Αντιγράφω και κοινοποιώ το κείμενο χωρίς αναφορά στον συγγραφέα του, σεβόμενη την απουσία δυνατότητας κοινοποίησης στη δημοσίευσή του. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τη γιορτή του Πατέρα, με όλη μας την Αγάπη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγο λιγότερο ίσως από τους κανονικούς, αλλά το να έχεις 4 πλάσματα στην ευθύνη και φροντίδα σου είναι κι αυτό μια μορφή γονεϊκότητας.

Ναι, στα γατιά μου αναφέρομαι.

Τι να κάνουμε, για εμένα είναι τα παιδιά μου.

Ήθελα και ανθρώπινα παιδιά κάποτε.

Όχι έτσι μόνος μου.

Δεν ένιωσα να ξυπνά κάποιο πατρικό φίλτρο στη ζωή μου, αλλά ένιωσα πολύ έντονα τη σύνδεσή μας με μια σύντροφό μου που μου ξύπνησε την επιθυμία για οικογένεια.

Αυτή η σύντροφος έμεινε έγκυος.

Δυστυχώς, έτσι, χωρίς καμία πρόθεση συζήτησης και επειδή επικρατούσαν δύσκολες συνθήκες εκείνη την εποχή και κινούταν υπό καθεστώς τρόμου, αποφάσισε να το ρίξει.

Όλα αυτά συνέβησαν ενώ ήμασταν ήδη μια βδομάδα σε διάσταση (χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο καθώς είχαμε κάνει σύμφωνο συμβίωσης). Θυμάμαι ακόμη σαν τώρα τη στιγμή που με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει ότι είναι έγκυος κι ότι θα κάνει έκτρωση.

Ήμουν στα Κύθηρα.

Είχα πάει να κάνω ένα τάμα στην Παναγιά της Μυρτιδιώτισσα για την υγεία μου και τελικά στόχος του τάματος έγινε να σωθεί αυτό το παιδί.

Πήγα, λοιπόν, στο μοναστήρι και πνιγμένος στα δάκρυα πήγα να κρεμάσω ένα τάμα με ένα μωρό.

Ήταν τόσο γοερό το κλάμα μου που με πλησίασε ο ιερέας της μονής να με ρωτήσει τι συμβαίνει.

Του εξήγησα.

Μου είπε «έλα, θα το κρεμάσουμε μαζί το τάμα». Το πήραμε κι οι δυο στα χέρια μας και πήγαμε να το δέσουμε.

Μόλις το αφήσαμε, έπεσε.

Ξέσπασα πλέον σε κλάματα με αναφιλητά . Ο πάτερ με κοίταξε στα μάτια και μου λέει «δώσε μου αυτό». Είχα κρεμασμένη μια μαύρη ηφαιστειογή πέτρα από τη Σαντορίνη στον λαιμό μου.

Την πήρε, πήρε και το τάμα μαζί και τα έριξε μέσα σε μια σχισμή που ήταν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. «Άστο σε αυτήν αγόρι μου» μου είπε. «Αυτη ξέρει καλύτερα από εμάς». Έχουν περάσει 10 χρόνια.

Τόσο θα ήταν σήμερα το παιδί μου.

Ένα παιδί που δεν μου επετράπη να γνωρίσω ποτέ.

Ένα παιδί που το καταδίκασε σε θάνατο μια μάνα κι ένας ψυχίατρος (προτροπή του τότε ψυχιάτρου της ήταν όλο αυτό, λόγω μιας αγωγής που λάμβανε). Ένα παιδί που ίσως να είχε αλλάξει τη ζωή μου ριζικά.

Που δεν θα με άφηνε να είμαι εγώ ακόμη παιδί, αλλά θα μου χάριζε το δώρο της πραγματικής ενηλικίωσης και της πατρότητας.

Ένα παιδί που ακόμα και σήμερα με πονά σαν σκέψη και μόνο.

Γι' αυτό και δυσκολεύομαι πολύ όταν ανοίγει θέμα περί εκτρώσεων εδώ μέσα ή σε παρέες.

Γιατί δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός.

Ναι, η γυναίκα είναι κυρίαρχη του σώματός της, όμως σε μια εγκυμοσύνη έχει συμβάλει κι ένας πατέρας.

Όσο κι αν δεν ανταποκρίνεται σε μαθηματική ακρίβεια, το παιδί είναι αποτέλεσμα δύο ανθρώπων και όχι ενός και θα έπρεπε και οι δύο να έχουν ισότιμο λόγο πάνω στο θέμα της έκτρωσης.

Έτρεξα, την ικέτεψα να μην το κάνει, της είπα ότι θα πάμε στους καλύτερους γιατρούς να μας πουν αν πρέπει να συνεχίσουμε με την εγκυμοσύνη κι αν όχι τότε να κάνει την έκτρωση, της είπα ότι θα είμαστε πάλι μαζί και θα τα λύσουμε όλα, έκλαιγα σαν μωρό παιδί για μέρες μπροστά της και στο τηλέφωνο... τίποτα.

Η απόφαση είχε ήδη ληφθεί κι εγώ δεν ήμουν μέρος αυτής.

Σε εμένα απλώς γνωστοποιήθηκε, σαν να ήμουν ένας ξένος.

Δεν μπορώ, λοιπόν, να είμαι αντικειμενικός με τις εκτρώσεις.

Να μου το συγχωρνάτε αυτό! Στα 47 μου πλέον δεν νομίζω ότι θα προκάμω να γίνω πατέρας και δεν νομίζω ότι το θέλω κιόλας.

Ευτυχώς έχω ένα ανθρώπινο παιδί.

Αυτό της φωτογραφίας.

Ένα πνευματικό παιδι. Τον Λεανδράκο μου.

Το βαφτιστήρι μου! Τον οποίο πλέον δεν τον βλέπω όσο θα ήθελα, αλλά τον νιώθω και δικό μου σπλάχνο, γιατί βγήκε από τα σπλάχνα της πιο αδελφικής μου φίλης.

Κοιτώντας αυτήν την φωτογραφία νιώθω ότι θα γινουμουν καλός πατέρας.

Ότι θα ήμουν εκεί πάντα για ό,τι θα χρειαζόταν αυτό το παιδί.

Για ό,τι ζητούσε.

Και θα φρόντιζα να γίνει ένας καλός άνθρωπος.

Δεν θα με ένοιαζαν οι σπουδές και οι δουλειές και τα χρήματα.

Θα με ενδιέφερε πρωτίστως αυτό.

Να είναι καλός άνθρωπος που θα αγαπάει τα ζώα και τους άλλους ανθρώπους.

Και που θα έκανε μια μέρα ευτυχισμένο κι έναν άλλον άνθρωπο, με τον οποίο θα έκαναν κι αυτοί οικογένεια και έτσι θα συνεχιζόταν κάπως και η γραμμή μου, η οποία μάλλον θα πεθάνει μαζί με μένα, κι αυτό υπαρξιακά και μόνο με θλίβει πολύ.

Γιορτή του πατέρα, λοιπόν, σήμερα κι έχω να θρηνώ ένα παιδί που δεν γνώρισα ποτέ.

Κι ό,τι και να κάνω, αυτή η πληγή έχει αφήσει μια τεράστια ουλή που θα είναι πάντα εκεί να μου θυμίζει τον πόνο αυτής της απώλειας.

Όσοι έχετε παιδιά, ελπίζω και πιστεύω ότι θα με καταλάβετε λίγο.

Έστω κι ελάχιστα.

Μόνο και μόνο αν αναλογιστείτε πώς θα ήταν η ζωής σας χωρίς τα παιδιά σας.

Θα το πω, λοιπόν, και κρίνετε ή διαγράψτε με όσοι θέλετε.

Η μόνη συνθήκη που σίγουρα αποδέχομαι απόλυτα την έκτρωση είναι ο βιασμός.

Και μπορώ να το συζητήσω και για κάποιες άλλες extreme περιπτώσεις.

Σε όλες τις υπόλοιπες είναι μια μονομερής απόφαση που δεν λαμβάνει υπόψη το 50% της δημιουργίας ενός παιδιού.

Ξέρετε κάτι; Νομίζετε ότι βάζουμε μόνο το σπέρμα, αλλά βάζουμε κάτι πολύ περισσότερο.

Βάζουμε όλη μας την ψυχή όταν αγαπάμε μια γυναίκα και συνουσιαζόμαστε μαζί της.

Κάνουμε αυτό ακριβώς που λέει η λέξη.

Μοιραζόμαστε ουσία.

Οι άνδρες είμαστε πιο ευαίσθητα πλάσματα από όσο νομίζετε.

Γι' αυτό μην μας εξαιρείτε τόσο εύκολα και με συνοπτικές διαδικασίες από μια τέτοια απόφαση.

Γιατί εν τέλει δεν πεθαίνει μόνο μία ψυχή, αλλά δύο.

Σας το υπογράφω.

Γιορτινή μέρα σήμερα, και του πατέρα και της μουσικής, κι εγώ σας γράφω όλα αυτά τα βαριά και καταθλιπτικά.

Να με συγχωρνάτε.

Μόνο με το μοίρασμα μπορώ κι επιβιώνω πλέον. Χρόνια πολλά σε όλους τους πατέρες εκεί έξω... Να νιώθετε ευλογημένοι και τυχεροί! Trust me!"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους