Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια εμβληματική μορφή της ομάδας μας, ο Ιταλός που ήρθε για δύο σεζόν, κέρδισε δύο τρόπαια και έμεινε για πάντα στην καρδιά των φίλων της ομάδας.

Όχι πως ο Άρης δεν έμεινε βαθιά χαραγμένος στη ψυχή του Ιταλού: «Η καρδιά μου έχει μεί-νει για πάντα στη Θεσσαλονίκη», είχε δη-λώσει χρόνια μετά, «νοιώθω σαν να έπαι-ζα στον Άρη από 19 χρονών». «Είναι τρε-λός ο Ιταλός» είναι το σύνθημα που έχει μείνει στην μπασκετική κερκίδα και ακόμη ηχεί στο Αλεξάνδρειο, όπως τότε που σή-κωνε ψηλά το τρόπαιο των απλήρωτων, όπως όταν χτυπούσε το τύμπανο στην κερκίδα, δίνοντας τον ρυθμό του Αυτο-κράτορα, τον ρυθμό των επιτυχιών.

Το ιταλικό «πολυβόλο» είχε αναδειχτεί δύο φορές πρώτος σκόρερ στη χώρα του, το 1993 μάλιστα με 30,5 πόντους μ.ο.. Μας ήρθε από την Μοντεκατίνι. «Ευχαρι-στώ τον Μπόσμαν, γιατί αλλιώς δεν θα είχα μπορέσει να αγωνιστώ στην Ελλάδα». Είχε φτάσει 33, αλλά στην ψυχή του ήταν ακόμη πολύ νέος. «Είμαι το ίδιο τρελός με τους οπαδούς στην κερκίδα», ήταν μια από τις πρώτες του δηλώσεις.

Και είχε δί-κιο.

Στην αρχή τα πράγματα δεν ήταν εύκολα.

Ένας τραυματισμός, μια αμφισβήτηση από τον προπονητή Μαρκόπουλο, αλλά και τον διάδοχο του, Σούμποτιτς, τουλά-χιστον στην αρχή, τον κράτησαν εκτός φόρμας μέχρι τα τέλη του 1996.

Από τον Ιανουάριο του 1997 αρχίζει να δείχνει το αληθινό του πρόσωπο: Έχει όλα τα χαρα-κτηριστικά ενός μεγάλου παίκτη.

Αγωνίζε-ται στη θέση 3 αλλά και στη 2, είναι γρή-γορος, καλός στην άμυνα.

Πολύ εύστοχος, κυρίως στα τρίποντα, αλλά και στις διεισ-δύσεις του (κάνει απίστευτα λέι απ). Έ-μπειρος και βασιζόμενος στις φυσικές του δυνάμεις, παίρνει πάντα την μπάλα όταν «καίει» και η προσφορά του γίνεται μεγα-λύτερη όταν το χρονόμετρο τρέχει προς τη λήξη.

Αυτό που τον χαρακτηρίζει περισσό-τερο είναι το πάθος του.

Πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί τις επιτυχίες, κλαίει στις απο-τυχίες, γίνεται ένα με τον κόσμο στην κερ-κίδα.

Στην πρώτη του σεζόν έχει 8,2 πόντους ανά παιχνίδι στην Α1, ενώ τα καλύτερα παιχνίδια του τα κάνει στο Κόρατς, όπου πετυχαίνει 11,57 πόντους μέσο όρο.

Μέ-νει στην ιστορία για τις μεγάλες του εμφα-νίσεις στις τελευταίες φάσεις του θεσμού.

Στον εμφύλιο επί του Περιστερίου μαρκά-ρει τον πολύ ψηλότερο Τσίτουμ και τον περιορίζει. Ο Άρης παίρνει την πρόκριση και στα ημιτελικά αντιμετωπίζει την Μπε-νετόν. Ο Μάριο δεν φέρεται ευγενικά στους συμπατριώτες του.

Η ρεβάνς στο Τρεβίζο είναι μακράν η καλύτερη εμφάνι-ση του με τον Άρη.

Πετυχαίνει 25 πόντους (4 τρίποντα) και δίνει την πρόκριση μετά από παράταση στην ομάδα μας (τελικό σκορ 87-86). Στους δύο τελικούς εναντίον της Τόφας είναι καταιγιστικός.

Στο πρώτο παιχνίδι στο Παλέ πετυχαίνει 16 πόντους, αλλά ο Άρης ηττείται με 66-77 και όλα μοιάζουν δύσκολα για τη ρεβάνς στην Προύσα. Ο Ιταλός όμως έχει άλλη άποψη.

Οδηγεί τον Άρη και παίρνει απίστευτη ε-κτός έδρας νίκη με 70-88 φέρνοντας το τρόπαιο στη Θεσσαλονίκη! Η συνεισφορά του Μάριο είναι 20 πόντοι! Το κλίμα στην πόλη του αρέσει και παραμένει για ακόμη μια χρονιά.

Η επόμενη σεζόν είναι δύσκολη.

Τα οικο-νομικά προβλήματα έχουν αντίκτυπο στους παίκτες, που μένουν για πολύ καιρό απλήρωτοι και τελικά παραμένουν να παί-ξουν αυτοί που έχουν πιο μεγάλη την τρέ-λα του μπάσκετ στην καρδιά τους. Το Ο-κτώβριο του 1997 συμβάλει στη νίκη επί του ΠΑΟ με 69-64, όταν στα τελευταία λεπτά βάζει κρίσιμες βολές, τρίποντο και παίρνει επιθετικά ριμπάουντ, τελειώνο-ντας τον αγώνα με 14 πόντους.

Η επιθετι-κή συνεισφορά είναι σχεδόν η ίδια, καθώς έχει μέσο όρο 8,5 πόντους ανά αγώνα, σε όλες τις διοργανώσεις.

Ωστόσο η οικονομική ένδεια της ομάδας σφίγγει γύρω από τους παίκτες που νοιώθουν ασφυκτικά.

Στις αρχές Ιανουαρίου δηλώνει πως έχει μείνει χωρίς ρεύμα και νερό λόγω ασυνέ-πειας της διοίκησης να πληρώσει τους λογαριασμούς, ενώ ο ίδιος είναι απλήρωτος για 4 μήνες.

Έχει πρόταση από τη Ρόμα για να συνεχίσει εκεί, αλλά περιμένει να αγωνιστεί στο φάιναλ φορ του κυπέλλου, γιατί αυτό του υπαγορεύει η καρδιά του.

Εκεί, μετά από έναν εκπληκτικό ημιτελικό επί του ΠΑΟ με 14 πόντους, ο Μπόνι κατορθώνει να σηκώσει το κύπελλο μετά τη νίκη επί της ΑΕΚ με 71-68. Στον αγώνα αυτό πέτυχε 8 πόντους, μόνο από βολές, αλλά με όλοι σε κρίσιμα σημεία.

Γυμνός από τη μέση και πάνω πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί, αγκαλιάζοντας συμπαίκτες και οπα-δούς.

Είναι το κύκνειο άσμα του στην ο-μάδα μας, ένας δεύτερος τίτλος που του άξιζε, σαν επισφράγισμα της μεγάλης αμφίδρομης αγάπης που δημιουργήθηκε ανάμεσα στον Ιταλό και στον Άρη! Συνέχισε στη Ρόμα, έπαιξε μπάσκετ για πολλά χρόνια ακόμη, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς του το έχει αφήσει στο Αλεξάνδρειο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους