Το Παράδοξο του Μίλτου Τεντόγλου: Γιατί δεν έχει ακόμα το Πανελλήνιο Ρεκόρ; Ως εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής με ειδικότητα στον κλασικό αθλητισμό και με μια ιδιαίτερη, διαχρονική αγάπη για τα...

Πλήρες Κείμενο:

Το Παράδοξο του Μίλτου Τεντόγλου: Γιατί δεν έχει ακόμα το Πανελλήνιο Ρεκόρ; Ως εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής με ειδικότητα στον κλασικό αθλητισμό και με μια ιδιαίτερη, διαχρονική αγάπη για τα αγωνίσματα των αλμάτων, η παρακολούθηση της εξέλιξης των μεγάλων αθλητών αποτελεί για μένα κάτι παραπάνω από ένα απλό φίλαθλο ενδιαφέρον, είναι μια συνεχής άσκηση βιομηχανικής και προπονητικής ανάλυσης.

Υπό αυτό το πρίσμα, η περίπτωση του Μίλτου Τεντόγλου παρουσιάζει ένα από τα πιο συναρπαστικά επιστημονικά παράδοξα του σύγχρονου στίβου. Ο Μίλτος Τεντόγλου είναι, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους κορυφαίους άλτες του μήκους στην ιστορία.

Έχοντας κατακτήσει κάθε διαθέσιμο τίτλο (Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα) και επιδεικνύοντας μια σοκαριστική αγωνιστική σταθερότητα, παραμένει ο απόλυτος κυρίαρχος.

Ωστόσο, στην πλούσια τροπαιοθήκη του υπάρχει μια παράξενη «τρύπα». Tο Πανελλήνιο Ρεκόρ ανοιχτού στίβου (8.66μ. του Λούη Τσάτουμα από το 2007) παραμένει ακόμα ανέπαφο, με τον Τεντόγλου να έχει πλησιάσει «μια ανάσα» από αυτό, στο 8.65μ.

Γιατί ένας αθλητής με τέτοιο μέταλλο νικητή δεν έχει γράψει ακόμα το όνομά του στην απόλυτη κορυφή της ελληνικής λίστας όλων των εποχών; Η απάντηση κρύβεται στη μηχανική του άλματος, τη στρατηγική του επιτελείου του και μια προπονητική φιλοσοφία που προτιμά τη σιγουριά του χρυσού από το ρίσκο της μεγάλης επίδοσης. 1. Η «Χαμηλή Πτήση» και η Θυσία του Ύψους Αν παρακολουθήσει κανείς τους θρύλους που έχουν ξεπεράσει τα 8.60μ. ή 8.70μ. στο παρελθόν (όπως ο Mike Powell, ο Carl Lewis ή ο Bob Beamon), θα αντιληφθεί αμέσως ότι η τροχιά της πτήσης τους ήταν πολύ υψηλή.

Εκτοξεύονταν προς τα πάνω, κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο στον αέρα (hang time). Ο Μίλτος και ο προπονητής του, Γιώργος Πομάσκι, επέλεξαν συνειδητά να μην «φρενάρουν» στην απογείωση για να κερδίσουν ύψος, αλλά να μεταφέρουν αυτούσια όλη την οριζόντια ταχύτητα της φοράς μέσα στο σκάμμα.

Με χαμηλότερη τροχιά, ο χρόνος που μένει στον αέρα είναι μικρότερος.

Με καθαρά μηχανικούς όρους, αυτή η χαμηλή πτήση περιορίζει το απόλυτο «ταβάνι» του.

Αν είχε λίγο μεγαλύτερο ύψος χωρίς να χάσει ταχύτητα, το άλμα του θα πήγαινε αντικειμενικά μακρύτερα. 2. Μετάλλια vs Ρεκόρ: Η Συντηρητική Σχολή του Πομάσκι Ο Γιώργος Πομάσκι, προπονητής της παλιάς, παραδοσιακής ανατολικοευρωπαϊκής σχολής, γνωρίζει άριστα τα βιολογικά δεδομένα του αθλητή του.

Ξέρει ότι ο Τεντόγλου δεν έχει την εκρηκτική κατακόρυφη ώθηση ενός Carl Lewis.

Αν τον πίεζε να «σηκωθεί» πιο ψηλά, το πιθανότερο θα ήταν να αλλοιώσει το τέλειο timing του, να χάσει την οριζόντια ταχύτητά του και να επιβαρύνει το σώμα του με τραυματισμούς.

Έτσι, εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι επιλέχθηκε ένα συνειδητό trade-off: Θυσιάστηκε το εξωπραγματικό ρεκόρ (π.χ. ένα άλμα στα 8.75μ.) για χάρη της απόλυτης αγωνιστικής σταθερότητας. Ο Πομάσκι δημιούργησε μια «μηχανή παραγωγής 8.40μ. - 8.60μ.», η οποία είναι ανίκητη σε κάθε μεγάλο τελικό υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά στερείται τη «έκρηξη» που θα διέλυε τα κοντέρ. 3. Η «Απόδειξη του Ανέμου» (Το Άλμα στα 8.54μ.) Η επιστημονική επιβεβαίωση της παραπάνω θεωρίας ήρθε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο σε πρόσφατο αγώνα του Μίλτου Τεντόγλου.

Εκεί, ο Έλληνας πρωταθλητής προσγειώθηκε στα 8.54μ., σε έναν αγώνα όμως όπου επικρατούσε θυελλώδης ευνοϊκός άνεμος +4.3 m/s (πάνω από το επιτρεπτό όριο των 2.0 m/s για την αναγνώριση ρεκόρ). Τι συνέβη στην πραγματικότητα από πλευράς φυσικής; Ο άνεμος δεν πρόσφερε στον Τεντόγλου επιπλέον κατακόρυφη ώθηση, ούτε ψήλωσε την τροχιά της πτήσης του.

Αυτό που έκανε ήταν να λειτουργήσει ως ένας εξωτερικός «επιταχυντής», σπρώχνοντας τον αθλητή κατά τη διάρκεια της φοράς του και αναγκάζοντάς τον να μπει στη βαλβίδα με πολύ μεγαλύτερη οριζόντια ταχύτητα.

Διατηρώντας τη γνώριμη, flat πτήση του, αλλά έχοντας ως «καύσιμο» την έξτρα ταχύτητα του ανέμου, το σώμα του μεταφέρθηκε αυτόματα πολύ μακρύτερα.

Το άλμα αυτό αποτελεί το απόλυτο τεκμήριο.

Αν ο Τεντόγλου αυξήσει τα χιλιόμετρα εισόδου, μπορεί να κάνει μεγάλα άλματα, χωρίς να αλλάξει ούτε μοίρα το ύψος της πτήσης του. 4. Το «Κλειδί» των 60 Μέτρων στον Κλειστό Στίβο Αφού η ταχύτητα είναι ο μοναδικός καταλύτης που μπορεί να απογειώσει το υπάρχον στυλ του Τεντόγλου, προκύπτει το μεγάλο προπονητικό ερώτημα.

Πώς αναπτύσσεται αυτή η επιπλέον εκρηκτικότητα σε κανονικές συνθήκες, χωρίς τη βοήθεια του ανέμου; Στην προπόνηση, ο Μίλτος είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι δουλεύει εξαιρετικά τα σπριντ.

Όμως, η προπόνηση δεν έχει καμία σχέση με την επίσημη κούρσα.

Στην προπόνηση τρέχεις μόνος, στον επίσημο αγώνα, η αδρεναλίνη του αφέτη και η πίεση του διπλανού διαδρόμου αναγκάζουν το νευρικό σύστημα να λειτουργήσει σε ακραίες συχνότητες, «ξεκλειδώνοντας» μυϊκές ίνες που στην προπόνηση υπολειτουργούν.

Κατά την γνώμη μου, μια επαναστατική προσέγγιση θα ήταν η συστηματική συμμετοχή του Τεντόγλου σε επίσημους αγώνες 60 μέτρων στον κλειστό στίβο κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Η απόσταση των 60μ. ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα με τα 40-45 μέτρα της φοράς του μήκους.

Η τριβή με καθαρόαιμους σπρίντερ σε συνθήκες επίσημου αγώνα θα «ακόνιζε» την εκρηκτική του επιτάχυνση.

Αυτή την κεκτημένη ταχύτητα θα μπορούσε στη συνέχεια να τη μεταφέρει αυτούσια στη βαλβίδα του μήκους στον ανοιχτό στίβο. Συμπέρασμα Η μη κατάρριψη του πανελληνίου ρεκόρ από τον Μίλτο Τεντόγλου δεν είναι αποτυχία, είναι το αποτέλεσμα μιας άκρως επιτυχημένης, αλλά συντηρητικής στρατηγικής που προτεραιοποιεί τους τίτλους και τη διάρκεια, αποφεύγοντας τα ρίσκα.

Αν ο Μίλτος και ο Γιώργος Πομάσκι αποφασίσουν κάποια στιγμή να βγουν από τη ζώνη ασφαλείας, χρησιμοποιώντας την επίσημη κούρσα των 60 μέτρων ως προπονητικό «εργαλείο» για να κερδίσουν την απαιτούμενη έξτρα ταχύτητα, το 8.66μ. του Λούη Τσάτουμα δεν θα είναι απλώς θέμα χρόνου να καταρριφθεί. Θα είναι το πρώτο σκαλοπάτι για επιδόσεις που θα γράψουν ιστορία στον παγκόσμιο στίβο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους