Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ Κατ'αρχήν από το τον πατέρα μου κληρονόμησα το ότι έγινα Ολυμπιακός.

Βλέπεις τόσο στις αναγνωρισμένες θρησκείες, όσο και στη μπάλα (που κι αυτή μια θρησκεία είναι) ισχύει μεγαλοπρεπώς ο νηπιοβαπτισμός έτσι ώστε ο απόγονος να καπαρωθεί από μικρός και να μην πάρει το στραβό το δρόμο.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στα αγόρια η πρώτη χρονικά αγάπη είναι το ποδόσφαιρο και οι πρώτοι ήρωές μας οι ποδοσφαιριστές και μετά ακολουθούν οι τραγουδιστές, οι ηθοποιοί, οι συγγραφείς και οτιδήποτε άλλο.

Από κει και μετά κληρονόμησα οτιδήποτε παρακατιανό και καλτ υπάρχει στο χώρο του σινεμά και της λογοτεχνίας.

Σαν παπανδρεϊκός πασόκος που ήταν γούσταρε μέχρι σκοτωμού οτιδήποτε Β' υλικό υπήρχε στα χρόνια της νιότης του.

Νουάρ, γκαμπόικα, Τρόμος και Επιστημονική Φαντασία τα αγαπημένα του φιλμικά αλλά και λογοτεχνικά είδη.

Εκεί που δεν τα βρήκαμε ποτέ ήταν στο τραγούδι.

Αυτός ήταν φουλ του σκυλάδικου σε τέτοιο βαθμό που ο Νταλάρας και ο Μπιθικώτσης του φαίνονταν κουλτουριάρηδες ενώ ο Καζαντζίδης οριακά του άρεσε.

Εγώ πάλι πήγα σε οτιδήποτε ανισόρροπο και αντίθετο υπήρχε στην εποχή μου.

Το περιβόητο χάσμα των γενεών, που τότε ήταν μια ζώσα κατάσταση, στην περίπτωσή μας εφαρμόστηκε κατά γράμμα.

Άλλωστε το ρητό που έλεγε ότι το σωστό ροκ είναι εκείνο που δεν αρέσει στους γονιούς σου ήταν απόλυτα ακριβές και υγιές δείγμα ότι το ροκ που ακούς είναι αυτό που πρέπει.

Σε όλα τα άλλα μπορείς να τα βρίσκεις με τους γέρους σου, στο ροκ όμως όχι γιατί τότε δεν είναι ροκ.

Πάντως και στο ελληνικό τραγούδι δεν του δίνω άδικο μιας και προτιμώ, όπως και αυτός, τον ήχο της Ομόνοιας και τα οργιώδη μπουζούκια του Μπουρνέλη από το ακραιφνώς πασοκικό, λουσάτο νεοσκυλάδικο της πίστας του ΛεΠα και του Αντύπα που ήταν ότι πιο σκατά εμφανίστηκε στο λαϊκό τραγούδι μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Τα βιβλία των εκδόσεων Σίμωσι που βγήκαν σε σχήμα τσέπης κάπου στις αρχές των 80ς τα έχω κατ΄εξοχήν συνδέσει με τον πατέρα μου.

Από δω πολλοί της ηλικίας μου πρωτοδιαβάσαμε Γκράχαμ Μάστερτον και Στέφεν Κινγκ αλλά και το Amytiville Horror, το Μωρό της Ρόζμαρι, τη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών και κάμποσα άλλα.

Τηρουμένων των αναλογιών και με μια δόση υπερβολής μπορώ να πω ότι αυτή η σειρά και οι ταινίες τρόμου ήταν οι πρώτες μου ροκ εμπειρίες πριν από το κυρίως ειπείν ροκ που ήρθε στη ζωή μου λίγο πιο μετά.

Πιο πολύ όμως και από τις ιστορίες που διάβαζα, ως παιδί με τρόμαζε αυτή η γριά μάγισσα της πρώτης σελίδας.

Πολύ θα ήθελα να ήξερα ποιός την είχε σχεδιάσει.

Πριν από μερικές μέρες που καθάρισα ένα αποθηκάκι και πέταξα ότι σαβούρα βρήκα μέσα, ούτε που διανοήθηκα να πετάξω έστω και ένα από τα αμέτρητα βιβλία τσέπης του γέρου που πολλά από αυτά δεν διαβάζονται καν από τη μούχλα και την κιτρινίλα.

Αντίθετα ένα ντοσιέ με φωτοτυπίες απ'τα ένσημά του πήγαν στα σκουπίδια.

Για μένα αυτά είναι τα ένσημα του πατέρα μου που θα θυμάμαι για πάντα (τα βιβλία και οι βιντεοκασέτες) και όχι αυτά του ΙΚΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους