Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΜΑΝΤΖΑΡΗ Ο συγγραφέας Θεοδόσης Μάντζαρης ανήκει σε εκείνη την σπάνια κατηγορία δημιουργών που δεν επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν με τεχνάσματα ,αλλά να συγκινήσουν μέσα από την αλήθεια . Η ουσιαστική λογοτεχνία οικοδομείται σε αυθεντικά βιώματα και σε μια τέχνη που φέρνει το βάρος της σοβαρότητας και της αλήθειας . Έχει γράψει τέσσερα υπέροχα μυθιστορήματα ; "ΠΙΚΡΟΣ ΚΑΦΕΣ " -Η ΜΝΗΜΗ ΩΣ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ Ξεκινώντας από το πρώτο του μυθιστόρημα "ΠΙΚΡΟΣ ΚΑΦΕΣ "βρισκόμαστε μπροστά σε ένα έργο που λειτουργεί ως βαθιά εξομολόγηση .Δεν πρόκειτε απλά για μια αφήγηση.

Είναι μια τοιχογραφία ζωής.

Κεντρικός πρωταγωνιστής δεν είναι ένα πρόσωπο ,είναι ένας τόπος , η Πολύτσανη ,οι γείτονες της, οι άνθρωποι της στα αμείλικτα γρανάζια του χρόνου.

Είναι η μνήμη ,η παράδοση ,οι άνθρωποι, οι φωνές ,τα τραγούδια.

Είναι οι γιαγιάδες ,οι πατεράδες του μόχθου, οι άνθρωποι που έμαθαν να στέκονται όρθιοι μέσα στις δυσκολίες ,η κληρονομιά.

Το ύφος του έργου είναι ρεαλιστικό, αλλά ταυτόχρονα λυρικό.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η χρήση της ντοπιολαλιάς.

Δεν είναι απλώς γλωσσική επιλογή ,είναι πράξη μνήμης και ταυτότητας! "ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΡΑΠΕΊΑ ΓΙΑΤΡΕ"; -ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ.

Σ' αυτό το μυθιστόρημα ο συγγραφέας περνάει σε ένα πιο σύνθετο και δραματικό πεδίο.

Είναι ένα πολυδιάστατο έργο που συνδυάζει το προσωπικό δράμα με το κοινωνικό και ιστορικό.

Ο κεντρικός ήρωας ο Ζώης, είναι ένα σύμβολο του σύγχρονου Έλληνα, άνθρωπος εργατικός, ευαίσθητος, αλλά βαθιά τραυματισμένος από τον διχασμό της κοινωνίας.

Ο διχασμός είναι η "ασθένεια " του καιρού και του έργου! Μια ασθένεια που ξεκινάει από τον εμφύλιο και φτάνει μέχρι το σήμερα, αλλάζοντας μορφές δίχως να θεραπευτεί! Το έργο είναι γεμάτο έντονες μορφές: ο μπάρμπα Μήτσος φορτωμένος με το τραύμα του παρελθόντος ,ο δικηγόρος, σύμβολο της προσφυγιάς και της χαμένης πατρίδας .Μια γραφή ρεαλιστική ,χειρουργική .Το μεγάλο ερώτημα που θέτει είναι συγκλονιστικό : Υπάρχει θεραπεία για την κοινωνία :Και αν ναι ποια είναι αυτή; "ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ"-ΙΣΤΟΡΙΑ,ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ Σε αυτό το μυθιστόρημα ο Θεοδόσης αγγίζει ένα από τα πιο ευαίσθητα ιστορικά ζητήματα : το Τσαμικο ,που είναι το μήλο της έριδος για τις δύο γειτονικές χώρες ,δίνοντας τροφή στους εθνικιστές και εξτρεμιστές.

Το έργο συνδυάζει την ιστορία με την μυθοπλασία δημιουργώντας ένα έντονα δραματικό και κινηματογραφικό σύμπαν.

Η πλοκή ξεκινάει από μια δικαστική διαμάχη και εξελίσσεται σε μια βαθιά τομή στο παρελθόν .Ο κύκλος του αίματος ανοίγει ξανά και μαζί του ανοίγουν οι πληγές της ιστορίας .Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του έργου είναι η αντικειμενικότητα .Ο συγγραφέας δεν παίρνει θέση με φανατισμό .Μέσα από αυτήν την σκληρή πραγματικότητα γεννιέται κάτι απρόσμενο: η αγάπη.

Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος .Είναι η ελπίδα που ανθίζει ακόμα και μέσα στο αίμα. "ΕΦΤΑ ΕΞΟΡΊΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΘΑΝΑΤΟ" -Ο ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ Στο τέταρτο έργο του ο Μάντζαρης περνά στην μυθιστορηματική βιογραφία.

Κεντρική μορφή είναι ο Γρηγόρης Κιτσάκης ,ο άνθρωπος που γίνεται σύμβολο .Εδώ η λογοτεχνία συναντά την ιστορία .Ο συγγραφέας δεν καταγράφει απλώς γεγονότα ,ανασταίνει έναν άνθρωπο. Ο Κιτσακης ενσαρκώνει αξίες όπως : η ελευθερία ,η θυσία ,ο πατριωτισμός και ο ανθρωπισμός .Το έργο αυτό είναι ένας ύμνος στον άνθρωπο που αντιστέκεται ,που δεν υποτάσσεται, που επιμένει να ζει με αξιοπρέπεια .Ο Θεοδόσης Μάντζαρης είναι ο συγγραφέας της μνήμης και της ιστορίας.

Είναι βαθιά ρεαλιστής ,χωρίς να χάνει τον λυρισμό και τις περιγραφές .Εστιάζει στον άνθρωπο μέσα στη δίνη της κοινωνίας.

Τα έργα του είναι γεμάτα ζωή .Δεν είναι απλώς αναγνώσματα ,είναι εμπειρίες ζωής. Ο Θεοδόσης δίνει φωτιά στη μνήμη και φωνή στην ελευθερία, σε μια εποχή όπου η μνήμη συχνά αδυνατίζει και η ιστορία διαστρευλώνεται. Πέτρος Τσερκεζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους