Σίγουρα θα το έχετε προσέξει όλοι. Η δίκη των Τεμπών ενημερωτικά, δεν υφίσταται πλέον. Η έναρξη της, η απόρριψη της παράστασης προς υποστήριξης της κατηγορίας από τους δικηγορικούς συλλόγους, η...
Σίγουρα θα το έχετε προσέξει όλοι. Η δίκη των Τεμπών ενημερωτικά, δεν υφίσταται πλέον.
Η έναρξη της, η απόρριψη της παράστασης προς υποστήριξης της κατηγορίας από τους δικηγορικούς συλλόγους, η νομιμοποίηση των διαδίκων, δρομολόγησε την διαδικασία στην πραγματική της διάσταση και πλέον έχουμε άδεια αίθουσα, άδεια εδρανα, λίγες παρουσίες και έρχεται και η ώρα της ταραχοποιού κας Κωνσταντοπουλου που έχει φέρει στα όρια τους, όλους τους παράγοντες της δίκης.
Που είναι οι καθημερινές εκπομπές, οι αναλύσεις, οι πορείες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων ακόμη και μαθητών δημοτικών σχολείων, που είναι οι ειδικοί παράνομων φορτίων, που είναι οι λαθρέμποροι, τα ξυλόλια, που είναι τα χαμένα βαγόνια, οι αταυτοποίητοι νεκροί; Πού είναι οι άναρθρες κραυγές για την δήθεν μικρή αίθουσα; Μοναξιά πλέον καθώς όλο αυτό το σκηνικό μας άφησε μόνο μια επίδοξη πρωθυπουργό που άφησε στην άκρη εκταφές, ομιλίες για δικαιοσύνη και συγκάλυψη, άφησε την δικαστική αίθουσα και ξεκίνησε περιοδείες σε νοσοκομεία, αφού πλέον ονειρεύεται εκλογές και αυτοδυναμία.
Το ξυλόλιο άφησε την θέση του στην ψυχανάλυση του Ερντογάν, από το θέλω οξυγόνο, πήγαμε στην ειρήνη σε όλο τον κόσμο, καμαρώνουμε για την βούληση να πετύχουμε αφού με μια δικηγόρο σύμβουλο και έναν δημοσιογράφο της ρωσικής προπαγάνδας πλέον εξασφαλίσαμε το μυστικό της επιτυχίας, όπως την διαισθάνθηκε ήδη η μοναχή από την Συρία.
Αισθάνεται άραγε κανείς προσβεβλημένος, εξαπατημένος, πικραμένος; Οι δημοσιογράφοι άραγε νιώθουν κάποια ενοχή για την κάλυψη των γεγονότων των προηγούμενων δύο χρόνων, για την ποιότητα της ενημέρωσης που τάισαν στον κόσμο; Οι υπέρμαχοι της ξυλολιάδας, την κρίσης στο κράτος δικαίου, της συγκάλυψης, του μπαζώματος, γιατί κρύφτηκαν; Ο εκχυδαισμός της πολιτικής ζωής, η βία στην καθημερινότητα μας με τον εκβαρβαρισμό των ειδήσεων και την μονοθεματική κάλυψη, ήρθε και έφυγε χωρίς κανένας να κάνει αυτοκριτική.
Ακόμη και τώρα που βιώνουμε την απόλυτη παράνοια να παρακολουθούμε τον δημόσιο εξευτελισμό της πολιτικής στην θέα μιας κυρίας που εκμεταλλευόμενη τον πόνο της απώλειας του σπλάχνου της, τον μετέτρεψε σε προωθητική δύναμη της προσωπικής ναρκισσιστικής της φιλοδοξίας, δεν μιλά κανείς σοβαρά.
Τα κόμματα που συνεργάστηκαν και καβάλησαν το κύμα του λαϊκισμού και της παραπληροφόρησης συνεχίζουν ακάθεκτα, αφού στην πολιτική τελικά κανείς δεν ζητά συγγνώμη, κανείς δεν ανασκευάζει. Η ΝΟΒΑΡΤΙΣ πήγε αρχείο, τα Τέμπη οριοθετήθηκαν στον φυσικό δικαστικό τους πλαίσιο, ο ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύει την σήψη στον ζήτημα διαχείρισης των επιδοτήσεων αλλά και στον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που ενδέχεται να οδηγήσει και διερεύνηση για κατάχρηση εξουσίας από αυτήν.
Μάθαμε να πορευόμαστε με σκάνδαλα που εξελίσσονται σε φιάσκο και χάνουμε την ουσία.
Αλλά ποιός νοιάζεται πλέον στον κόσμο των ψευδαισθήσεων και του παραλογισμού που οδηγει η μεγαλύτερη αρρώστια του ανεξέλεγκτου και άκρατου λαϊκισμού και η επικράτηση του σύντομου και τρομακτικού απέναντι στο διαρκές και νηφάλιο.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους