωτικών.

Πλήττεται το μέλλον όλων μας.

Η σιωπή δεν είναι πάντα αδυναμία.

Και ο θόρυβος δεν είναι πάντα αλήθεια.

Θυμάμαι ακόμη κάτι που μου είχε πει το 2017, στα πρώτα μου βήματα στην ενασχόλησή μου με τα εργασιακά μας ζητήματα, ένας πρώην Υπουργός: «Θα έρθει η στιγμή που θα έχετε δυναμώσει.

Που κάποιοι από εσάς θα ξεχωρίσετε για τη δράση σας και για τις συγκρούσεις σας με το σύστημα.

Και τότε να περιμένεις τις πιο σφοδρές, τις πιο ύπουλες και τις πιο άδικες επιθέσεις.» Τότε ίσως δεν μπορούσα να αντιληφθώ πλήρως το γιατί. Σήμερα όμως καταλαβαίνω. Γιατί τότε έχεις ήδη αρχίσει να τους νικάς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους