Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν, βλέπετε, και εκείνοι οι ποιητές της νέας εποχής που δεν γράφουν τόσο στίχους όσο λεζάντες κάτω από φωτογραφίες.

Δεν ιδρώνει το χαρτί από τη γραφή τους, ιδρώνει μόνο το κινητό τους από τις αδιάκοπες αυτοπροσωπογραφίες.

Νομίζουν πως αν σταθούν για πέντε λεπτά μπροστά στο σπίτι του Κάφκα, θα τους δανειστεί λίγο από την αθανασία του.

Αν φωτογραφηθούν έξω από το δωμάτιο του Γιεσένιν, θα τους χαρίσει ο χρόνος μια στάλα από τη φλόγα του.

Αν απαγγείλουν δύο στίχους στη γλώσσα του Γουίτμαν, του Νερούδα ή του Λόρκα, θα ξυπνήσουν το επόμενο πρωί με φωτοστέφανο παγκόσμιου δημιουργού.

Μα η λογοτεχνία είναι κάπως αγενής με αυτά τα πράγματα.

Δεν συγκινείται από αεροπορικά εισιτήρια.

Δεν βαθμολογεί τις βαλίτσες μιας πέτρινης πόλης.

Δεν μοιράζει βραβεία στις αναρτήσεις.

Δεν μετρά τα «μου αρέσει». Μετρά μόνο εκείνη τη μία φράση που θα μείνει όρθια όταν όλες οι φωτογραφίες θα έχουν ξεχαστεί.

Κάποτε οι ποιητές ταξίδευαν για να γνωρίσουν τον κόσμο.

Σήμερα αρκετοί ταξιδεύουν για να γνωρίσει ο κόσμος… αυτούς.

Και έτσι βλέπεις παράξενα φαινόμενα.

Ο στίχος γίνεται συνοδός της φωτογραφίας, ενώ κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο.

Βλέπεις έναν άνθρωπο να δημοσιεύει πενήντα εικόνες του σε μια εβδομάδα και ούτε έναν στίχο που να θυμάται κανείς μετά από δέκα λεπτά.

Σαν να άνοιξε φούρνο, αλλά αντί για ψωμί να εκθέτει καθημερινά τον φούρναρη.

Σαν να διαφημίζει το σφυρί και να ξεχνά το σπίτι που χτίστηκε.

Σαν να ανεβάζει το εξώφυλλο χίλιες φορές και να μην τολμά να ανοίξει το βιβλίο.

Κάποτε ο ποιητής έλεγε: «Δείτε το έργο μου». Τώρα αρκετοί λένε: «Δείτε με να στέκομαι δίπλα στο έργο μου». Και αύριο: «Δείτε με να στέκομαι δίπλα σε κάποιον που στέκεται δίπλα στο έργο μου». Η ματαιοδοξία έχει αποκτήσει ατελείωτη φαντασία.

Αν ο Κάφκα επέστρεφε για μια μέρα, ίσως να απορούσε.

Όχι επειδή οι άνθρωποι επισκέπτονται το σπίτι του.

Αλλά επειδή αρκετοί πιστεύουν πως η λογοτεχνία μεταδίδεται όπως το σήμα του ασύρματου δικτύου: μπαίνεις σε έναν χώρο, συνδέεσαι και αποκτάς κύρος.

Κι αν ο Γουίτμαν περπατούσε ανάμεσά μας, ίσως να χαμογελούσε πονηρά και να έλεγε: «Παιδιά, δεν μεγαλώνει ο ποιητής επειδή στάθηκε κάτω από το δέντρο.

Μεγαλώνει όταν καταφέρει να φυτέψει ένα δικό του.» Διότι ο αληθινός δημιουργός μοιάζει με το δέντρο.

Δίνει σκιά, καρπούς και οξυγόνο χωρίς να κρεμά κάθε πρωί στον κορμό του μια πινακίδα που να γράφει: «Προσοχή! Είμαι μεγάλο δέντρο.» Τα πραγματικά μεγάλα δέντρα δεν το ανακοινώνουν.

Το καταλαβαίνουν οι περαστικοί. Και κυρίως όσοι ξαποσταίνουν κάτω από τη σκιά τους. …. Σπίτι του ποιητή. Εκδ.ΒΚΠ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους