Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το να γράφω για τον Χάρη και να θυμάμαι όμορφες στιγμές μάς δίνει δύναμη.

Μπορεί να κλαίω, μπορεί να έχω μεγάλες πτώσεις μέσα στη μέρα, μπορεί να τον σκέφτομαι συνέχεια και να τον ψάχνω παντού, αλλά πολλές φορές χαμογελάω.

Γιατί ξέρω ότι μαζί ζήσαμε μια φανταστική ζωή.

Γεμάτη ανατροπές, περιπέτειες και ιστορίες.

Και θέλω να πιστεύω ότι ακόμα είναι παρών στις μεγάλες και μικρές στιγμές μας.

Απλώς από άλλο πόστο πλέον.

Θέλω επίσης να σας ευχαριστήσω για τα σχόλιά σας.

Ακόμα κι όταν δεν απαντάω, τα διαβάζω.

Άλλα με κάνουν να χαμογελάω, άλλα να δακρύζω.

Είναι απίστευτο πόση δύναμη κρύβει η αγάπη που έχουμε για τους καλύτερους φίλους της ζωής μας.

Ίσως βγει λίγο σεντόνι η ιστορία της αρχής μας με τον Χάρη, αλλά χαλάλι.

Ταινία πρέπει να γίνει η ζωή του. Ο Χάτσικο μπροστά του είναι τσιουάουα. Ο Χάρης ήταν αδέσποτος στον Ασπρόπυργο.

Το σκυλί του εργοστασίου ανακύκλωσης.

Από όσα μου είχαν πει, ήταν μάγκας και τσαμπουκάς.

Τα έβαζε με όλους και δεν φοβόταν τίποτα.

Κάποια μέρα όμως ένας άνθρωπος αποφάσισε να παίξει μπόουλινγκ.

Η μπάλα ήταν το αυτοκίνητό του.

Και η κορύνα ο Χάρης.

Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί σε τέτοια κατάσταση που οι κτηνίατροι πίστευαν ότι, στην καλύτερη περίπτωση, θα μείνει ανάπηρος.

Στη χειρότερη, δεν θα τα καταφέρει. Η Ακριβή και η Γιάννα, από τα Φαντάσματα Του Ασπροπύργου, μπήκαν μπροστά και ζήτησαν να του δοθεί μια ευκαιρία.

Και ο Χάρης την άρπαξε από τα μαλλιά. Έζησε.

Τα πίσω πόδια του όμως, και κυρίως το δεξί, έμειναν για πάντα με σοβαρό πρόβλημα.

Την ίδια περίοδο εγώ ακόμα θρηνούσα τη Λούνα που είχαμε με τη μητέρα μου.

Ήμουν αποφασισμένος.

Ποτέ ξανά σκύλος.

Δεν περνάω ξανά αυτόν τον πόνο.

Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια.

Για περίπου έναν χρόνο πίεζα τη μητέρα μου να πάρει σκύλο για παρέα.

Με τα πολλά, είδε τη Σέρκα, που τελικά υιοθέτησε, και μια μέρα μου λέει: «Θες να πάμε σε ένα καταφύγιο στα Σπάτα; Έχω δει μια ωραία σκυλίτσα.» «Πάμε», της λέω.

Και εκεί ήταν ο Χάρης.

Θυμάμαι έναν μακρύ, στενό διάδρομο γεμάτο κλουβιά και κόσμο να περνάει μπροστά τους.

Ζήτησα από την υπεύθυνη να ανοίξει το κλουβί του. «Άστον», μου είπε. «Έναν χρόνο είναι εδώ.

Δεν τον θέλει κανείς.

Και κυρίως δεν θέλει κι αυτός κανέναν.

Αγριεύει.» «Ανοίξτε το», της είπα. Ο Χάρης βγήκε.

Πέρασε όλο τον διάδρομο.

Πέρασε πέντε-έξι ανθρώπους.

Ήρθε κατευθείαν μπροστά μου.

Με κοίταξε.

Μου έγλειψε το χέρι κι έφυγε τρέχοντας.

Πανικός. «Αποκλείεται», έλεγαν όλοι. «Δεν το έχει ξανακάνει ποτέ.» «Τον θέλω», είπα.

Και λίγες μέρες αργότερα βρέθηκε στο σπίτι με τη γνωστή μπαλκονόπορτα που αργότερα θα γινόταν το βασίλειό του.

Ο πρώτος μήνας ήταν δράμα.

Ήταν στο σαλόνι.

Πήγαινα να τον χαϊδέψω, σηκωνόταν και έφευγε στο μπαλκόνι.

Πήγαινα στο μπαλκόνι, σηκωνόταν και πήγαινε στο σαλόνι.

Μια μέρα του λέω: «Άκου μάγκα.

Αν δεν γουστάρεις, δεν σε ενοχλώ.

Όποτε θες, έλα εσύ.» Και το εννοούσα.

Νερό, φαγητό, μαξιλάρι, βόλτες.

Τίποτα άλλο.

Ούτε χάδια.

Ούτε πίεση.

Αδιάφορος εσύ, αδιάφορος κι εγώ.

Μέχρι που ήρθε η μέρα της αποκάλυψης.

Είμαι στον υπολογιστή και γράφω μουσική.

Ακούω ξαφνικά τσούκου-τσούκου να πλησιάζει.

Δεν τον κοιτάω, αλλά ξέρω ότι είναι δίπλα μου.

Με κοιτάζει.

Και αρχίζει να κάνει εκείνον τον παράξενο ήχο.

Σαν παραπονιάρα αγελάδα.

Τον κράτησε μέχρι τα βαθιά γεράματα αυτόν τον ήχο. «Άσε με», του λέω. «Με ενοχλείς.» Εκείνος συνέχισε πιο έντονα.

Γυρίζω ξαφνικά, τον αρπάζω, τον σηκώνω πάνω μου και αρχίζω να τον χαϊδεύω.

Και τότε με βάφτισε.

Με έγλειφε ασταμάτητα.

Δεν θυμάμαι για πόση ώρα.

Αλλά θυμάμαι ακριβώς εκείνη τη στιγμή.

Γιατί εκείνη την ημέρα έπεσαν τα τείχη.

Εκείνη την ημέρα, έναν μήνα αφότου γνωριστήκαμε, γεννήθηκε μια μεγάλη αγάπη.

Ένα περίεργο πράγμα με τον Χάρη ήταν ότι με έκανε να γίνω υπεύθυνος.

Εγώ ήμουν πάντα άνθρωπος που ζούσε αυθόρμητα.

Με το μυαλό στην επόμενη μέρα.

Σε όλα YOLO.

Με τον Χάρη όμως ήμουν τύπος και υπογραμμός.

Για πολλά χρόνια ήταν ο μόνος που εξαρτιόταν πραγματικά από μένα.

Ήμασταν και οι δύο ιδιαίτεροι.

Και οι δύο πεισματάρηδες.

Και οι δύο μαχητές.

Και αγαπηθήκαμε υπερβολικά δυνατά.

Σαν να μας έφερε η μοίρα μαζί.

Κι αν υπάρχει κάτι τέτοιο, σαν να μην ήταν η πρώτη ζωή που ζήσαμε παρέα.

Σαν απλώς να μας πήρε λίγο χρόνο για να θυμηθούμε ξανά ο ένας τον άλλον. ❤️ Υ.Γ. Από τις πρώτες μας αγκαλιές στη ράγα της μπαλκονόπορτας.

Ναι, εγώ τον υιοθέτησα.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, εκείνος με διάλεξε. Edit: Πολλοί με ρωτήσατε για το όνομά του.

Το όνομα «Χάρης» δεν του το έβγαλα εγώ.

Το είχε ήδη από το καταφύγιο.

Λόγω του ατυχήματος που είχε περάσει, περπατούσε λίγο περίεργα και οι άνθρωποι εκεί αστειεύονταν ότι περπατούσε... με χάρη.

Κι έτσι γεννήθηκε το όνομά του. Ένα όνομα που τελικά του ταίριαξε απόλυτα και που φυσικά δεν άλλαξα ποτέ. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους