Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που τις κάνεις μόνος. Η θάλασσα με έμαθε να αγαπώ τη μοναχικότητα.

Η ζωή, όμως, δεν έπαψε ποτέ να μου θυμίζει πόσο όμορφη γίνεται όταν υπάρχει κάποιος να κοιτάζει μαζί σου τον ίδιο ορίζοντα.

Δεν συνηθίζω να μιλάω για τον εαυτό μου.

Σήμερα όμως θα κάνω μια μικρή εξαίρεση.

Βρίσκομαι, για άλλη μια φορά, δίπλα στη θάλασσα.

Είναι το μέρος όπου επιστρέφω όταν θέλω να ακούσω λίγο πιο καθαρά τις σκέψεις μου.

Όχι για να ξεφύγω.

Αλλά για να συναντήσω τον εαυτό μου.

Τα τελευταία χρόνια έμαθα να είμαι καλά με τη ζωή μου.

Να απολαμβάνω μια βόλτα, έναν καφέ, ένα ταξίδι, ένα ηλιοβασίλεμα.

Έμαθα να μη φοβάμαι τη σιωπή.

Κι όμως… Υπάρχουν στιγμές που, όσο γεμάτη κι αν είναι η ζωή μας, μας λείπει ένας άνθρωπος.

Όχι για να μας σώσει.

Όχι για να μας συμπληρώσει.

Απλώς για να του πούμε πώς κύλησε η μέρα μας.

Να περπατήσουμε δίπλα δίπλα χωρίς να χρειάζονται πολλές λέξεις.

Να μοιραστούμε μια σιωπή που δεν βαραίνει, αλλά γαληνεύει.

Χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβω ότι αυτή η ανάγκη δεν είναι αδυναμία.

Αδυναμία είναι να προσπαθείς να τη γεμίσεις με τους λάθος ανθρώπους.

Γι’ αυτό έμαθα να περιμένω.

Όχι παθητικά.

Αλλά με εμπιστοσύνη.

Συνεχίζω όσο μπορώ να εξελίσσομαι.

Να φροντίζω τον εαυτό μου.

Γιατί η εσωτερική γαλήνη δεν σημαίνει ότι παύεις να επιθυμείς τη συντροφικότητα.

Σημαίνει ότι δεν είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις την ψυχή σου μόνο και μόνο για να μη νιώθεις μόνος.

Γράφω συχνά για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Όχι επειδή έχω όλες τις απαντήσεις.

Αλλά επειδή, όπως όλοι μας, συνεχίζω να πιστεύω πως η μεγαλύτερη ομορφιά της ζωής δεν είναι να μη χρειάζεσαι κανέναν.

Είναι να συναντήσεις έναν άνθρωπο που θα κάνει τη ζωή που ήδη αγαπάς ακόμη ομορφότερη. Ο Μιχάλης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους