Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλες οι αφηγήσεις που διάβασα απόψε για τους νεκρούς μας πατεράδες είναι όμορφες και συγκινητικές.

Δεν σκοπεύω να πλειοδοτήσω με τη δική μου συγκίνηση, νιώθω αυθόρμητο σεβασμό για τις απώλειες όλων.

Μόνο να πω ότι φέτος είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ να του ευχηθώ, του δικού μου.

Θυμάμαι ότι πάντοτε του ευχόμουν χρόνια πολλά με μια βαθύτατη συστολή που μετέφερε τις ευχές τελικά σε ένα μικρό αστείο ή σε ένα πείραγμα- όχι για να τις μειώσω αλλά γιατί δεν μπορούσα μπροστά του να παραδεχθώ πόσο ειλικρινής ήταν η ευγνωμοσύνη μου και πόσο ακόμα εγώ ατελής απέναντί του.

Είναι τόσο παράδοξο που οι νεκροί δεν είναι με τους ζωντανούς.

Κοιτάζω στις φωτογραφίες και δεν κατανοώ πώς μπορεί να φαντάζεται κανείς ότι κάποιος λείπει.

Δεν λείπει ποτέ κανένας- όσοι αγαπώ συναριθμούνται.

Δεν πεθυμώ λοιπόν τον πατέρα μου- ξέρω ότι θα τον ξαναβρώ.

Ευτυχώς ήταν πάντοτε σκληρό καρύδι και έτσι με έκανε να γίνω κι εγώ, ώστε να αντέξω όσους γνώρισα κι ό,τι μου έκαναν και τους έκανα.

Θα τα καταφέρει εκεί, στη σκοτεινή όχθη.

Νιώθω απλώς ένα σωματικό ρίγος όταν τον σκέφτομαι.

Ελπίζω να γνωρίζει ό,τι συμβαίνει εδώ αλλά χωρίς τους συνταραγμούς των συναισθημάτων.

Να γνωρίζει πόσο τον αγαπούμε όλοι.. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στοργή και την αγκαλιά των δικών μου παιδιών.

Μου έδωσαν μια υπέροχη ημέρα.

Τους εύχομαι να πάνε τη σκυτάλη παρακάτω, να γνωρίσουν κι εκείνοι τη χαρά της συνειδητοποίησης ότι τα καθήκοντα τούτα μετρούν γιατί σε περιμένει παρακάτω ο επόμενος αθλητής, που δεν είναι οποιοσδήποτε, αλλά εκείνος ο κομμένος από τη σάρκα σου, εκείνος που έπεφτε κάποτε στο πάτωμα με τα αδύναμα πόδια του όταν έμπαινες στο σπίτι κι έτρεχε να σε φιλήσει.. Όλα είναι μια σειρά, κι είναι μέσα στον χρόνο, και μόνο η αγάπη που δεν τελειώνει και δεν εγκαταλείπει είναι μέσα στην αιωνιότητα..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους