Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χαρούλα, δεν σου γράφουμε για να επιστρέψεις. Σου γράφουμε γιατί μας λείπεις.

Και δεν μας λείπεις όπως λείπει μια μεγάλη τραγουδίστρια από τη δημόσια ζωή.

Μας λείπεις όπως λείπει ένα παράθυρο από ένα σπίτι που εξακολουθεί να στέκεται όρθιο, αλλά δεν αερίζεται πια με τον ίδιο τρόπο.

Μας λείπεις όπως λείπει μια φωνή από ένα δωμάτιο που κάποτε ήταν γεμάτο ανθρώπους και τώρα ακούγεται διαφορετικά.

Μας λείπεις γιατί, χωρίς να το καταλάβουμε, πέρασες από το τραγούδι στη ζωή μας και από τη ζωή μας στην ιστορία μας.

Κάποτε πιστεύαμε ότι ακούγαμε τα τραγούδια σου.

Χρειάστηκαν δεκαετίες για να καταλάβουμε ότι μέσα από αυτά ακούγαμε τους εαυτούς μας.

Ακούγαμε τους έρωτες που δεν κράτησαν.

Τους ανθρώπους που χάσαμε.

Τις πατρίδες που αφήσαμε πίσω.

Τα καλοκαίρια που θυμόμαστε ολόκληρα αλλά δεν θυμόμαστε ούτε μία ημερομηνία τους. Τις Κυριακές των παιδικών μας χρόνων.

Τις μητέρες μας όταν ήταν ακόμη νέες.

Τους πατέρες μας όταν επέστρεφαν στο σπίτι.

Τα σπίτια μας πριν αδειάσουν.

Κι έτσι, χωρίς να το γνωρίζεις, έγινες κάτι σπανιότερο από καλλιτέχνιδα.

Έγινες τόπος.

Ένας τόπος όπου κατέφυγαν εκατομμύρια άνθρωποι όταν δεν ήξεραν πού αλλού να πάνε.

Γι’ αυτό και η σιωπή σου όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρξε ποτέ απλώς απουσία.

Ήταν μια παράξενη μορφή πένθους.

Σαν να γνωρίζαμε ότι είσαι εδώ, αλλά να μην μπορούμε να σε συναντήσουμε.

Σαν να βλέπουμε το φως αναμμένο σε ένα σπίτι και η πόρτα να παραμένει κλειστή.

Και ξέρουμε γιατί.

Γιατί φοβήθηκες.

Όχι τον κόσμο.

Όχι τα θέατρα.

Όχι τις σκηνές.

Τη φωνή σου.

Ή μάλλον εκείνο που έκανε ο χρόνος στη φωνή σου.

Και κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει γι’ αυτό.

Μόνο οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες πονάνε όταν αλλάζει το όργανο της τέχνης τους.

Μόνο οι πραγματικά μεγάλοι άνθρωποι έχουν το θάρρος να σωπάσουν αντί να προσποιηθούν.

Όμως σήμερα θέλουμε να σου πούμε κάτι που ίσως δεν άκουσες ποτέ με αρκετή δύναμη.

Μη μας προστατεύεις άλλο από τη φωνή σου.

Δεν κινδυνεύουμε από αυτήν.

Μας έσωσε.

Μας έσωσε περισσότερες φορές απ’ όσες θα μάθεις ποτέ.

Μας κράτησε όρθιους σε χωρισμούς.

Μας συντρόφευσε σε νοσοκομεία.

Κάθισε δίπλα μας σε νύχτες μοναξιάς.

Γύρισε μαζί μας από κηδείες.

Ταξίδεψε μαζί μας σε εθνικές οδούς χαράματα.

Έμεινε ξύπνια δίπλα μας όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνταν.

Και τώρα μοιάζει σαν να φοβάσαι ότι δεν θα αγαπήσουμε αυτή τη νέα φωνή. Μα Χαρούλα, εμείς δεν αγαπήσαμε ποτέ τη φωνή σου γιατί ήταν νέα.

Την αγαπήσαμε γιατί ήταν δική σου.

Δεν αγαπήσαμε ποτέ την τελειότητά της.

Αγαπήσαμε την αλήθεια της.

Δεν αγαπήσαμε ποτέ το ύψος της νότας.

Αγαπήσαμε το βάθος του ανθρώπου που την κουβαλούσε.

Και αυτός ο άνθρωπος δεν χάθηκε.

Αυτός ο άνθρωπος μεγάλωσε. Πόνεσε. Αποχαιρέτησε. Συγχώρησε. Άντεξε.

Και σήμερα η φωνή του κουβαλά περισσότερο κόσμο μέσα της από ποτέ.

Ξέρεις ποια είναι η μεγάλη παρεξήγηση της εποχής μας; Ότι η αξία βρίσκεται στην ακμή.

Ότι η ομορφιά βρίσκεται στην ακεραιότητα.

Ότι η τέχνη κορυφώνεται στη νεότητα.

Δεν είναι αλήθεια.

Η τέχνη κορυφώνεται όταν παύει να αποδεικνύει και αρχίζει να μαρτυρεί.

Όταν δεν τραγουδά για τη ζωή.

Όταν τραγουδά από τη ζωή.

Και εσύ βρίσκεσαι ακριβώς εκεί.

Στο σημείο όπου η φωνή παύει να είναι επίδοση και γίνεται βίωμα.

Στο σημείο όπου κάθε ανάσα σημαίνει περισσότερα από μια ολόκληρη οκτάβα.

Στο σημείο όπου η σιωπή ανάμεσα σε δύο λέξεις γίνεται πιο εύγλωττη από τις ίδιες τις λέξεις.

Μια κοινωνία που δεν αντέχει την ύστερη φωνή, δεν αντέχει ούτε τον ίδιο της τον χρόνο.

Γι’ αυτό η επιστροφή σου δεν θα ήταν μια συναυλία.

Δεν θα ήταν μια περιοδεία.

Δεν θα ήταν μια αναβίωση.

Θα ήταν ένα πολιτισμικό γεγονός.

Η δημόσια υπεράσπιση του δικαιώματος ενός ανθρώπου να αλλάζει χωρίς να εξαφανίζεται.

Να μεγαλώνει χωρίς να κρύβεται.

Να φθείρεται χωρίς να ντρέπεται.

Να στέκεται μπροστά στους άλλους και να λέει, χωρίς απολογία, χωρίς φόβο, χωρίς ίχνος σκηνοθετημένης νεότητας: «Αυτή είμαι σήμερα». Και τότε η Επίδαυρος θα ξαναθυμόταν γιατί χτίστηκε.

Όχι για να δοξάζει τους αψεγάδιαστους.

Αλλά για να χωρά την ανθρώπινη αλήθεια.

Τρεις βραδιές μόνο.

Τρεις βραδιές κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Χωρίς νοσταλγία.

Χωρίς αποδείξεις.

Χωρίς συγκρίσεις.

Μόνο εσύ.

Μόνο εμείς.

Μόνο ο χρόνος που πέρασε από πάνω μας όλους και μας άλλαξε.

Γιατί δεν μας λείπει η Χαρούλα του χθες.

Η νοσταλγία είναι πολύ μικρή για να χωρέσει αυτό που αισθανόμαστε.

Μας λείπει η Χαρούλα του σήμερα.

Η γυναίκα που έζησε όλα όσα τραγουδούσε.

Η γυναίκα που γνωρίζει ότι οι μεγάλες αγάπες δεν σώζονται άθικτες.

Η γυναίκα που ξέρει πως η φθορά δεν είναι ήττα.

Είναι μορφή γνώσης.

Κι αν τελικά αποφασίσεις να γυρίσεις, στάσου ξανά μπροστά μας όπως είσαι.

Όχι για να μη φοβηθείς εσύ.

Για να μη φοβηθούμε κι εμείς αυτό που γινόμαστε.

Έλα όπως έρχεται κανείς στο σπίτι του.

Γιατί, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, εξακολουθείς να είσαι σπίτι για εκατομμύρια ανθρώπους.

Κανείς δεν ζητά από το σπίτι του να είναι νέο.

Ζητά μόνο να ανάψει ξανά το φως.

Και πίστεψέ μας, Χαρούλα.

Υπάρχουν φώτα που δεν έσβησαν ποτέ.

Απλώς σε περιμένουν να γυρίσεις για να τα δεις. Με αγάπη που κράτησε μια ζωή, Το μεγάλο σου κοινό. Η Ελλάδα σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους