Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παπά Γεράσιμος Φωκάς. Ένας άνθρωπος που εκ του αθόρυβου έργου του, αγιοποιήθηκε εν ζωή, στην συνείδηση κάθε Κεφαλλονίτη. Ένας Άγγελος.

Πέρασαν έντεκα χρόνια από τότε.

Την νύχτα της 21ης προς την 22α Ιουνίου, έκλεισαν τα φτερά ενός ‘Αγγέλου, του Αγγελικότερου όλων.

Κοντολογίς, το γλυκό του χαμόγελο, ένα αμάλγαμα από φως, παιδικότητα, ζεστασιά, αγάπη, καλοσύνη και πραότητα, έπαψε να υπάρχει. Ο Παπά Γεράσιμος Φωκάς, ο Γεράσιμος της καρδιάς κάθε Κεφαλλονίτη, ο καλός μου φίλος, λίγες μέρες μετά την εκλογή του ως Μητροπολίτη Κεφαλονιάς και μερικές μέρες πριν την ενθρόνισή του, άφησε πρόσκαιρα τη τελευταία του πνοή, λες και η ακατάλυτη ροπή του σύμπαντου, ετούτη τη φορά έχασε το μέτρο. Ο Παπά Γεράσιμος ήταν άνθρωπος χαρισματικός.

Σε κέρδιζε από τη πρώτη επαφή μαζί του.

Ήταν ταπεινός και καταδεκτικός.

Στα χείλη του υπήρχε σχεδόν πάντοτε ένα γλυκό χαμόγελο που όμοιο του μόνο σε παιδί βρίσκει κανείς, στα μάτια του ανίχνευες τη ζεστασιά της καλοσύνης και στη καρδιά του τον πόνο για τον πόνο των άλλων.

Ο λόγος του υπήρξε μεστός και ουσιαστικός.

Ως μοναχός με μακροχρόνια παραμονή στη Μονή Κουτλουμουσίου στον Άθωνα, εξασκημένος να ζει με το ελάχιστο που έχει ανάγκη ο άνθρωπος, αφιέρωσε τη ζωή του στην ουσία της βασικής ιδέας του Χριστιανισμού που υπηρετούσε.

Στην παροχή της Αγάπης.

Στην έμπρακτη παροχή της Αγάπης και όχι στη στείρα λεκτική επίκληση της, ως είθισται από τη συντριπτική πλειοψηφία του κλήρου που ναι μεν επικαλείται την Αγάπη, αλλά, απέχει παντελώς από τις πράξεις που την προσδιορίζουν.

Σ' ένα χώρο, στον οποίο, επικρατεί κατά κανόνα η υποκρισία, η έπαρση, η αρχομανία και η επίδειξη, που «απαστράπτει» από τις ανταύγειες των χρυσοκεντημένων μοτίβων των αμφίων και των πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων, που κοσμούν τα χρυσά ή χρυσωμένα αντικείμενα-διακριτικά της ιεραρχίας του κλήρου κατά τα Βυζαντινά πρότυπα-και σ’ ένα κλήρο που στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι παντελώς αποκομμένος από τις ανάγκες του συνανθρώπου, συμμετέχοντας μόνο στο τυπικό και στις τελετές, ο Παπά Γεράσιμος, αθόρυβα, κρατώντας για τον εαυτό του την ταπεινότητα, ένα τριμμένο ράσο κι’ ένα ζευγάρι τρύπια παπούτσια, ξεχύνονταν καθημερινά ανάμεσα στους ανθρώπους για να αφουγκραστεί τις ανάγκες τους, να απαλύνει το πόνο τους, να προσφέρει ότι είχε συλλέξει γι’ αυτό το σκοπό, να συμπαρασταθεί στην αρρώστια τους και στην ανημποριά τους. «Μεγάλες ανάγκες παιδάκι μου», «μεγάλη δυστυχία Αποστόλη μου» μου έλεγε και το παιδικό του χαμόγελο χάνονταν και τα μάτια του βούρκωναν. Ο Παπά Γεράσιμος υπήρξε η μεγάλη ψυχή της Αγάπης.

Ήταν το φωτεινό παράδειγμα που έλαμπε μέσα από την αθόρυβη προσφορά του, ο εκφραστής της ανιδιοτελούς Αγάπης.

Όλη του η ζωή υπήρξε μια συνεχής προσφορά στον άνθρωπο που είχε ανάγκη υλικής και ηθικής συμπαράστασης.

Θα αναφέρω εδώ ένα περιστατικό μόνο.

Όταν ο Γεράσιμος πήγε συνοδεία με τη βοήθεια που εστάλη στους Σέρβους, γύρισε από τη Σερβία ξυπόλητος, γιατί άφησε ακόμα και τα παπούτσια του σε κάποιο Σέρβο.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες ατέλειωτες για τη προσφορά του που ξεπέρναγε τα όρια της αυτοθυσίας.

Μα έτσι ήταν ο Παπά Γεράσιμος.

Είχε μια καρδιά θυσιαστική υπέρ των πάντων.

Μια καρδιά που σύνθλιβε τις δικές του ανάγκες για να χωρέσει τις ανάγκες των άλλων.

Μιας καρδιάς που τον πρόδωσε πρόωρα.

Όντας ταλαιπωρημένος από τον καθημερινό του αγώνα, αλλά και από τις επιπρόσθετες υποχρεώσεις των ημερών, η καρδιά του δεν άντεξε.

H απώλεια του Παπά Γεράσιμου υπήρξε μεγάλο πλήγμα για την Κεφαλονιά.

Ήταν πολύ σημαντικό να βρίσκονταν στα ανώτερα κλιμάκια της Ιεραρχίας άνθρωπος με τέτοιο ήθος και τέτοιες ευαισθησίες.

Αναπαύσου εν ειρήνη Γεράσιμε μου, δίπλα σ' Αυτόν που είχες στην ζωή σου και στην ψυχή σου τιμονιέρο και που το μότο του ήταν "Τεκνία ειρηνεύετε εν εαυτοίς και μη τα υψηλά φρονείτε.".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους