Τα πρώτα «σύννεφα» είχαν ξεκινήσει να αχνοφαίνονται καιρό πριν. Για τον Αντώνη και την Παρασκευή η βραδιά εκείνη δεν ήταν η αρχή του τέλους, ήταν το ίδιο το τέλος... Η Ελλάδα του 2012 ήταν μια χώρα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κρίση οικονομική και αξιών.

Κυβέρνηση μνημονιακή, ΑΕΠ και χρηματιστήρια σε ύφεση και το εκκολαπτόμενο «φίδι» της Χρυσής Αυγής να καραδοκεί, αυξάνοντας επικίνδυνα τα ποσοστά του.

Το καλοκαίρι προβλεπόταν ακόμα πιο καυτό και αμφίβολο από τα προηγούμενα, έτοιμο να προκαλέσει εγκαύματα τρίτου βαθμού στους κατοίκους της χώρας.

Παγκράτι, 2 Ιουνίου 2012... Ο Ομπράντοβιτς μοίραζε κρυφές ελπίδες σε τετραψήφιο αριθμό οπαδών, στην αίθουσα υποδοχής του Caravel: «ο Παναθηναϊκός είναι η ζωή μου, θα κάνω τα πάντα να μείνω εδώ». Πίστευε 100% τα λόγια του.

Όπως τα πίστευε και η Παρασκευή, το ίδιο βράδυ, λίγα μέτρα παραπάνω, στο μικρό διαμέρισμα των Ιλισίων: «Αντώνη, σ' αγαπάω, το ξέρεις. Απλώς...». Δέκα ημέρες μετά, στις 12 Ιουνίου, ανακοινωνόταν η αποχώρηση του Ζέλικο από τον Παναθηναϊκό, έπειτα από 13 χρόνια κοινής πορείας.

Δεν ήταν η τελευταία σκηνή του δράματος, ήταν όμως οι τίτλοι τέλους... Ο Αντώνης είχε μόλις επιστρέψει από την απογευματινή βάρδια στην εταιρεία. «Παρασκευή, σου έφερα το γλυκό με την πικρή σοκολάτα, που σου αρέσει». Η Παρασκευή όμως έλειπε, η ντουλάπα της είχε αδειάσει, η οδοντόβουρτσά της, τα βραχιόλια της, τα μαγνητάκια που αγόραζε στα ταξίδια που πήγαινε, όλα απόντα.

Μόνο ένα λιτό σημείωμα, κολλημένο σε εμφανές σημείο στο σαλόνι: «Φεύγω.

Μη ρωτήσεις γιατί.

Και μη με ψάξεις. Ποτέ». Ήταν η δεύτερη φορά που ο Αντώνης έκλαιγε εκείνη τη μέρα.

Η πρώτη ήταν για τον Ζέλικο.

Κάθισε στον καναπέ του και ήπιε, ήπιε πολύ.

Μέχρι που αποκοιμήθηκε εκεί, χωρίς καν να γδυθεί.

Τη στιγμή εκείνη, το ραδιόφωνο έπαιζε «Τα καράβια μου καίω», του Νίκου Πορτοκάλογλου... Το επόμενο πρωί δεν πήγε στη δουλειά.

Ούτε το μεθεπόμενο.

Προφασίστηκε ίωση.

Μέσα σε λίγες ώρες «έχασε» δύο ανθρώπους που του είχαν χαρίσει αμέτρητα χαμόγελα, που τους εμπιστευόταν τυφλά, που πίστευε ότι δεν θα φύγουν ποτέ από τη ζωή του... Έκανε να το σκεφτεί ξανά.

Δεν της ήταν εύκολο, ας είμαστε ειλικρινείς.

Τόσα χρόνια μαζί πορεύονταν... Είχε όμως μαζέψει ήδη βαλίτσες και στεκόταν στην εξώπορτα, με το πρόσωπό της κατακόκκινο από το συνεχές κλάμα. «Μια απόφαση είναι, παρ' τη». Η φωνούλα μέσα της, η φωνή της λογικής, ήταν αυτή που επικράτησε στο νήμα.

Έφευγε, για πάντα.

Το συλλογιζόταν δύο χρόνια τώρα, αφού έβλεπε ότι δεν άλλαζε τίποτα προς το καλύτερο και το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο.

Παρ' όλα αυτά, ένιωθε τύψεις.

Λίγο νωρίτερα, ο αγαπημένος προπονητής της Παρασκευής, αυτός ο μελιτζανής γκριζομάλλης με τον οποίον είχε βγάλει κοινή φωτογραφία που δέσποζε στο προφίλ της στο Facebook (και που είχε κάνει ρεκόρ σε likes), έπαιρνε μια παρόμοια απόφαση.

Θα γινόταν εν γνώσει της η αιτία που ο Αντώνης θα έπεφτε σε λήθαργο, το γνώριζε και δεν άντεχε στην ιδέα.

Η πόρτα όμως ήταν ήδη ερμητικά κλειστή και έπρεπε να βιαστεί.

Άλλωστε, από στιγμή σε στιγμή θα επέστρεφε στο σπίτι, προλαβαίνοντάς την προτού αποχωρήσει.

Και τότε ίσως να... Το 2013 ήταν έτος ανοικοδόμησης, ανασυγκρότησης, αναδημιουργίας.

Για τον Παναθηναϊκό, για τον Αντώνη, για την Παρασκευή.

Νέος προπονητής, νέοι σύντροφοι, νέοι εργασιακοί χώροι, νέες συνοικίες.

Το στενάχωρο τσαρδάκι των Ιλισίων πουλήθηκε κοψοχρονιά σε άγνωστο και άσχετο με το μπάσκετ αγοραστή, μη θυμίζοντας πια ότι στους τέσσερις τοίχους του γεννήθηκαν και πέθαναν κοινά όνειρα, πάρθηκαν αποφάσεις, μοιράστηκαν αγκαλιές σφιχτές και αιώνιες υποσχέσεις, ενώθηκαν ιδρωμένα σώματα.

Το μόνο που απέμεινε να ενώνει την παλιά με την ξένη ιδιοκτησία, ένα πρασινόλευκο κασκόλ.

Αυτό που φορούσαν εναλλάξ ο Αντώνης και η Παρασκευή στο Βερολίνο το 2009• κανένας τους δεν ήθελε να το ξεκρεμάσει από τον τοίχο πάνω από την κρεβατοκάμαρα.

Τα χρόνια πέρασαν. 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020... Η Ελλάδα πέρασε νέες υφέσεις, η Χρυσή Αυγή γιγαντώθηκε έως ότου αποδείχθηκε μια πλάνη, μια εγκληματική οργάνωση.

Η δυστοπία του κορονοϊού μάς άλλαξε μια για πάντα, μα δεν μας εξουδετέρωσε εντελώς. 2021, 2022, 2023, 2024, 2025... Ο Παναθηναϊκός πάτησε ψηλές κορυφές αλλά και βυθίστηκε σε ιστορικά χαμηλά.

Αλλαγές προπονητών, αλλαγές συντρόφων, γάμοι, διαζύγια, θάνατοι συγγενών.

Και γεννήσεις. Ο Αντώνης είναι γονιός πια.

Το ίδιο και η Παρασκευή.

Και είναι ευτυχισμένοι (αν και έχουν να μιλήσουν 14 χρόνια μεταξύ τους) με τις νέες τους οικογένειες. Ο Αντώνης έχει να διαχειριστεί μια δύσκολη κατάθλιψη, αλλά τα καταφέρνει σχετικά καλά.

Τα μαλλιά του δεν είναι πια πυκνά, αλλά παραμένει γοητευτικός.

Και η Παρασκευή δεν τα πάει άσχημα με το Χασιμότο της.

Είναι γερό σκαρί, βλέπετε.

Και παραμένει πανέμορφη, όπως τότε.

Κάπου στο Λεκανοπέδιο, 21 Ιουνίου 2026... Πενήντα έξι εποχές πέρασαν –σχεδόν μια αιωνιότητα– από εκείνο το πολύ ζεστό καλοκαιρινό βράδυ.

Άλλαξαν πάρα πολλά από τότε.

Αλλά πάντοτε υφέρπει μια μικρή –άλλοτε πιο έντονη– νοσταλγία.

Ο νέος ιδιοκτήτης στα Ιλίσια έγινε μπαμπάς.

Και το κασκόλ δεν το πέταξε τελικά, δεν του πήγαινε η καρδιά να το κάνει.

Το χάρισε στον δεκατριάχρονο σήμερα γιο του, ο οποίος έγινε φανατικός Παναθηναϊκός και ετοιμάζεται αύριο να πάει με τον θείο του στο Μαρούσι, για να υποδεχθούν κάποιον.

Ποιον άραγε... Μεσημέρι, η θερμοκρασία κοντά στους 30 βαθμούς... Ζέλικο και Δημήτρης φωτογραφίζονται μαζί στο Σούνιο.

Είναι αλήθεια, the King is back.

Ο «Μίδας» ξανά στη σωστή πλευρά των πάγκων.

Από εκεί ψηλά, ο Παύλος, ο Θανάσης και ο Κώστας χαμογελούν. Ο Χρηστάρας ο μπασκετικός ξαναπαίρνει νοερά θέση στα πεδινά του Telekom Center Athens και ο Παναγιώτης Κολλημένος κάνει παραδείσιες γαργάρες, για να φωνάξει «ξου ξου» στις αναρίθμητες «ερυθρόλευκες» ελεύθερες βολές.

Σε κάποια ασφυκτικά γεμάτη παραλία της νότιας Αττικής, ο Αντώνης διαβάζει στο κινητό του τηλέφωνο τη σπουδαία είδηση.

Ο νους του ταξιδεύει βορειότερα, στα Ιλίσια, 14 χρόνια πριν.

Λίγα χιλιόμετρα μακριά, αλλά στην ίδια ακτογραμμή, η Παρασκευή σκρολάρει και εκείνη στο κινητό της, μέχρι που πέφτει πάνω στη σχετική ανάρτηση της ΚΑΕ.

Ο δικός της νους ανασύρει το δυνατό «γκντουπ» της πόρτας που έκλεινε για πάντα, το μοιραίο 2012.

Τη στοιχειώνει ακόμα ο ήχος, τι κι αν πέρασαν τόσα τέρμινα έκτοτε.

Όπως στοιχειώνει και τον Αντώνη εκείνο το σημείωμα, που δεν το πέταξε ποτέ.

Τα μάτια τους κατακοκκίνισαν, ίσως και ταυτόχρονα.

Έκλαψαν σαν άλλοτε, γοερά, χωρίς συστολές. Ο Αντώνης έκανε να πληκτρολογήσει τον αριθμό της. Δίστασε... Η Παρασκευή άνοιξε κρυφά το πορτοφόλι της και κοίταξε τη φωτογραφία του.

Μέχρι που ο σύζυγός της, ο οποίος εκείνη τη στιγμή έβγαινε από τη θάλασσα μαζί με τους δίδυμους γιους τους, την πλησίασε να τη ρωτήσει γιατί συγκινήθηκε και εκείνη την καταχώνιασε διακριτικά στα απόκρυφα της τσάντας της.

Το παρελθόν είναι κτήμα ολοδικό της, κανενός άλλου.

Δεν γύρισε κανείς τους τελικά, δεν ήταν γραφτό τους.

Γύρισε όμως ο Ζέλικο.

Σκούπισαν τα δάκρυά τους και χαμογέλασαν, ίσως ταυτόχρονα και πάλι.

Και θυμήθηκαν τη Θεσσαλονίκη, την Μπολόνια, την Αθήνα, το Βερολίνο, τη Βαρκελώνη, το παλιό ΟΑΚΑ, τους θριάμβους στο Φάληρο, τις αγκαλιές με τον Διαμαντίδη, τα καρφώματα του Μάικ, τα τρίποντα του Φράγκι, του Ίμπο και του «Μπάτμαν», τους πανηγυρισμούς του Ντέγιαν, τον Δημήτρη Ιτούδη, τον Πάρη Δερμάνη, τον Άκη Παναγιωταρά, τον Μάνο Παπαδόπουλο, τον Τάσο Στεφάνου, τα καπνογόνα, το «μη σταματάς, μη σταματάς να τους...», τις εκατοντάδες Glory Days.

Και το Caravel.

Ίσως στο επόμενο ευρωπαϊκό ο Αντώνης και η Παρασκευή να συναντηθούν ξανά, έστω και κατά τύχη.

Κάτι χρωστούν ο ένας στον άλλον, που δεν πρόλαβαν να πουν τον Ιούνιο του 2012.

Εκείνος ένα «σ' αγαπώ», εκείνη μία «συγγνώμη». Αν τα στόματα δειλιάσουν, υπάρχουν και τα βλέμματα.

Θα φροντίσουν τούτα να εκφράσουν τα ανείπωτα... Αυτή η ιστορία, όπως και η ιστορία του Ζέλικο στον Παναθηναϊκό, πρέπει να έχει το τέλος που της αρμόζει, όπως όλα τα παραμύθια που μας έλεγαν οι γονείς μας όταν ήμασταν μικροί.

Και δεν υπάρχει καλύτερο και πιο γλυκό happy end από τα αλλοτινά λόγια του κορυφαίου προπονητή όλων των εποχών: «Όνειρό μου είναι μια μέρα ο Παναθηναϊκός να γίνει η μεγαλύτερη ομάδα στην Ευρώπη». Κάτι αφήσαμε στη μέση, Ζέλικο. Τι λες; Πάμε να το συνεχίσουμε και να το τελειώσουμε; Εσύ κι εμείς, μαζί. Όπως τότε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους