Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο φασισμός είναι μέρος της καθημερινότητας μας Με τη Μελπω των αγώνων και της ανιδοτελειας απέναντι σε κάθε είδους Φασισμο... Αυτά τα σχόλια που διάβασα με ξεπερνούν.

Όχι γιατί χρειάζεται στήριξη μια γυναίκα με μια τέτοια Ιστορία όπως η Μέλπω Λεκατσά .. Αλλά γιατί αποκαλύπτουν μια βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από το αν τον «έβγαλε από την αφάνεια» κάποιος αρχηγός και αν οφείλει έκτοτε αιώνια πίστη και σιωπή. «Τόσα χρόνια δεν σας ήξερε κανείς» γράφει η μία. «Ο Κασσελάκης την έβγαλε από την αφάνεια» συμπληρώνει η άλλη.

Εδώ γελάω δυνατά ...Ποιος είναι ο Κασελακης ?? Αλήθεια?? Με τέτοια κριτήρια μετριέται η πολιτική διαδρομή ενός ανθρώπου; Με την τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα; Με το αν κάποιος αρχηγός αποφάσισε να τον συμπεριλάβει σε ένα ψηφοδέλτιο; Αυτή η λογική δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία.

Είναι η λογική της υποτέλειας.

Η λογική ότι ο πολίτης οφείλει ευγνωμοσύνη στον ηγέτη και χάνει το δικαίωμα της διαφωνίας.

Και επειδή η Ιστορία έχει μνήμη, καλό είναι κάποιοι να θυμούνται ότι άνθρωποι όπως η Μέλπω Λεκατσά και πολλοί άλλοι αγωνιστές της γενιάς της πλήρωσαν με διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες, βασανισμούς και προσωπικό κόστος το δικαίωμα όλων μας να μιλάμε ελεύθερα.

Δεν λύγισαν τότε απέναντι σε πραγματικά αυταρχικά καθεστώτα.

Και είναι τουλάχιστον θλιβερό σήμερα να εμφανίζονται άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη διαφωνία ως αχαριστία και την αποχώρηση ως προδοσία.

Όσο για τον Στέφανο Κασσελάκη, αν πραγματικά διαφωνεί με αυτή τη λογική, οφείλει να το αποδείξει στην πράξη.

Όχι με γενικόλογες διακηρύξεις.

Με ξεκάθαρη καταδίκη των προσωπικών επιθέσεων, της στοχοποίησης και της κουλτούρας των τρολ που εδώ και μήνες δηλητηριάζει κάθε εσωτερική διαφωνία.

Γιατί η σιωπή απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές καταλήγει να λειτουργεί ως ανοχή.

Και η ανοχή, αργά ή γρήγορα, μετατρέπεται σε συνενοχή.

Ντροπή σε όσους πιστεύουν ότι η πολιτική είναι προσωπικό φέουδο και οι πολίτες ιδιοκτησία αρχηγών. αλήθεια είναι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν επιλέχθηκαν επειδή ήταν αρεστοί ή βολικοί.

Επιλέχθηκαν γιατί κουβαλούσαν μια ιστορία αγώνων, μια διαδρομή αξιοπρέπειας και ένα ηθικό κύρος που μπορούσε να λειτουργήσει ως πολιτικό άλλοθι για ένα εγχείρημα που αναζητούσε ρίζες και νομιμοποίηση.

Αυτό συνέβη και με τη Μέλπω Λεκατσά.

Δεν ήταν η Μέλπω που χρωστούσε την αναγνωρισιμότητά της σε κάποιον αρχηγό.

Ήταν κάποιοι αρχηγοί που είχαν ανάγκη ανθρώπους σαν τη Μέλπω για να δανειστούν από το κύρος, τους αγώνες και την ιστορία τους.

Γι' αυτό και με θλίβει να βλέπω σήμερα ανθρώπους να της λένε, άμεσα ή έμμεσα, ότι οφείλει ευγνωμοσύνη, σιωπή ή υποταγή.

Στη δημοκρατία κανείς δεν ανήκει σε κανέναν.

Κανείς δεν αποκτά δικαίωμα πάνω στη συνείδηση ενός άλλου ανθρώπου επειδή κάποτε τον πρότεινε για ένα ψηφοδέλτιο ή του έδωσε δημόσιο βήμα.

Και ακόμη περισσότερο, δεν τιμούν κανέναν εκφράσεις του τύπου «αν δεν είσαι μαζί μου, να πας στο διάολο» ή η αντίληψη ότι όποιος διαφωνεί μετατρέπεται αυτομάτως σε εχθρό.

Αυτές δεν είναι δημοκρατικές συμπεριφορές.

Είναι εκφράσεις πολιτικής αλαζονείας που οδηγούν αναπόφευκτα στον φανατισμό και τη διάσπαση.

Οι αγωνιστές δεν υπάρχουν για να χειροκροτούν αρχηγούς.

Υπάρχουν για να υπερασπίζονται τις αρχές τους.

Και όταν έρχεται η στιγμή της σύγκρουσης ανάμεσα στην προσωπική συνείδηση και στην κομματική πειθαρχία, οι πραγματικοί αγωνιστές διαλέγουν πάντα τη συνείδησή τους. Η Μέλπω Λεκατσά δεν χρειάζεται συστάσεις ούτε πολιτικές «χάρες» για να δικαιολογήσει τη διαδρομή και τη στάση της.

Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που πορεύτηκαν με συνέπεια, αξιοπρέπεια και αγωνιστικότητα, χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα και χωρίς να προσαρμόζουν τις αρχές τους στις εκάστοτε πολιτικές συγκυρίες.

Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον προσβλητικό να επιχειρείται η απαξίωση της προσφοράς και της παρουσίας της μέσα από λογικές προσωπικής οφειλής ή πολιτικής εξάρτησης. Η Μέλπω Λεκατσά έχει κατακτήσει τον σεβασμό με τη δική της πορεία.

Με τους αγώνες της, τη στάση ζωής της και τη διαρκή παρουσία της σε δύσκολες στιγμές για την κοινωνία και τη δημοκρατία.

Άνθρωποι σαν τη Μέλπω δεν αποκτούν αξία επειδή τους επέλεξε κάποιος πολιτικός φορέας ή κάποιος αρχηγός.

Αντίθετα, οι πολιτικοί χώροι αποκτούν κύρος όταν συμπορεύονται με ανθρώπους που διαθέτουν ιστορία, ήθος και κοινωνική αναγνώριση.

Και όταν ένας τέτοιος άνθρωπος εκφράζει τη γνώμη του, διαφωνεί ή επιλέγει τον δικό του δρόμο, αυτό δεν μειώνει τη διαδρομή του.

Αντιθέτως, επιβεβαιώνει την ανεξαρτησία της σκέψης και την προσήλωσή του στις αρχές του. Η Μέλπω Λεκατσά έχει αποδείξει διαχρονικά ότι δεν λειτουργεί με όρους προσωπικής εξάρτησης, αλλά με γνώμονα τις αξίες και τη συνείδησή της.

Και αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή. Οι πραγματικοί αγωνιστές δεν χρωστούν πίστη σε πρόσωπα. Χρωστούν πίστη μόνο στις αρχές τους. .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους